Ja nie z tych, którzy z wypiekami na twarzy zaczytują się w Paranormalne.pl. Ja też nie z tych, którym łatwiej wierzyć, niż wiedzieć. Ja również nie z tych, którzy będą iść w zaparte, że nie lubią sobie czasem poczytać o zjawiskach trudnych do wytłumaczenia na bazie obecnej wiedzy o świecie. Tak, czasem wpada mi interesujący tekst o paranormalnych sprawach, którego lekturze poświęcam odpowiednią ilość swego czasu i uwagi.

Tak było z tekstem pt. „Widziani po śmierci, czyli zjawy kryzysowe”, mówiącym o „duchach” zmarłych, które szukają kontaktu ze swoimi żyjącymi bliskimi. Jedni po śmierci jawią się jako „żywe” postacie, inni dzwonią z zaświatów, a jeszcze inni kombinują z różnymi znakami. Wszystkie przypadki mają wspólny mianownik: odwiedzanych i zmarłych łączyła emocjonalna nić.

We wspomnianym artykule o zjawach kryzysowych nie brakuje przykładów takich zdarzeń. Gdzieś pomiędzy entą a następną przytoczoną historią po moich plecach przeszedł cholernie zimny dreszcz. „Przecież ja też...” - pomyślałem.

W przyszłym roku, na wiosnę, minie dziesięć lat od samobójczej śmierci Smoka. Smoku był moim kumplem od czasów wczesnego dzieciństwa. Mieszkaliśmy w jednym bloku, w sąsiednich klatkach. Nasze matki się przyjaźniły, jego starsze siostry niańczyły mojego młodszego brata, a my – dwa zodiakalne skorpiony – samodzielnie zdobywaliśmy świat (a przynajmniej wiedzę o nim).

Był starszy ode mnie o dwa lata, ale nie przeszkadzało nam to w niczym – a wręcz przeciwnie: różnica wieku rozstrzygała kwestię przywództwa, co przy dwóch tak podobnych osobowościach było niezmiernie ważne :) Długo by wymieniać nasze wspólne pomysły, biznesy, przygody i kolejne „szlabany” od rodziców, na jakie z żelazną konsekwencją, niestrudzenie pracowaliśmy :)

Nasze drogi rozchodziły się w dwóch etapach. Pierwszym z nich było rozpoczęcie nauki w szkole średniej. On edukację kontynuował w innym mieście, a ja – po skończeniu podstawówki, zmieniłem nie tylko „budę”, ale i towarzystwo. Drugim etapem była moja przeprowadzka na osiedle znajdujące się na drugim końcu miasta.

Ostatnie nasze spotkania były przypadkowe i coraz rzadsze, ale gdy już do nich dochodziło, były długie i porządnie sponsorowane przez %. Pamiętam nasze (przed)ostatnie spotkanie. Jechałem samochodem, on piechotą wracał od dziewczyny. Zabrałem go ze sobą, a po odstawieniu samochodu poszliśmy jeszcze na piwo.

Ponad pół roku po przeprowadzce dowiedziałem się od kolegi ze starych okolic, że Smoku nie żyje. Że powiesił się trzy dni temu na drzewie... Wykłócałem się, że to niemożliwe, bo przed dwoma dniami gadałem z nim na przystanku nieopodal mojego bloku. Szedłem wtedy do sklepu, a on szedł do pracy w przeciwnym kierunku: zatrzymał się, przywitaliśmy się i zamieniliśmy kilka słów. Ale to była szybka rozmowa, prowadzona w pośpiechu podobnym do tego, jaki towarzyszy ludziom, z których jeden spóźnił się na autobus i musi zasuwać piechotą, a drugiemu zabrakło soli, a zupa już się gotuje.

