Marcin Szumański

O północy dobiegła końca tygodniowa żałoba narodowa. Tak ją Komorowski zarządził i tak obowiązywała, choć osobiście uważam, że ta jej szczera wersja tak naprawdę skończyła się drugiego dnia po katastrofie. 10 kwietnia szok, 11 szok i prawdziwe przygnębienie, a od poniedziałku kirem przepasany spektakl medialny pt. „Nasz kochany pan prezydent...”.

Niektórym od tego szoku we łbach klepki musiały się poprzestawiać, skoro nagle takim szacunkiem i uwielbieniem zapałali do tych, których jeszcze przed paroma dniami gównem obrzucali. Z dnia na dzień ideałami stali się ci, którzy jeszcze kilkadziesiąt godzin wcześniej byli powodem do wstydu i obiektem drwin.

Ja bym chyba zmartwychwstał dla tych wszystkich oddanych przyjaciół, którzy ujawniliby się dopiero po mojej śmierci. Ale czy tak nie jest, że niektórzy życie oddać by byli skorzy za tych, którzy już umarli w sposób wstrząsający? Kochają współczuć, kochają żałować, kochają „wieczne odpoczywanie” śpiewać.

Kraj nasz zwariował. Kraj nasz okrył się żałobą, a następnie tłustą obłudą. Każdy do obiektywu łezkę ronił, każdy pieprzył o pojednaniu, każdy coś deklarował i co się okazuje? Niemal każdy z tych każdych pierdolił od rzeczy. Gdy tylko opadły te faktyczne, najszczersze emocje, górę wzięły populistyczne gierki. Durne, puste gierki pod publikę i dla własnego interesu. Na półmetku żałoby festiwal lansu i autopromocja kręciły się w najlepsze.

A te cymbały z flagami z nazwami miejscowości, to do Krakowa pojechały w żałobie żegnać ukochaną parę prezydencką, czy raczej stać z chorągiewką z nazwą swojej dziury, by zobaczyć się na telebimie i pomachać do kamery znajomym? Na Małysza wypierdalać z tymi machajkami, a nie na pogrzeb prezydenta i jego małżonki!!! Gwoli ścisłości: ten akapit nie jest adresowany do wszystkich przybyłych do Krakowa na pogrzeb, a jedynie do tych turystów, którzy bez flagi z nazwą swojej miejscowości nie ruszają się nigdzie, gdzie są kamery i można pomachać. Przybyli żegnać prezydenta, czy pokazać się w telewizji?

Przez dwa pierwsze dni autentycznie byłem przybity, ale w końcu ogarnąłem to, co się stało, przełknąłem i po cichu trawiłem. Wraz z poniedziałkiem wróciłem do codziennych spraw, a w mediach z płaczem dopiero się rozkręcali, co rusz podkładając mi ziarna grochu i tłuczone szkła pod kolana, jakby mało było tego, że w duchu szczerze przyklęknąłem - co w sumie nieczęsto mi się zdarza. Niemal na każdym kanale ten sam spektakl; nie dało się oderwać od przygnębienia oglądając w tv jakiś film lub coś niezwiązanego z Katyniem. Przecież tylu przyjaciół zabitych nagle się ujawniło i każdy z nich musiał przed kamerami łezkę uronić... Nie ważne, czy się w sercu czuje, bo ważne, co się pokazuje. Rzygać mi się chciało tym lukrem, jakim polewano trumny Kaczyńskich, których za życia najchętniej oblano by szambem. A jeden taki, z Torunia zaiste, to już swego czasu osobiście w kierunku prezydentowej z szambem wyjechał.

Sobota rano, godzina 9:30. Obudziliśmy się po pierwszej nocy spędzonej u szwagierki; w kuchni rzęził radiobudzik, ale żadnej informacji o katastrofie prezydenckiego samolotu nie było. Przed śniadaniem Tomek usiadł przed komputerem, wszedł na jakiś portal internetowy i mechanicznie przekazał nam wiadomość o tragedii, jakby to nie on mówił, a jedynie robił za lektora. Do niego też to nie docierało.

Śniadanie jedliśmy w milczeniu, śledząc w TV najświeższe doniesienia ze Smoleńska. Nie docierało do nas to, co pokazywały telewizyjne kamery i co mówiły do nas głośniki. To było tak nierealne, tak niewiarygodne i brzmiało tak niedorzecznie... Żeby jedna osoba, to jakoś łatwiej ogarnąć, ale prawie setka ludzi, z których część każdego dnia dbała o to, aby o niej nie zapomnieć? Wymieniane przez dziennikarzy nazwiska brzmiały tak znajomo, jak by należały do sąsiadów, z którymi mijało się każdego dnia.

