Śmiejesz się z kazań księdza Natanka? To przypomnę ci powiedzenie, które w tym przypadku odnosi się do ciebie: poznasz głupiego po śmiechu jego

Śmieją się idioci, którzy nie potrafią samodzielnie pomyśleć, zastanowić się. Śmieją się debile, których nie stać nawet na podjęcie próby samodzielnej interpretacji słów księdza Piotra Natanka. Śmieją się, jak głupcy do sera...

Ksiądz Piotr Natanek ma jaja i mówi o tym, na co ogłupieni ultrapłytkim przekazem współczesnych mediów ludzie przestali zwracać uwagę. Natanek w swoich kazaniach dotyka poważnych problemów już w ich zarodku, a nie w finałowej fazie, w której na profilaktykę jest już za późno. Ale to już za głębokie wody intelektualne dla większości gawiedzi.

Śmiejecie się tumany z lokalizowania szatańskiego zagrożenia w żelu na głowie? To śmiejcie się dalej, kretyni! Śmiejcie się do rozpuku, skoro nie potraficie tej myśli rozwinąć!

„Jeśli na głowie twojego syna jawi się żel, to wiedz, że coś się dzieje” - na to hasło stado baranów ryczy ze śmiechu. Zamiast pomyśleć, że...

„Jeśli na głowie twojego syna jawi się żel, to wiedz, że...” - syn zaczął dorastać, wkroczył w wiek, w którym łatwo jest mu zbłądzić i wdepnąć w jakieś bagno. To znaczy, że rodzic powinien być czujny i powinien być przy dziecku, a nie uciekać w ogłupiający świat przedstawiany w telewizji. To znaczy, że dziecko potrzebuje rodzica, a nie, że w opakowaniu z żelem siedzi diabeł. To znaczy, że trzeba mieć oczy otwarte na to, co się z dzieckiem dzieje, bo skoro na jego głowie pojawił się żel, to znaczy, że dziecko przestaje już być dzieckiem i bez uwagi i umiejętnego prowadzenia ze strony dorosłych może się pogubić w świecie nowych zagrożeń.

Jakich zagrożeń?

Stado głupców zapewne ryknie ze śmiechem „żelu i przypalonych suszarką włosów”.

Przez cały wczorajszy dzień latała mi po głowie tytułowa rozkmina. Zaczęło się od tego, że w śmietniku zastałem niemalże hipermarket: wysłużone, ale wyglądające na sprawne, sprzęty AGD i RTV, meble, ciuchy i... filety drobiowe - na oko kilogram z 10-20 dekagramowym hakiem.

„Kiedyś wyrzucanie takich artykułów w takim stanie było nie do pomyślenia” - skonstatowałem. No, ale „kiedyś”, czyli kiedy? No... myślę, że „za moich czasów”. ??? No, czasów, za którymi tęsknię. Znaczy się, tegooo... że chodzi o lata mojego dzieciństwa. O okres, w którym wszystko było takie... Czasów dzieciństwa, za którymi tęsknię... Dzieciństwa, za którym tęsknię... Tylko czy ja w ogóle tęsknię? Kurde, nie wiem.I tak, przez cały boży dzionek i niemniej boży wieczorek, myśli o pragnieniu cofnięcia się do przeszłości wracały do mnie i kazały się trawić. Nie lubię takich nierozstrzygniętych, powracających jak bumerang, kwestii. Najlepiej radzę sobie z nimi po prostu pisząc o nich. Banalne. Otwieram Writer, wpisuję tytuł i sklejam literki w kolejne akapity. Pisanie skutecznie spowalnia lawinę myśli, które - zbite w korek - ślimaczą się jak samochody przed rondem. A jak to w życiu i na drogach bywa, zawsze znajdzie się jakiś jednoślad, który ominie korek i przeciśnie się do przodu.

I taki jednoślad, wymijając sznur samochodów-rozkmin, przewozi mi tę jedną, złotą myśl, która całą myślową zawieruchę sprowadza do jednego, prostego wniosku.

