Nie wiem jeszcze, o co w tym wszystkim chodzi, ale jednej kwestii pewien jestem: Radosław Sikorski gra dla Komorowskiego. Nie wiem, czym to jest podyktowane: czy Radek taką polityczną łamagą jest, czy taki scenariusz ktoś w Platformie napisał i wręczył aktorom tego przedstawienia? Bo jak inaczej wytłumaczyć roztrwonienie przez Sikorskiego poparcia, jakie ten miał tuż po ogłoszeniu przez Tuska rezygnacji z ubiegania się o krzesło prezydenta?

Sikorski nie może być prezydentem - przynajmniej nie teraz. Sam to cały czas akcentuje. Jest zdolnym i wyrazistym politykiem z cholernie znakomitą prezencją, ale swoim postępowaniem w kampanii prawyborczej pokazuje, że jeszcze nie dojrzał do stanowiska głowy państwa. A szkoda, bo dzięki aparycji, obyciu na zagranicznych salonach, znakomitej znajomości angielskiego i błyskotliwości wypowiedzi, po jednoczesnym ograniczeniu kompetencji stanowiska prezydenta, byłby świetną wizytówką naszego kraju na arenie międzynarodowej.

Szkoda, ale widać sam ciężko pracuje na to, aby w najbliższych wyborach wystartował jego partyjny kontrkandydat, obecny marszałek sejmu, Bronisław Komorowski.Sikorski zdaje się nie ogarniać tematu, że Polska to nie Ameryka i tutaj bardziej ceni się skromnych, ale pracowitych i odpowiedzialnych ludzi. Radosław raczył już na starcie swojej kampanii pokazać ludziom, jak mocno odstaje lub też nie rozumie polskiej rzeczywistości. Skandowanie „były prezydent Lech Kaczyński” czy olanie kuluarowych spotkań unijnych ważniaków, podczas których to nieoficjalnych posiadówek najwięcej można uzgodnić - to główne dołki, jakie sam na siebie Radosław wykopał i te dołki widać także na wykresach poparcia dla jego osoby.

W kwestii charakteru prezydentury, jaki wolałbym obserwować przez najbliższych pięć lat (licząc po jesiennych wyborach) zdecydowanie bardziej odpowiadałaby mi wersja Sikorskiego. Wygląda jednak na to, że przyjdzie głosować na Komorowskiego, bo Radek polegnie w prawyborach. Pewnie tak będzie, bo on sam nic sensownego nie robi, aby te prawybory wygrać.

Z resztą bananowy jest jak Chiquita. Pamiętam, jak idąc do kuchni usłyszałem z tv materiał o prawyborach i zapowiedź relacji z wystąpienia Sikorskiego. Poszedłem zobaczyć to na ekranie: po pierwszych dwóch zdaniach wymiękłem i zrobiło mi się bardzo nijak. To jego wystąpienie zbiegło się jakoś z medalem (nie pamiętam którym) Justyny Kowalczyk i na tym sympatycznym motywie Sikorski wstęp do swojego wystąpienia postanowił oprzeć. Coś tam chlapnął o tym, że sam na nartach pomyka, ale bananowy ton i uśmiech, z jakim to powiedział, przyprawiły mnie o mdłości. To już nawet Kaczyńscy razem wzięci u Rydzyka na antenie nie byliby w stanie w takim stopniu łasić się do publiki! To był pierwszy karny punkt dla Radka i - co czas pokazał - nie ostatni.

Debatę wygrali Internauci? NIE! Internauci jedynie ugrali swoje w stopniu proporcjonalnym do ich roli we wczorajszej debacie. Prawdziwym zwycięzcą debaty jest Donald Tusk - to on zgarnął wilczą pulę i rodzynki.

Nie wiem, czy to tylko ja miałem wrażenie, że taki właśnie będzie finał tej tzw. debaty? Wyniku dyskusji byłem pewien i tu nie było mojego zaskoczenia, natomiast przebieg spotkania premiera z Internautami wyobrażałem sobie już nieco inaczej. Jak na debatę z Internautami było za mało interakcji szacownych na sali zgromadzonych z tymi, którzy pozostali po drugiej stronie skrętki i sprzed monitorów śledzili przebieg debaty. Internauci nie mieli w tej debacie głosu, a dyskusja toczyła się między premierem a osobami reprezentującymi obywateli wirtualnego świata.

