No i oto, psze Państwa, jest obiecany wpis o upgrade Visty do najnowszego dziecka Microsoftu - systemu Windows 7. Niezorientowanych szybciutko wprowadzę w temat: na wakacjach Narzeczona ma Oblubienica kupiła sobie laptopa HP dv5-1210 z preinstalowaną Vistą. Zakupu dokonała po 26 czerwca, dzięki czemu załapała się na darmową aktualizację z Visty do 7. We wtorek, 17 listopada, kurierem DPD przyszła paczka zawierająca składniki mikstury zwanej upgrade :) Więcej o tym we wpisie "Upgrading to Windows 7 - nareszcie przyszło!", a już teraz zapraszam do kontynuacji tematu „Z Visty do Siódemki by HP”.

Weekend wydał mi się najodpowiedniejszy do popełnienia aktualizacji Visty do Seven. W sobotę po południu zakasałem rękawy, zrobiłem herbatkę i zabrałem się do pracy. Korciło mnie piekielnie, aby Windows 7 zainstalować na czysto - bo możliwość taka istnieje zarówno od strony technicznej, jak i licencyjnej. Porzuciłem jednak ten pomysł, bo przecież obiecałem Wam opis aktualizacji systemu na trasie Vista - 7, a nie stawiania tego drugiego od zera (o tym w necie pełno). No więc z aparatem w łapie i długopisem w drugiej przystąpiłem to ukatrupiania Visty. Wcześniej jednak uzbierałem garść pendrajwów, które zapchałem backupami wszystkiego: plików, dokumentów i ustawień najważniejszych programów (Opera, Gadu-Gadu i parę innych). Wreszcie, pewny tego, że nawet jeśli coś sknocę, to Oblubienica ma mnie nie powiesi za puszczenie w nicość jej wirtualnego dobytku, wziąłem do ręki instrukcję. Tę książeczkę, znaczy się, która przyszła od HP razem z płytkami. Strasznie ogólnikowo tam, mało precyzyjnie, a i instalatorowi do ideału kawałek. Raz się porządnie walnąłem, ale na szczęście nie pociągnęło to za sobą poważniejszych konsekwencji - jedynie kilka minut straciłem.

Aktualizacja trwa cholernie długo. Zacząłem około 17:30, a skończyłem tuż po 21. Na czas trwania upgradu z pewnością wpływ ma ilość zainstalowanych programów i stopień zapchania dysku różnymi rozmaitościami. Zapraszam więc do dalszej części wpisu, gdzie krok po kroku i screen po screenie opisuję co, gdzie, jak i kiedy. Jak zwykle kliknięcie w obrazek grozi zobaczeniem jego większej wersji :)

Po dwóch miesiącach od złożenia zamówienia w programie aktualizacyjnym HP i po miesiącu od premiery Windowsa 7 w końcu przyszła upragniona paczka z zestawem do upgradu Vista - 7! Cieszę mordę, a radość mą podzielać Oblubienica Ma Narzeczona, której Vista już bokami wychodzić.

Szczęśliwi ci, którym przysługuje darmowy upgrade z Visty do Siódemki! Niewątpliwym szczęśliwcem, a wręcz farciarzem do sześcianu, jest moja kobitka :) Gdyby jej HP dv5-1210 był dostępny we wszystkich sklepach - mowa o czasie, w którym chciała go kupić - to na darmową aktualizację z Visty do 7 by się nie załapała. Już na początku czerwca ciężko było ten model ustrzelić, bo na rynek wchodziła nowa seria - dv6.

Na trop "naszego" modelu dv5 udało się natrafić w dębickim Vobisie, jednak dosłownie na 5-10 minut (wedle planu) przed złożeniem zamówienia, sklep został zalany i przez najbliższych kilka tygodni był nieczynny! Powódź zastała nas w drogerii, z której prosto do Vobisu pójść chcieliśmy (też w tej galerii i też na parterze). Zainteresowanych relacją, zdjęciami i filmami z zalania centrum handlowego zapraszam do tego wpisu.

Wraz z nastaniem lipca Kobita Ma odpuściła już sobie dv5 i pogodziła się z myślą, że jej nowy super laptop będzie koloru czarnego, a nie srebrnego, jak chciała. Byliśmy akurat na mieście, gdy z jednego z odwiedzonych wcześniej sklepów zadzwonili, że będą mieli HP dv6 o wymaganych przez nas parametrach i że możemy w każdej chwili przyjść, złożyć zamówienie i zostawić zaliczkę. „Spoko, panie, dziś jeszcze postaramy się wpaść”. W kilka godzin później, z parkingu przed blokiem zamierzaliśmy iść prosto do domu, ale jakoś tak z głupia któreś z nas rzuciło, że może w takim niewielkim, nowo otwartym sklepie obok noclegowni samochodów będą mieli tego dv5. Żartowaliśmy sobie, że po zaliczeniu sklepów komputerowych w całym mieście akurat tu, pod nosem będą mieli "naszego" dv5. I wiecie co? Mieli! 30 sztuk...

