Kolejny odcinek z cyklu "Warte polecenia alternatywy" zacznę krótko: TEN odtwarzacz mnie ujął!!! Szacuneczek, bracia Rosjanie, za tego plejera! 2,6 MB instalka, 5 MB RAM podczas słuchania - brzmi to jak szajs, co nie? No to wymieniam, co w tym siedzi: podwójna wizualizacja (oscyloskop + wskaźniki wychyłowe), animowana skórka z płynnie tonowanym zabarwieniem, nagrywanie radia, konwerter plików muzycznych, wyłącznik czasowy, equalizer + zmiana prędkości, echo, reverb, lista odtwarzania z zakładkami i szczegółami, rejestrator dźwięku, do tego kupa lokalizacji (w tym bolsza). Nie wiem jak inni, ale ja jestem pod ogromnym wrażeniem tego grajka: kilkanaście minut wystarczyło, aby z Program Files wyleciały trzy inne: Winamp, konwerter audio i wyłącznik czasowy ;) Ciekawe, jak ruscy upchali tyle do tego niewielkiego programu, bo zrobili to znakomicie: w jednym, niewielkim cacku mam 100% tego, czego potrzebuję, a do tej pory musiałem szukać w trzech oddzielnych aplikacjach. Teraz jak szefu szefów załączam sobie muzyczkę, ustawiam wyłącznik i idę kimać, a pełnoekranowa wizualizacja tych cyfrowo-analogowych wskazówek jest lepsza na zaśnięcie, niż wyobrażanie owieczek.

Takiego plejera potrzebowałem :) Po niedawnej reinstalce systemu nie instalowałem już Amaroka, bo i tak coraz rzadziej z niego korzystałem: to takie bydle trochę - podobnie z resztą jak KDE, dla którego został napisany. Nie mówię, że Amarok jest zły - wręcz przeciwnie: wspaniały kombajn muzyczny. No, ale właśnie: kombajn, a mi potrzebna jest zgrabna kosiarka :) Początkowo używałem XMMS, ale stare to i już chyba nawet nikt tego nie rozwija. Razu pewnego (kilka tygodni temu) szukałem czegoś, na czym mógłbym słuchać Radia ZET, które nadaje w AAC+. Bidny XMMS sobie z tym nie radził, a wizja wielogodzinnego słuchania radia w Amaroku w ogóle mnie przerażała. Pogrzebałem trochę w sieci i znalazłem info o Audacious. Odtwarzacz na pierwszy rzut oka bardzo przypomina windowsowego Winamp 2, można by powiedzieć, że to bliźniaki, ale jakoś tak od mniej więcej dwóch lat słowo "bliźniaki" wielu z nas się źle kojarzy, więc zrobimy trojaczki: w końcu klonem ww. odtwarzaczy jest także XMMS. Co było pierwsze: kura, jajko czy... kurnik? Znowu wchodzę na drażliwy temat ptactwa domowego ;)

Już dawno tak się nie zirytowałem (delikatnie mówiąc) przy kompie jak niecałą godzinę temu! A to wszystko zasługa DRM!
Ale po kolei... W związku z tym, że szukamy wokalistki na płytę, dostałem dziś na maila próbkę umiejętności pewnej śpiewającej przedstawicielki płci pięknej. Super! Ściągnąłem załącznik, a tam zonk: plik .wma, który przez te majkrosoftowe patenty może nie zadziałać na moim Debianie. Wykrakałem: żaden odtwarzacz tego nie ruszy. Z pikselem nadziei w sercu, za pomocą Wine odpaliłem mini-konwerterek plików muzycznych, którego używałem na Windowsie - ale też lipa. Przerwałem więc pisanie (książki, jakby ktoś pytał) i przełączyłem się na XP-ka, który tkwi bezczynnie na dysku już ho ho ;) Wiedziałem, że kiedyś naprawdę się przyda. I tu dopiero zaczęły się schody...

Nie tak dawno (27 maja ;)) postanowiłem przyjrzeć się z bliska temu, co oferuje multimedialna odmiana Ubuntu o nazwie Ubuntu Studio. Interesowały mnie programy do tworzenia i obróbki muzyki i tym właśnie się przyjrzałem – niestety pobieżnie, ponieważ straszny bajzel miałem w konfiguracji dźwięku. Ubuntu Studio instalowałem za pomocą polecenia apt-get install ubuntustudio-desktop (po wcześniejszym dodaniu repozytoriów US do sources.list). Gdybym instalował bazowy system, to ten pewnie ładnie by się skonfigurował (może z niewielką moją pomocą), a tak to na szybkiego zainstalowałem Ubuntu 7.04 i na to Ubuntu Studio + pakę z programami muzycznymi. Temu bałaganowi winien jest fakt, że posiadam dwie karty dźwiękowe i system obydwie wykrywa (wczoraj poczytałem forum Debiana i dowiedziałem się, że w przypadku posiadania dwóch kart, należy zintegrowaną wyłączyć w Biosie – no, teraz to już jestem mądry :D ). Dobra, wróćmy do Ubuntu Studio. Programów do edycji/tworzenia plików muzycznych oferuje więcej (8-10?), ale ja skupiłem się na trzech z nich – tych, które najbardziej mnie zainteresowały. Teraz kilka słów o nich.

Kiedyś pewien znajomy producent doradził mi, abym nagrywał dwa albo nawet trzy razy ten sam wokal - i tak też robię. Z zarejestrowanych ścieżek wybieram tę najbardziej udaną i ta ścieżka jest prowadzącą. Pozostałe pozostają w tle i tu mam dwa warianty: kiedy do prowadzącego wokalu dogrywam tylko jeden dodatkowy, wtedy ten drugi "w tle" jest ciszej. Jeśli zaś wybieram wariant trzech ścieżek (jedna główna i dwie towarzyszące), wtedy prowadząca jest "na środku", a dodatkowe przesuwam odpowiednio na lewy i prawy kanał średnio od 10 do 20 dB (dużą rolę odgrywa tu specyfika mikrofonu i brzmienie podkładu) i nieco zmniejszam głośność.