Do czego w ogóle był im tam na sali potrzebny internet? Po co to zawracanie dupy ludziom na blipach, flakerach, czatach? No po co? Nie lepiej było od razu powiedzieć: darujcie sobie pisanie do nas, a siedźcie i oglądajcie, jak my gadamy? Efekt byłby ten sam, a ilu zainteresowanych mogłoby w pełni skoncentrować się na transmisji!

Fajnie, że debata się odbyła, ale obiecywałem sobie po niej więcej. Tusk produkował się z formułowaniem okrągłych zdań, których wartość merytoryczna była znikoma, a do tego mógł gadać tak długo, aż mu się znudziło. A gdy ktoś z oponentów zaczynał gadać ciekawie, to nie dawano mu swojej wypowiedzi dokończyć. Jak to jest? Zabierano im głos, bo zaczynali na temat i od tematu odbiegali? Jeśli tak, to na następny raz proponuję zastosować metodę „na Tuska” i od początku pierdzielić do woli, a gdy się to nawijanie znudzi, wtedy dopiero powiedzieć, co się chciało rzec.

Padło sporo ciekawych argumentów - miło mi się słuchało wystąpień kilku osób. Szkoda tylko, że nikt nie przewidział roli dla operatora-akustyka, by ten mógł czuwać nad poziomem mikrofonów głośności. Kiedy jednego musiałem o 100% podkręcić, to innego o tyle samo ściszałem. Wracając do argumentów: padły fajne z wielu stron, ale ponownie pytam: co z interakcją z internetem? Nie wierzę, że nikt w trakcie trwania debaty nie skomentował w sieci bezpłciowych wypowiedzi premiera. Na pewno takie głosy padły, a wtedy - ktoś z mieniących się reprezentantem internautów on-line śledzący komentarze do debaty - mógł na sali zabrać głos słowami: „Panie premierze, Internauci śledzący naszą debatę, na tej a na tej platformie dyskusyjnej, zwracają uwagę na oględność pana wypowiedzi. Czują się rozczarowani, bo liczyli na bardziej precyzyjny, a mniej dyplomatyczny język.”

Tusk debatę wygrał, a pomogli mu w tym tzw. reprezentujący Internautów. Trzy godziny gadania, a można było sobie tego oszczędzić zamieniając na wstępie kilka zdań:

- Panie premierze, mamy bardzo mocne argumenty i z internetem jesteśmy bardziej związani, niż pańscy współpracownicy od ustawy
- Dobrze, rozumiem. Ja się nie znam na internecie tak bardzo, jak wy, ale skoro jesteście zdeterminowani trwać przy swoim, to aby nie spowalniać prac nad ustawą hazardową, projekt rejestru stron i usług będących be po prostu pójdzie w odstawkę.

Tusk nie będzie na prezydenta kandydował? Wolne żarty! On i jego zawodowa armia pijarowców właśnie zastosowali starą sztuczkę „chciejcie i proście”. Bo Donald nigdzie się nie będzie pchał - to jego naród ma wepchnąć w miejsce Lecha. Donald przez całą swoją dotychczasową kadencję premiera kroczył pod parasolem przyszłego kandydata na prezydenta. Poparcie ma spore i ta cała proprezydencka otoczka towarzyszyła mu aż do teraz - do chwili, kiedy ogłosił, iż dla dobra narodu rezygnuje z udziału w wyborach prezydenckich.

Cwaniak wie co robi. W jego wydaniu to nie tylko sztuczka „chciejcie i proście, bym kandydował”. To również przesłany wyborcom sygnał „ja tu jestem najlepszy, nikt mi nie dorównuje, jestem odpowiedzialny, odważny, zdolny do poświęceń i nie zależy mi na prezydenckim lansie”.Moim zdaniem Tusk dobrze kombinuje. Zawsze marzyło mu się wyro prezydenta i nigdy tego nie ukrywał, aż tu nagle taki zwrot: Tusk nie chce być prezydentem? Coś w tym musi być.