Razem z obsługą sklepu śmialiśmy się z tych naszych poszukiwań, a w kilka tygodni później znowu zalewaliśmy w tym sklepie, bo... rzutem na taśmę załapaliśmy się na darmową aktualizację z Visty do Windowsa 7 :) Laptopa kupiliśmy 1 lipca, a darmowy upgrade przysługuje tylko tym użytkownikom HP, którzy sprzęt tej firmy z preinstalowaną Vistą zakupili po 26 czerwca. Kilka dni poślizgu, który stał się przyczyną częstego zrzędzenia na pecha, los i dziadostwo sieci dystrybucyjnych, okazało się być dla nas szczęśliwymi :) Kilka stów oszczędności i zero wątpliwości co do legalności Windowsa 7 w wersji OEM.

Wersja RC najnowszego dziecka Microsoftu bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po dobie (z małym haczykiem) użytkowania byłem gotów przenieść swoje środowisko robocze z XP, ale kolejne 2-3 dni pokazały, że byłoby to sporym błędem. Na dziś dzień Windows 7 nie nadaje się na stanowisko produkcyjne. Na upartego można na tym pracować, ale ja bym się bał :) Zbyt wielką wartość moje wirtualne szpargały dla mnie mają, bym ryzykować miał ich utratę lub zepsucie przez - cokolwiek by to miało znaczyć.

Sterowniki - pozytyw
Dział drajwerów w Windows 7 działa znakomicie i jest jedną z najmocniejszych, na chwilę obecną, stroną tegoż systemu. Aby było ciekawiej dodam, że jeszcze do niedawna temat sterowników uważałem za największa bolączkę siódemki. Podczas instalacji dwa ostatnie, publicznie testowe bulidy Windows 7 w ogóle nie widziały mojej zintegrowanej karty sieciowej (jakiś stary Realtek). Bez sieci ani rusz, więc poprzednią betę systemu wywaliłem z wielkim hukiem i fochem.

Pomny tamtych doświadczeń, przed instalacją RC uzbroiłem się w sieciowe stery w wersji dla Visty. Pomysł zdecydowanie trafiony, bo sieć na tych sterach ruszyła, a wraz z nią cała karuzela co się Windows 7 zowie :) Jak już się Seven do neta dorwał, to w zasobach Windows Update znalazł dosłownie wszystko, co na starcie niezbędne: oprócz tajemniczych poprawek dostałem pakiet językowy i komplet sterowników do pozostałego hardware'u! Ani jednej płytki nie musiałem do napędu włożyć, bo wszystkie sterowniki zainstalowały mi się on-line, na dodatek bez durnego odpytywania mnie czy chcę, czy na pewno chcę, czy jestem pewien, że na pewno itd. To, co niezbędne, wleciało samo i zadziałało bez restartów. Jedynie w celu uskutecznienia polonizacji należało się wylogować i zalogować ponownie.

Szybkość - pozytyw
Szybciej, dużo szybciej od Visty, ale z wyścigu z iXPekiem odpada w przedbiegach. Ciężko, na chwilę obecną, oceniać osiągi, bo te mogą jeszcze ulec zmianie. System, w moim odczuciu, uruchamia się wolniej od Visty pomimo tego, że zastosowano w nim pewien trik mający na celu pozorne skrócenie startu. Ów trik polega na tym, że część usług uruchamianych automatycznie ma atrybut opóźnionego startu i tak np. Centrum Zabezpieczeń uruchomić się może wtedy, gdy cały system już od jakiegoś czasu pracuje sobie w najlepsze :) Usług z opóźnionym zapłonem jest niemało - wystarczy z menu Start uruchomić services.msc i przejrzeć właściwości uruchomionych usług :)

Stało się... choć właściwie wciąż jeszcze się dzieje. Ściągam Windows Seven RC. 7100 bulid. Nie bardzo jeszcze wiem po co, ale dowiem się, gdy zedrę, wypalę i zainstaluję. Bo może się okazać, że siódemkę wywalę po paru kwadransach, a równie dobrze może stać się taka rzecz, że nowe okna zagoszczą u mnie na dłużej. Cały ambaras tkwi w tym, że producent mojej płyty głównej (Gigabyte GA-8S661FXM) w najgłębszym zakamarku swej korporacyjnej dupy ma kwestię wypuszczenia sterowników do zintegrowanej z tą płytą sieciówki. A Win7 nie raczy jej wykryć i zainstalować, bo - no właśnie: drajwerów nie ma. Szit, szit, po siedmiokroć: SZIT!!!