Dziś rocznica. Nie planowałem żadnych okazjonalnych wpisów, czy też umieszczania jakichś okolicznościowych motywów graficznych. Od początku myślałem o tym, że rocznicę „katastrofy smoleńskiej” po prostu przemilczę i jak każdy rozsądny człowiek skupię się na swoich własnych myślach, po cichu wspominając sobie siebie w ten fatalny, historyczny dzień.Obok manifestacji, marszów, tysięcy mszy, uroczystości i wieńców, obok tych wszystkich transparentów, przemówień, odgrzanych galerii i materiałów telewizyjnych, przejdę sobie skupiony na swoich własnych, wewnętrznych pamiątkach z 10 kwietnia 2010 roku.

To co prawdziwe, nosimy w sobie. To, co indywidualne, jest nasze i jest ono prawdziwe. A obok cała ta widoczna otoczka, którą niektórzy lubią lub lubić muszą, bo tak każe zwyczaj, tak każe tradycja, bo tak każą ogólnie przyjęte formy. Im zostawiam uroczystości związane z rocznicą masakry katyńskiej i przyćmiewającej jej rocznicy zeszłorocznej katastrofy Tu-154M. Uroczystości, tablice, wieńce i patetyczne przemówienia nie są dla mnie.

Mnie interesuje to, co nieoficjalne. To, co indywidualne i to, co zostało przemilczane. To, co siedzi w każdym z nas od momentu katastrofy. Nie dramatyczne wypowiedzi spod krzyża i nie zapłakane oczy ludzi, do których jeszcze nie do końca dotarło to, co się wydarzyło, ale zawsze kochali prezydenta.

Interesuje mnie to, co po roku każdy z nas może wyjąć ze swojej pamięci i czym może na chłodno podzielić się z innymi.

Innymi słowy: chcę zapytać Was o to, w jakich okolicznościach dowiedzieliście się o katastrofie i jaka była Wasza pierwsza myśl. Druga, trzecia i kolejne też, bo informacji takiego kalibru nie da się przetworzyć jedną myślą. Bardzo chciałbym poznać prawdziwe reakcje ludzi, na których nikt przez obiektyw nie patrzył. I te najzwyklejsze myśli, które przeplatały się przez głowę, a które – z racji wagi przeżycia – utrwaliły się w pamięci.

Zacznę od siebie.

W trakcie pracy słucham radia. Radio zapewnia mi zawsze świeże informacje, playlistę, którą nie muszę sobie głowy zawracać i... reklamy. Reklamy, których nie jestem w stanie zablokować. Specjalnie mi one nie przeszkadzają, ale jeśli trafi się jakaś wyjątkowo drażniąca, to jednym ruchem ręki mogę radio ściszyć, czy też zmienić stację radiową. Zwykle słucham, jednym uchem wpuszczając reklamy, a drugim – wiadomo.

Suplementy diety
Z tygodnia na tydzień obserwuję stały wzrost liczby reklam tzw. suplementów diety. Zima należała do wszystkich możliwych wariantów magnezu: jak nie pojedyncza, to podwójna dawka, jak nie podwójna, to znowu potrójna, a jak już nie wielokrotności, to magnez jakiejś lepszej jakości lub z dodatkiem czegoś, co sprawiało, że ten magnez był lepszym magnezem niż magnez u konkurencji. Cholera człowieka brała na to pranie mózgu, no ale bezsensem byłoby ciskanie się akurat na magnez. Sam go regularnie uzupełniam, ale mojego magnezu akurat nie reklamują :)

Sezonowo reklamują wspomagacze dla studentów, zabezpieczenia dla opalających się, wzmacniacze układu immunologicznego itd. Ostatnio jednak menu problemów zdrowotnych i rozwiązujących je suplementów diety jeszcze bardziej się rozrosło. Z każdym tygodniem coraz więcej i więcej supli. Strach się bać! Musi być bardzo źle, skoro bez tego wszystkiego mamy sobie nie poradzić, stracić zdrowie i pewnie pozdychać! Aby cieszyć się dobrym samopoczuciem, należy wcinać środki (najlepiej te reklamowane). Oto lista najczęstszych dolegliwości, stworzona na podstawie słyszanych ostatnio reklam.