Można było tych ludzi nie lubić, można się było z nimi nie zgadzać, ale bez względu na to w którą stronę, budzili oni moje emocje, bez których nie ma przywiązania. Na swój sposób lubiłem prezydenta Kaczyńskiego - jego prezydentura zupełnie mi się nie podobała, ale na tle negatywów jego urzędu było też kilka przebłysków, które szczerze mnie rozbawiły, m.in. wyśmianie kulawego angielskiego Tuska, czy też cięta riposta podczas wizyty w jakimś mieście (wyleciało mi z głowy w jakim), kiedy zapraszany do ponownej wizyty w tym mieście przy okazji różnych lokalnych świąt, na spontanie wypalił coś w stylu „skoro tyle świętujecie, to kiedy pracujecie?” O zmarłych mówi się dobrze, a o ofiarach katastrofy takiej, jak ta, mówi się jak o bohaterach, męczennikach, popadając w patos należny chyba tylko świętym. To magia chwili; po tak niespodziewanym ciosie naród, z pomocą telewizyjnych spektakli informacyjnych, nie może dojść do siebie. Na trzeźwe myślenie jest jeszcze za wcześnie - trzeba się rozwodzić nad tym, co się stało, aż ktoś powie „dość” i jako pierwszy uczyni krok, aby powrócić do normalności.

Co za ironia losu! Lech Kaczyński - na jego temat mawiano złośliwie, że najlepiej wychodzi mu zarządzanie żałób narodowych, sam teraz jest jednym z tych, za którym Polska płacze.

Staram się wierzyć, że to tylko nieszczęśliwy zbieg okoliczności... W ciągu tygodnia trzy kobiety z Dębicy i okolic zostały uznane za zaginione: pierwszą była 43-letnia dębiczanka, która 6 listopada wyszła z domu i już nie wróciła. W tym samym dniu do domu nie wróciła również 58-letnia mieszkanka poddębickiej Góry Motycznej, a równy tydzień później (13-tego) zgłoszono zaginięcie wracającej z zagranicy 50-letniej mieszkanki powiatu... Serio, nie wiem co o tym myśleć. Przypadek? Oby, co jednak nie zmienia faktu, że te kobiety zaginęły, w dodatku w tak krótkim czasie. Nie chcę się bawić w Sherlocka Holmesa, ale gdyby przyjąć, że te trzy zaginięcia nie są przypadkowe, to chyba wypada poszukać wspólnych cech? Ponure myśli, jutro pogadam z matką: dopóki nic więcej o losie zaginionych kobiet nie wiadomo (oprócz tego, że zaginęły), to daleko idąca ostrożność jest mocno wskazana. Zdarzały się już nieraz zaginięcia, ale były one udziałem pojedynczych osób i nie następowały w tak krótkim odstępie czasowym. A teraz w ciągu tygodnia zaginęły 3 kobiety: 2 w tym samym dniu, trzecia tydzień później i co ciekawe: dniem zaginięć był wtorek.

W Dębicy się dogadali, a w Mielcu nie. Lekarze z powołania, taa... O dyrektorze dębickiego szpitala mówili "karierowicz, przydupas (czyj?)" i co? I ten karierowicz doszedł do porozumienia z lekarzami! Moim zdaniem to dobry fachowiec i tak uważam od czasu, kiedy jeszcze był szefem Urzędu Pracy. Z resztą jako dyrektor szpitala też doskonale działa: calutka elewacja wymieniona plus plastikowe okna, nowa ekologiczna (i tania w kosztach) kotłownia dla szpitala, remonty wewnątrz. Nie trzeba Religi, wystarczy dobry fachowiec. W Mielcu niestety lekarze nie dogadali się z dyrekcją i trwa ewakuacja. Od rana karetki jeżdżą w te i wewte, często na sygnale i przewożą pacjentów z mieleckiego do dębickiego. Co chwilę słyszę wycie syren jakby się waliło i paliło, skupić się nie można, bo co chwilę karetka zapieprza na sygnale. Współczuję tym ludziom, którzy mieli pecha trafić na zamykane oddziały: jak choćby świeżo upieczonej matce, którą wysłano do Rzeszowa, a noworodka do Dębicy.