Wpis ten wpisuje się w ramy sąsiedzkiej pomocy. W antyramy też, jeśli ktoś preferuje one. Ramy i antyramy sąsiad również ma w ofercie, ale one są tylko dodatkiem do głównego menu, który stanowią zacne plakaty i fototapety. W pierwszym zdaniu chodziło o wspieranie sąsiada, z którym nie tylko sąsiaduję przez ściany, ale też przez łącza.

A ów sąsiad mój od pewnego czasu para się sprzedażą ilustracyjnych ozdób ściennych, oferując swoim klientom grafiki, zdjęcia oraz reprodukcje w postaci fototapet i plakatów. Do tych drugich dokłada ramy lub antyramy, a do tych pierwszych specjalne kleje. Czy jakoś tak. Bo przyznam szczerze, że po wizycie w jego magazynie i próbie zaczerpnięcia nieco wiedzy z plakatowej branży, postanowiłem pozostać jednak przy ogólnikach.

Ktoś, kto w tym siedzi, może gadać o tym godzinami i robić to ciekawie, a komuś, kto był słuchaczem, trudno będzie powtórzyć to, co zasłyszał. A jeśli nawet uda się powtórzyć, to na pewno z błędami. Po prostu temat rzeka – tym szersza, im dłużej płynie się z jej prądem.

Iplakaty.pl jest sklepem internetowym, który wystartował niedawno. Wciąż jeszcze ewoluuje, ale jest już na tym etapie, że można pokazać go światu – co też właśnie czynię, rad z tego, że w tym naszym bloku nie jestem jedynym, który aktywnie w internecie działa.

Sąsiadu mój do tej pory handlował jedynie na platformach aukcyjnych, ale w końcu zdecydował się na własne cztery ściany – sklep internetowy. Decyzja ze wszech miar słuszna, bo nie dość, że we własnym sklepie jest swoim panem, szefem i kierownikiem, to jeszcze może oferować ceny wolne od kosztów ponoszonych na rzecz serwisu aukcyjnego.

I to prosto w sylwestrowe imprezy! Tak, właśnie przy dźwiękach tej piosenki wkroczę w 2012 rok. Zakochałem się w tym kawałku! Dynamiczny, prosty, okraszony akordeonem i prowadzony lekkim, dynamicznym wokalem w egzotycznym języku, który nie każe się nad niczym zastanawiać, tylko zmusza do uśmiechu. „Pare, pare...”, a procentów w sylwestrową noc będzie więcej, niż „pare” :) Niechaj wszystkim Wam szczęści się w 2012, a te szczęścia - tak jak w refrenie - niech chodzą parami. A pary parami, a tych par niech będzie pare... i pare... i pare...!Piosenkę w mp3 (jakość 320kb/s) możecie legalnie i za darmo pobrać stąd, natomiast informacje o tej młodej, urodzonej 12,5 roku temu w Erewaniu, wokalistce znajdziecie na jej stronie internetowej Lidushik.am.

Że ów sitcom ubóstwiam, to nie ma nawet o czym gadać. To fenomen! Mistrzostwo! To Kiepscy! Nie mam pojęcia, za co ten serial pokochały miliony Polaków, ale wiem, za co tę produkcję uwielbiam ja.

Za Ferdka, za Waldusia i za Halinkę!

Można ściskać dupsko i wytężać mózgownicę nad scenariuszem, ale i tak wyjdzie z tego szit, jeśli odtwórcy ról będą do bani. A tak właśnie jest w większości polskich seriali. Skupiają się nad fabułą, która koniec końców i tak wychodzi do dupy, bo albo banalna, albo całkowicie oderwana jest od rzeczywistości (lub odrywa się w miarę upływu odcinków), ale nawet najbardziej udany pomysł partolą odtwórcy ról. Właśnie tak: „odtwórcy ról”. Bo aktorami nie sposób ich nazwać.

A taki „Świat według Kiepskich” z grubsza jest po prostu głupi. Dominują w nim cuda i cudactwa, oderwanie od rzeczywistości, mocne przerysowania i przekolorowania wszystkiego i z tej mazi jedynie od czasu do czasu wyłania się coś, nad czym warto usiąść i głębiej się zastanowić.

Mimo to oglądam odcinek po odcinku, co rusz mlaskając z uznaniem, a nawet z zachwytem. Powód jest jeden: aktorstwo. To, co na planie wyprawiają Bartosz Żukowski (Waldek), Andrzej Grabowski (Ferdek) i Marzena Kipiel-Sztuka (Halinka), to dla mnie mistrzostwo!

W ich grze nie ma tandety, luk czy kompromisów. Swoich bohaterów grają na 100%, budząc mój niekłamany podziw. Aktorzy świetnie dobrani do ról, a wyznaczone role świetnie wykreowane przez nich. Ferdek, Walduś, czy Halinka, to nie dialogi, nie strój i nie twarze. To drobniutkie gesty, dostrzegane czasem dopiero za którymś razem i cholerna swoboda w byciu Waldkiem, Ferdkiem i Halinką.