Dziś rocznica. Nie planowałem żadnych okazjonalnych wpisów, czy też umieszczania jakichś okolicznościowych motywów graficznych. Od początku myślałem o tym, że rocznicę „katastrofy smoleńskiej” po prostu przemilczę i jak każdy rozsądny człowiek skupię się na swoich własnych myślach, po cichu wspominając sobie siebie w ten fatalny, historyczny dzień.Obok manifestacji, marszów, tysięcy mszy, uroczystości i wieńców, obok tych wszystkich transparentów, przemówień, odgrzanych galerii i materiałów telewizyjnych, przejdę sobie skupiony na swoich własnych, wewnętrznych pamiątkach z 10 kwietnia 2010 roku.

To co prawdziwe, nosimy w sobie. To, co indywidualne, jest nasze i jest ono prawdziwe. A obok cała ta widoczna otoczka, którą niektórzy lubią lub lubić muszą, bo tak każe zwyczaj, tak każe tradycja, bo tak każą ogólnie przyjęte formy. Im zostawiam uroczystości związane z rocznicą masakry katyńskiej i przyćmiewającej jej rocznicy zeszłorocznej katastrofy Tu-154M. Uroczystości, tablice, wieńce i patetyczne przemówienia nie są dla mnie.

Mnie interesuje to, co nieoficjalne. To, co indywidualne i to, co zostało przemilczane. To, co siedzi w każdym z nas od momentu katastrofy. Nie dramatyczne wypowiedzi spod krzyża i nie zapłakane oczy ludzi, do których jeszcze nie do końca dotarło to, co się wydarzyło, ale zawsze kochali prezydenta.

Interesuje mnie to, co po roku każdy z nas może wyjąć ze swojej pamięci i czym może na chłodno podzielić się z innymi.

Innymi słowy: chcę zapytać Was o to, w jakich okolicznościach dowiedzieliście się o katastrofie i jaka była Wasza pierwsza myśl. Druga, trzecia i kolejne też, bo informacji takiego kalibru nie da się przetworzyć jedną myślą. Bardzo chciałbym poznać prawdziwe reakcje ludzi, na których nikt przez obiektyw nie patrzył. I te najzwyklejsze myśli, które przeplatały się przez głowę, a które – z racji wagi przeżycia – utrwaliły się w pamięci.

Zacznę od siebie.

Nie przypuszczałem, że posiadanie tego urządzonka tak wiele frajdy mi sprawi. Kupiłem w zasadzie tylko dlatego, że kupić musiałem. I co o nim myślę po miesiącu użytkowania? Ha! To nie tylko doskonały zamiennik tradycyjnego termometru; to także źródło pozytywnej energii :)

Po wymianie okien z drewnianych na plastikowe nie było gdzie przyczepić – bądźmy szczerzy: wysłużonego już – termometru z tradycyjnym słupkiem. Dotychczasowy przytwierdzony był do słupka dzielącego drewniane okno na dwie części. Spisywał się nieźle, choć nigdy nie miałem pewności, czy aby nie oszukuje mnie o 2 stopnie Celsjusza. Skala nie była na stałe przymocowana do słupka z alkoholem, przez co przesuwała się o wspominane dwie kreseczki.

Rozstania przyszedł czas nie tylko ze starymi oknami, ale i ze starym termometrem. Swoją drogą za czas jakiś skrobnę coś o tychże oknach, ponieważ wykonane są one ze stosunkowo mało popularnych w Polsce profili Gealan - dokładnie Gealan S 8000 IQ. Wracając jednak do termometru, to starego postanowiłem się pozbyć. Lato jeszcze spędził na parapecie, wskazując temperaturę panującą na granicy światów zewnętrznego z wewnętrznym moim pokojowym :)

Wakacje minęły, temperatury z dnia na dzień drastycznie spadły, przez co okno coraz częściej zamykałem. Postanowiłem uzbroić się w elektroniczny termometr pokazujący temperaturę wewnętrzną i zewnętrzną. Nic prostszego: Allegro i jazda! Kupiłem dwa; teściowie też niedawno na plastiki się przesiedli, więc i u nich się przyda. Parę dni wcześniej widziałem takie w Rossmanie, ale wydawało mi się, że nie posiadają one sondy do mierzenia ciepełka (lub chłodku) za oknem. Błąd, ale wiem o tym dopiero od niedawna :)