Trudno jest mi uwierzyć w tę jego decyzję, skoro kampanię prezydencką prowadzi już od kilku miesięcy. Wszystko, co robi, zdaje się mieć na celu torowanie mu drogi do najbardziej lanserskiego stanowiska w kraju. Nie miałem czasu kiedyś o tym pisać, ale zwróciłem uwagę na taką jedną rzecz. Tusk, w swoich wypowiedziach, o politykach PO wyraża się w sposób neutralny - szczególnie wtedy, gdy sprawa ich dotycząca śmierdzi. Wszyscy wiemy, z jaką partią Donald jest związany, ale on sam na temat jej członków wypowiada się z góry, zza parawanu, akcentując dystans dzielący go od Platformy. W ten sposób Tusk stara się kreować na niezależną instytucję, z nikim niczym nie związaną, która nie ma nic wspólnego ze złem maluczkich i głupiutkich z ulicy Wiejskiej. On - wyrocznia, potężna i sprawiedliwa, gotowa ukarać nawet samego boga.

Wraz z informacją o rezygnacji Tuska z wyścigu o prezydenturę pojawiła się wieść, że najdalej za kilka miesięcy Platforma Obywatelska przedstawi swojego kandydata. Może to być Bronisław Komorowski, a może być i Radosław Sikorski. Jak dla mnie ten drugi: zdecydowanie lepsza aparycja, świetny angielski, wizerunek twardego, nieugiętego i nowoczesnego fachowca od polityki międzynarodowej, w której kompletnie nie radził sobie Lech Kaczyński. Właściwie na każdej z wymienionych płaszczyzn Sikorski deklasuje obecnego prezydenta.

Szczerze? Chyba wolałbym właśnie Sikorskiego. Urząd prezydenta ma charakter reprezentacyjny, a porównanie prezencji Radka i Donka zdecydowanie wypada na korzyść tego pierwszego. Jednak jeszcze nic dokładnie nie wiadomo. Zostało powiedziane „ja, Donald Tusk, rezygnuję z walki o urząd prezydenta” i teraz trzeba chwilę poczekać, jak na to hasło zareagują słupki w sondażach. Zdarzyć się może przecież i tak, iż Donald dojdzie do wniosku, że jeśli nie on sam, to nikt inny nie wygra tych wyborów. I otrze łezkę, zaciśnie zęby i dla dobra narodu, historii i sondaży ruszy w bój o prezydenturę.

Na rodzimej scenie politycznej debiutuje nowa partia: „Polska Plus”. Fakt ten nie byłby godzien odnotowania na moim blogu, gdyby nie tajemnicza nazwa partii. „Polska Plus” - kto to w ogóle wymyślił? Nic głupszego do głów pomysłodawców nie wpadło? To już „Samoobrona” brzmi konkretniej. Albo i nie.

„Prawo i Sprawiedliwość”, „Platforma Obywatelska”, „Sojusz Lewicy Demokratycznej”, „Liga Polskich Rodzin”, „Akcja Wyborcza Solidarność”, „Unia Polityki Realnej”... te nazwy coś mówią i pozwalają człowiekowi na w miarę łatwe określenie charakteru partii i jej priorytetów. A „Polska Plus”? Nijak nie przyswajam tej nazwy. Partia matematyków? Licząca się partia? Partia zliczająca? Konserwatyści kalkulatorom wierni?

„Polska Plus”. Mam wrażenie, że nazwa tej partii powstała na tym samym szablonie, co kultowe „Masło Extra”. Może ja też skorzystam z tej foremki i wymyślę, zastrzegę, a następnie spieniężę prawa do „Ziemniaka Pro”? Ziemniaków hodować nie zamierzam, ale jakiś rolnik mógłby chcieć produkować i sprzedawać kartofle pod taką lanserską nazwą. „Ziemniak Pro” - czyż nie brzmi zajebiście?