W drugiej linii stawiam śp. Krystynę Feldman (babkę Kiepską), która na tle przebarwnego młodego pokolenia prezentuję oldskulową szkołę aktorstwa, która ją wychowała. Ryszard Kotys (Paździoch) u jej boku, a w dalszym szeregu Boczek, Mariolka, Edzio Listonosz i inni.

Jak grają kolumny podłogowe Voice Kraft 7820? Jakie mają zalety i wady? Jak ich słuchać? Czy to naprawdę szajs? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w tym jednym wpisie.

Wzmacniacz: Onkyo TX-9011
I mniej digitalizmu, tym lepiej i między innymi dlatego napędzanie kolumn powierzyłem leciwemu amplitunerowi Onkyo TX-9011. Zbudowany na tranzystorach charakteryzuje się dość przyzwoitą mocą (70W na kanał), neutralnym, jasnym i punktowym brzmieniem, a także wspaniałą sceną stereo.

70W na kanał to szacunkowa średnia moc. Nigdzie nie znalazłem precyzyjnych informacji, ale zwykle pojawiała się specyfikacja mówiąca o 75W przy 4 Ohmach i 60W przy 8 Ohmach, a moc ciągła określana jest na ~40-45W. Takie 40W z porządnego wzmacniacza potrafi więcej, niż 200W z miniwieży ;)

Nie wiem, jak jest naprawdę z moim Onkyo, ale chyba minimalnie brakuje mu mocy na te kolumny. Przy piosenkach z mniejszą/cichszą linią basową VK 7820 wydają się spać i budzą się albo po zwiększeniu głośności, albo po włączeniu funkcji „Loudness”, albo też – bez ruszania regulatorów wzmacniacza - po zmianie kawałka na coś „kopiącego”.

Kolumny: Voice Kraft 7820
Nie chciałem od razu kupować drogich kolumn. Wolałem zacząć skromnie, by poczuć klimat takiego dużego sprzętu, a nie od razu pakować się w kosztowne, precyzyjne urządzenia i nie wiedzieć do końca, czy wybór był słuszny lub od razu go żałować.

Przeglądając oferty niedrogich kolumn podłogowych co rusz wpadałem na oferty Voice Kraft. Widziałem w nich tandetę i kicz do „łupania” i palenia cewek przy techno. Jeden „cykacz” + dwa wielkie 25cm basy? Komu to i po co? I ponoć bez zwrotnicy... Szukałem więc dalej, także na rynku wtórnym: przerzucałem oferty, czytałem opinie, nadal szukałem, sprawdzałem, pytałem, czytałem testy, szukałem i... ciągle dreptałem w tym samym miejscu.

Coraz bliżej było mi do Voice Kraft. Ryk internetowych specjalistów „VK to siakie i owakie” mnie nie przerażał: w końcu najgłośniej szczekają nierasowe kundle.

Skupiłem się na szukaniu dużych i możliwie ciężkich kolumn. Szybko zachorowałem na model 7820, ale i nieśmiało zerkałem ku ich bogatszemu bratu: 7830. Te ostatnie ujęły mnie designem i detalami; sprawiały wrażenie modelu z najwyższej półki i takim też w rzeczywistości były - ale tylko w ofercie Voice Kraft. Ostatecznie zrezygnowałem z nich, a skłonił mnie do tego głośnik basowy z boku. Nie chciałem takiego. Kupiłem więc ciut niższy model 7820, co do którego wiele mi naobiecywano.

Jakie miały być?
Miały być ciężkie, z bogatym w detale dźwiękiem, tworzące świetną scenę stereo i potrafiące zejść nisko w najniższych pasmach. W to ostanie najmniej wierzyłem. Czy słusznie?

W sumie stronę mogę uznać za skończoną. Gdy odwiedzi mnie wena, dorobię jakieś fajne infografiki dla każdej z podstron - to jedyna rzecz od strony webmasterskiej, jaka jeszcze do zrobienia mi została. No i jeszcze teksty pozmieniać się mają, ale to już nie moja brocha.

Stronę Vocal Studio robiłem dwa razy. Postawioną po raz pierwszy szlag trafił, bo osoba odpowiedzialna za serwer zapomniała o nim i diabli wszystko wzięli. Backupu bazy danych ani plików nie posiadałem, a jedynym dobrem, jakie zachowałem, było intro. Z jednej strony „tylko” intro, z drugiej zaś „aż” intro.

Na podstawie powitalnej strony zrobiłem szablon, który znowu zakodowałem pod Joomla 1.5, znowu zainstalowałem ten CMS i znowu zabrałem się za konfigurację i wypełnianie treścią - dokładnie tak, jak za pierwszym razem. Po drodze wprowadziłem tylko kilka kosmetycznych zmian w klasach .css dotyczących topu strony i kilka korekt w kodzie. Stronę wziąłem na swój serwer... ;)Layout zrobiłem na bazie loga Vocal Studio. Układ strony miał być taki, jak jest, a żebym nie zapomniał jaki, dostałem link do strony, którą w podobny sposób zorganizowano. ;)