• nerwy/nadpobudliwość
• problemy z erekcją
• zniszczona skóra i paznokcie
• alergie
• nadkwaśność/zgaga
• menopauza
• problemy z koncentracją
• problemy z nadwagą
• przemęczenie
• wypadające mleczaki (?)
• łysienie
• zbyt mały apetyt
• zaparcia i brak wypróżnień

Dwa lata temu toczyła się tu dyskusja o Naszej-Klasie. Padały gorzkie słowa na temat kierunku rozwoju portalu, była też ogólna krytyka poczynań twórców i obsługi serwisu, ale nic tak nie zbulwersowało mnie i czytelników, jak nieusuwanie usuniętych kont i powiązanych z nimi danych osobowych.

Na bazie własnych doświadczeń opisałem dokładnie, co należy zrobić, aby definitywnie pożegnać się z Naszą-Klasą. Powstały na ten temat dwa wpisy. Pierwszy z nich opisywał to, co większość robi, by zlikwidować swój profil, czyli klika gdzie trzeba w odpowiedniej zakładce profilu. Sam też tak zrobiłem - wydawało mi się, że to wszystko i po takiej operacji konto rzeczywiście zostanie usunięte.

Szybko przekonałem się o tym, że to nie takie proste. „Usunięty” profil nadal znajdował się w bazie, a ja na swoje usunięte konto wciąż mogłem się zalogować. Dowiedziałem się, że choć moje konto jest usunięte, to jednak istnieje nadal - to na wypadek, gdybym chciał je przywrócić, lub gdyby okazało się, że ktoś włamał się mi się i w ramach idiotycznego żartu, tudzież w akcie wandalizmu, postanowił zepsuć mi naszoklasową zabawę.

Skontaktowałem się więc z obsługą serwisu i ładnie poprosiłem o całkowite usunięcie moich danych z serwisu, bo takie właśnie mam życzenie. Podkreśliłem, że nikt mi się na profil nie włamał i nie zamierzam wycofywać się ze swojej decyzji. Pani konsultantka obiecała mi, że w ciągu miesiąca moje dane osobowe wraz z resztkami profilu zostaną usunięte.

Postanowiłem to sprawdzić, bo poczułem zapach taniej sztuczki mającej na celu przechowywanie uśmierconych kont, by mieć ich w bazie jak najwięcej i skutecznie nimi kupczyć z reklamodawcami. Nie myliłem się: po trzydziestu kilku dniach resztki mojego konta ciągle miały się dobrze - były dokładnie w takim stanie, jak podczas poprzedniego logowania (ponad miesiąc wcześniej).

Ciśnienie mi skoczyło i natychmiast napisałem kolejnego maila: tym razem nie była to miła, grzeczna i obła prośba, ale stanowcze żądanie. Na tłumaczenia, że usuwanie kont odbywa się z automatu i że to robota innego działu odpowiedziałem, że nie interesuje mnie to, bo swoją decyzję o zabraniu manatek wyraziłem jasno i jeśli migiem nie posprzątają po moim profilu, to jestem gotów zwrócić się o pomoc do odpowiednich organów. Poskutkowało i to, czego przez ponad miesiąc nie potrafili zrobić, zajęło im najwyżej kilka godzin. O tym napisałem w drugim wpisie o usuwaniu konta.

Minęły dwa lata
Nasza-Klasa.pl przemianowała się na NK.pl. W serwisie pojawił się "Śledzik", jeszcze więcej dziwnych opcji a'la prezenty i jeszcze więcej małoletnich pokemonów. Przez to coraz więcej osób decydowało się pójść moim śladem i zakończyć zabawę w Naszą-Klasę, która swój pierwotny charakter wyraźnie utraciła. „Nasza-Klasa - Portal dla ludzi z klasą” zmienił się w „NK – miejsce spotkań”. Tyle tylko, że coraz więcej osób zmieniło miejscówkę wirtualnych ustawek na Facebook.