No rozwala mnie nazwa nowej partii. Naprawdę, nie wiem, skąd ten pomysł na „Polskę Plus” się wziął. Może ktoś z Was jest w tym temacie ogarnięty i mnie oświeci, bo ja nijak wydedukować nie mogę. Chyba za dużo możliwości mi do głowy przychodzi i na uzasadnienie słuszności każdej z nich mam argumenty, bo gubię się w tym. „Polska Plus” mnie skołowała.

Może jej założyciele doszli do wniosku, że nazwa ich ugrupowania nie ma najmniejszego znaczenia, bo tak naprawdę liczą się slogany? I wymyślili sobie oto, że wygłówkują super nazwę, na bazie której będzie można hurtem trzaskać chwytliwe hasła. Taka koncepcja miałaby sens! Wyobraźmy sobie: na wielkim bilbordzie znajduje się podobizna jednego z liderów partii, obok wielki napis „Polska Plus”, a pod nim wymienione „uczciwość”, „sprawiedliwość”, „prawo”, „brak korupcji”, „wolność słowa”, „masło extra”...

W Polsce jest negatywnie, a negatywnie z ujemnością lubi się kojarzyć. Może więc chodzi o skontrastowanie „plusa” z „minusem”? Nowo powstałe partie zwykle powstają dlatego, że zdaniem ich założycieli w kraju jest źle i na minusie, a skoro jest na minusie, to trzeba wyjść na plus! „Polska Plus” - to by wiele tłumaczyło. „Polska Plus” i w Polsce więcej wszystkiego - oto misja nowej partii. Jeśli powstawaniu nazwy miało przyświecać matematyczne światło, to ja postawiłbym na inny tok rozumowania: wykorzystałbym minus i na jego bazie zbudował przesłanie do ludu. „Polityka i Biurokracja Minus” - w skrócie PBM. Jak to brzmi! Na pewno lepiej, niż „Polska Plus”.

...sprawia wrażenie głupszego i bardziej naiwnego, niż jest w rzeczywistości. Kiwasz głową, Narodzie, z uznaniem dla politycznego kunsztu i sprytu Donalda? I tak, Narodzie, nie widzisz wszystkiego!
Tusk dopiero zaczyna pokazywać pazur. Droga do zwycięstwa w ostatnich wyborach parlamentarnych, to było żółte kaczątko przy dzisiejszej, dorosłej, białej kaczce. Dotychczasowa jego działalność była zorientowana na zbieranie kapitału, który wykorzysta na ostatniej prostej. Od początku przyszłego roku się zacznie koncert, bo to tej pory byliśmy świadkami jedynie przygrywki.

Tusk zgromadził potężny wizerunkowy zapas, a w swoim arsenale posiada tyle pijarowskich sztuczek, że czasami to się zastanawiam, jak on to robi, że z takim balastem jeszcze się nie wypierdzielił. Wszystko, dosłownie wszystko, co on robi - począwszy od zaciętej debaty z Kwaśniewskim - jest do wykorzystania w ostatniej rozgrywce o fotel prezydenta.

Na półmetku kadencji Lecha Kaczyńskiego, kiedy rozpoczynała się debata Tuska z Kwaśniewskim, społeczeństwo już wiedziało, że Lech Kaczyński nie jest prezydentem, jakiego by sobie życzyło. Marna aparycja, partyjny ogon, różne faux pas popełniane na oczach milionów przez obecnego prezydenta i kontrastujący z tym obrazem Kwaśniewski - mąż stanu, którego reelekcji zapobiec mogła jedynie konstytucja. W telewizyjnym studio do debaty zasiadł wielki były i równorzędny dlań przeciwnik - Donald Tusk, który w poprzedniej debacie zdeklasował brata prezydenta Kaczyńskiego. Prezydent, za którego ludzie się wstydzą, jego wielki poprzednik i ktoś, kto w niczym mu nie ustępuje. Jestem pewien, że Tusk jeszcze przypomni o tym, że Polska potrzebuje męża stanu i stwierdzenie to odpowiednio zilustruje.