Ten mój mały z Allegro sprawdza się doskonale! Mało tego: okazał się być bardziej pożytecznym towarzyszem, niż się spodziewałem. Okna nowe, blok ocieplony (udało się; okna w maju, blok w lipcu), kaloryfery jeszcze nie grzały, a u mnie w pokoju było ponad 20 stopni. Rok temu, przy porównywalnych temperaturach na zewnątrz, w dwóch bluzach marzłem...Gdy kaloryfery, po raz pierwszy w tym sezonie grzewczym, zrobiły się ciepłe, temperatura na dworze zaczęła spadać – szczególnie nocami. 6, 4, 3, 2 a dziś waha się w okolicach 1 stopnia Celsjusza. Kaloryfer zimny, bo na termostacie „jedynka”, za oknem prawie mróz, a u mnie ponad 23 stopnie. Rok temu było to nie do pomyślenia! No, chyba, żebym kaloryfer skręcił, a dogrzewał farelką ;) Albo tak!

Na sprzątanie wzięło mnie wczoraj :) Wygrałem los w postaci wolnego całego przedpołudnia, które postanowiłem wykorzystać na coś pożytecznego. Od dawna moje stanowisko pracy i jego okolice prosiły się o generalne sprzątanie: kurz skrzypiał, a dorodne roztocza wkroczyły już w wiek starczy.

Przyrządziłem sobie zabójczy dlań roztwór z kilku płynów do zapewniania czystości i świeżości w: biurach, łazienkach, w szafkach i za oknami. Mikstura nabrała koloru szaro turkusowo różnego, a jak pachniała! HA! Pachniała cudownie, bo był to zapach czystości :)

Mebelek zacząłem myć od góry; kurzu było tyle, że po jednym przetarciu musiałem płukać myjkę. Powolutku ubywało tej warstewki alergonośnego pyłu, aż w końcu doszedłem to jednej z szafek: „zamykana, to do środka nie powinno się nakurzyć”. Postanowiłem jednak tę teorię zweryfikować, otwierając szafkę i zaglądając do środka. Syyyyffff! Wywaliłem wszystko ze środka, pozbyłem się kurzu i wziąłem się za odkładanie na miejsce zawartości tejże szafki. Przedmiot po przedmiocie przecierałem to wszystko: jakaś zapalniczka, parę pudełek, puszki ze śrubkami, rolka spoiwa lutowniczego, kilka starych telefonów, kaseta video... na jej widok zamarłem.Oryginalna kaseta z kultowymi kreskówkami Hanny-Barbery część dziesiąta, którą dostałem na swoje szóste urodziny!!! Pamiętam...

Piszczałem ze szczęścia na jej widok i choć wtedy nie było jeszcze w naszym domu nawet najzwyklejszego odtwarzacza video, to ta kaseta była dla mnie niewypowiedzianą obietnicą rychłego pojawienia się sprzętu, na którym te bajki będę mógł konsumować!!! To pudełko z okładką i dwiema rolkami taśmy sprawiło, że przez moment byłem najszczęśliwszym dzieckiem na świecie! Równe dwadzieścia lat temu...

Nie wierzyłem własnym oczom, ale tak tam pisze: "Międzynarodowy Konkurs Ortograficzny" i na trzecim miejscu ja. To prawda i nieprawda: konkurs był, trzecie miejsce zająłem, ale nie był to konkurs międzynarodowy, a międzyszkolny :) Kto takie informacje podaje? Jedyna informacja o tym konkursie w sieci, w dodatku na kiepskiej stronie i taka "mała nieścisłość". No nie powiem, fajnie by było zająć trzecie miejsce na międzynarodowym. Konkurs pamiętam: myślałem, że będzie w piątek, więc w środę poszedłem do kumpla świętować jego urodziny. W czwartek rano obudził mnie kolega, który też miał uczestniczyć w tym konkursie: dzwonił, bo jechał autem i pytał, czy się z nim zabiorę. Byłem w szoku, że to "dziś", ale szybko się ogarnąłem i pojechałem bardzo osłabiony po filipińskiej chorobie ;)