Ściąga się, Seven, ściąga i wedle wciśniętego mi na chama Download Managera ściągać się będzie jeszcze dwie godziny ze sporym hakiem. Waha się ten transfer jak diabli, więc ciężko czas pozostały oszacować z dokładnością mniejszą niż do pół godziny. Strzelam, że za dwie godziny i trzy kwadranse będę jarał zassane iso na płytce. Jak będzie naprawdę, dowiem się we właściwym czasie. Teraz i tak mam na głowie sprawę ważniejszą: jaja na twardo gotuję i pilnować czasu muszę, by za długo ich we wrzącej wodzie nie trzymać. I korzystając z okazji ;) przypominam o moim sposobie na niepękanie jajek podczas gotowania ;)

Dupa sałata, jak człowiek ma chwilę oddechu od pracy, to od razu łapskami go drze, by coś w swym kompie zmienić. Jakby mało było tego, że wciąż leczę się z manii instalowania rozmaitych skórek i upiększaczy do XP, to okazuje się, że jeszcze jedną podobną kurację muszę sobie zafundować. Ilekroć z XP-ka zbyt mocno zawieje nudą, a pokusę instalowania entego skina uda mi się powstrzymać, tylekroć sięgam po Linuksa. Krzywa i czasochłonna jazda, ale co zrobić? XP swoje latka ma, a wokoło tyle innych, nowszych systemów...

Jaki ja jestem głupi... Boże, jaki ja jestem głupi!!! Ilekroć instalowałem różne upiększacze do ikspeka, tylekroć w niedługim (albo bardzo niedługim) czasie musiałem po nich sprzątać. Obiecywałem sobie wtedy, że nigdy więcej żadnych takich, bo to gnioty, z których każdych kolejny tę tezę potwierdza. I co? I nic, kompletnie nic nie zmądrzałem pod tym względem. Czy ja jestem idiotą? W tym kontekście najwidoczniej tak. Mówiłem sobie "koniec z transformation packami", "koniec z visualstylami", a wystarczy, że jakiś nowy, ciekawy wpadnie mi w łapy i abba fatima - o postanowieniu zapominam. Papierosy potrafiłem skutecznie rzucić, dietę trzymać się nauczyłem, zdrowy tryb życia prowadzić - wszystko to wbrew głęboko zakorzenionym przyzwyczajeniom, a takiej pierdóle, jaką jest nowa skórka systemowa, nie potrafię się oprzeć. Piszę więc ten wpis powtarzając sobie "jestem idiotą, rządzą mną motywy, style i skórki" - może to mi pomoże, by na przyszłość nie robić powtórek z rozrywki?

Zainstalowałem - naprawdę nie wiem po co - pakiet upodabniający XP-ka do Sevena. Wiedziałem, że instaluję gniota: Seven Transformation Pack v1.0 - sama wersja sugeruje, że to dopiero początek drogi bez końca. Zainstalowałem w full opcji ze wszystkimi dostępnymi bajerami i wypierdzieliłem to szybciej, niż jakikolwiek inny zestaw. Tego nie dało się używać: fakt, że sidebar (po kiego penisa go dali?) uruchamiał się wieki, to pryszcz przy Menu Start, które startowało nie wieki, a wieczność. Mało tego! Start startowego menu i tak kończył się klapą :) Przycisk "start" kompletnie anemiczny był: bledziutki, ledwo widoczny, nie reagował na kliknięcia, a jedynie belka nieco wyraźniejsza się robiła, gdy kursor nań się znajdował. Ikony na pasku szybkiego uruchamiania skryły się po warstwą tych dużych kwadratów z Sevena, które to znikały, gdy któraś z "normalnych" ikon smagnięta została myszką. Won z mojego kompa!!! Kliknąłem w ikonę kosza, otworzyło się okienko, w którym po lewej cyknąłem "Mój komputer", a następnie "Panel sterowania" i Dodaj/usuń. Bo inaczej się nie dało. Koniec z visual-packami, mówię. Koniec! Tym wpisem zamykam parszywy rozdział swojego zamiłowania do skinowania Windowsa na chwilę. Rzucam skinowanie tak, jak rzuciłem fajki i niezdrowe żarcie.

Chcesz mieć stabilnego, w pełni używalnego Windowsa? Polegaj tylko na tym, co dobry wujek Microsoft przygotował. Reszta może być ładna i nawet stabilna, ale szybko się znudzi - jak wszystko, co można zmieniać. Gdy się nie ma wyboru, to się głowy nie zaprząta myślami o nowych, innych, pikniejszych skórkach, tylko pracuje się w środowisku, które wygląda jak wygląda. Coś jeszcze dodam: nie ma motywu nad ten najzwyklejszy, kanciasty tzw. klasyczny styl Windowsa, znany ze starszych desktopowych edycji i wersji serwerowych. Nie ma lepszego, bardziej użytecznego i nie męczącego interfejsu!!!

Raz kumpel pokazał screena z Windowsa 2000. Miał takie fajne, ciepłe, ciemne, super dopasowane kolorki, których na próżno szukać w standardowych kompozycjach XP. Też takie chciałem, ale w XP po swojemu kolorować się nie dało - przynajmniej tak twierdził każdy, kogo o to zapytałem. Ci zaś z kolei, którzy na głos tęsknili za starszymi Windowsami właśnie przez brak opcji manualnego wybierania kolorów, tylko mnie utwierdzali w wierze w ten mit.

Kilka godzin temu, ogarniając system po wypierdzieleniu sewentransformejszynpeka, odkryłem jak w Windows XP ustawić własne kolory klasycznej skórki.