Zawrzało wokół nowych strojów piłkarskiej reprezentacji Polski. Zawrzało, bowiem w miejscu orła – symbolu narodowego - pojawiło się logo Polskiego Związku Piłki Nożnej. Zewsząd posypała się krytyka pod adresem PZPN-u i wszystkich tych, którzy pomysłu z logiem bronili.

Wiecie, z jakiej strony krytyka usunięcia godła była najmocniejsza? Najmocniej krytykowali i krytykują ci, którzy powinni się z tego cieszyć! Właśnie tak! Zamiast krytykować powinni to oblać porządnie i oblewać jeszcze, choćby do samego końca długiego weekendu. Dlaczego?Dlatego, że ci, których temat loga PZPN-u najbardziej zbulwersował, zwykle byli i są przeciwni naturalizowaniu zagranicznych piłkarzy i wcielaniu ich do polskiej kadry. Więc niech się cieszą, bo ci „niby Polacy” nie będą teraz kalać godła Polski.

Mecz LM Barcelona - Arsenal: Polak w pierwszym składzie, dwie świetne drużyny, mecz o dużą stawkę, ciśnienie jak diabli i co? I nie ma tego meczu w telewizji! Ni chu chu, w żadnym znanym mi kanale nie ma transmisji takiego meczu!

No nic to: komputer, przeglądarka i w ulubionych wariant awaryjny: relacja Live. Krótkie zdawkowe komentarze, ale lepsze to, niż nic. Przynajmniej wynik aktualny. Jeszcze dobrze się mecz nie zaczął, a tu powód do dumy dla Polaków musi zejść z boiska. Mecz się dla mnie skończył, mogłem zamknąć przeglądarkę. Telewizora bym nie wyłączał w takiej sytuacji, ale sami rozumiecie.

Przed chwilą postanowiłem zerknąć na aktualny wynik: było 1:1. Akurat patrzyłem na zmiany, strzelców bramek itd. (to, co pod wynikiem się znajduje), kiedy GOL! Serce w gardle, puls 250, tłustą, czerwoną czcionką komunikat wali po oczach, więc czytam:

Teraz o tym, jak niemożliwe może stać się możliwym. Sezon 1996/1997, przedostatnia kolejka i mecz na szczycie: Legia Warszawa kontra Widzew Łódź. Do 88 minuty Legia prowadziła 2:0 i taki wynik dawał jej awans na pierwsze miejsce w ligowej tabeli. Widzew potrzebował remisu, aby obronić pozycję lidera i zachować szanse na tytuł mistrza Polski (wygrana z Legią dawała mistrzostwo od ręki). Zainteresowanych tabelą i wynikami sezonu 1996/1997 odsyłam tutaj :)

88 minuta i 2:0 - już po meczu, chciałoby się rzec, ale nie dla drużyny prowadzonej przez Franciszka Smudę. W 88 minucie było 2:0 dla Legii, ale po końcowym gwizdku arbitra to Widzew cieszył się z wygranej 3:2 i zapewnienia sobie tytułu mistrza. Tak wyglądała końcówka tego pamiętnego meczu:Legia vs. Widzew 1996/1997 to nie tylko pojedynek, w którym starły się dwie najlepsze drużyny w kraju, ale również rywalizacja dwóch najlepszych bramkarzy grających w I lidze: Grzegorza Szamotulskiego, młodego i cholernie utalentowanego bramkarza Legii oraz Macieja Szczęsnego, doświadczonego goalkeepera Widzewa (Szczęsny jest dziś komentatorem sportowym, a jego syn, Wojciech, zadebiutował w reprezentacji w meczu z Kanadą ).

W starciu Legii z Widzewem kciuki trzymałem za ekipę z Łodzi, bowiem Szczęsny był moim idolem. Szamotulskiego też podziwiałem, ale to bramkarz Widzewa był moim ideałem. Rutyna, spokojne, pewne, a nieraz też instynktowne interwencje Macieja były dla mnie wykładnią bramkarskiego fachu (sam też broniłem). Zagranicznych idoli również miałem: Shay'a Givena (Newcastle United) i Petera Schmeichela (Manchester United.). W moim TOP5 bramkarzy byli jeszcze Fabien Barthez i Angelo Peruzzi, ale nie o tym tu, a o meczu Legii z Widzewem.

Czechy - Polska 2:0. Super! Czesi tak słabo ostatnio, że miałem pewne obawy o wynik. A jeśli, nie daj boże, zdarzy się tragedia i ekypa Majewskiego jakimś cudem wygra ten mecz? To by była katastrofa! To by był argument dla Laty i kliki jego za tym, że Majewski tam tego, dobrego onego i szansy głodnego... Uff, gorąco było, ale bozia pozwolił na kolejny gwóźdź do trumny najgorszego w historii zarządu PZPN-u.

Cieszę się z tej porażki. Można tłumaczyć Majewskiego, że to pierwszy mecz, że drużyna nieogarnięta i zgrać się ze sobą dopiero musi, ale jedna rzecz: tu nikt tłumaczyć Majewskiego raczej nie zamierza. Gość zajął miejsce, jakiego godzien nie jest! Miejsce w reprezentacji Polski jest dla najlepszych, a jegomość Majewski żadnych uznania godnych osiągnięć jako trener nie ma! Co innego Skorża, co innego Smuda, co innego Janas. Ktoś w tym zacnym gronie wymienił również Kasperczaka, a ja nie wiem dlaczego. Prowadził Henryk reprezentację jakąś bez większego echa, a w Zabrzu pokazał wyczyn naprawdę niebagatelny: jak mógł - w transferach mając wolną rękę i wór kasy - wywalczyć degradację? Bo w tym przypadku to jest sztuka! A Majewski, w moim mniemaniu, na trenera kadry nadaje się co najwyżej tak samo.

Zastanawiam się teraz, co Jego Prezesowska Mość Grzegorz Lato wymyśli. Ciekaw jestem, co powie o meczu z Czechami, jak odniesie się do tematu pozostawienia Majewskiego na stołku selekcjonera i czy dotrzyma słowa i zrezygnuje z koryta. Bo obiecał rok temu, że jeśli ni sprawdzi się w roli szefa PZPN-u, to sam, honorowo, odejdzie. Spełni obietnice, czy będzie się tłumaczył równie debilnie, jak debilne sukcesy za jego kadencji zanotowała polska piłka: dwie wygrane reprezentacji licealistek i ostatnia, wyjazdowa wygrana męskiej młodzieżówki U-21 z Lichtensteinem 5:0.

Swoją drogą, to tych U-xy mogłoby więcej powstać, tylko najwyraźniej za mało chętnych do ich prowadzenia. Ale po jaki chuj to komu? Młodzi niech się ogrywają w klubach, jeżdżą na kadrę aż wbiją się do seniorów. Młodym trzeba stawiać najwyższe cele, a nie np. medal jakiś mistrzostw do iluś lat, granych na jakiś badziewnych stadionach w miastach co najwyżej powiatowych. Był taki Madej - Łukasz miał na imię - i co się z nim stało? Ano za gnoja pogwiazdorzył i się spalił, zanim dorósł. Zepsuł się talent, bo zamiast stale go szlifować z myślą o seniorce, to enci trenerzy entych U-cośtam eksploatowali go na poczet własnych trenerskich sukcesów. I mamy U, a przed nim CH, a po nim J.

Ostatnie piwo dopełniło swojej powinności. 3:40 nad ranem, X,Y promila we krwi i gdzieś za parawanem procentów koślawy komentarz do wczorajszego meczu. Przed meczem poważnie planowałem popełnienie tęgiego wpisu na rzeczony temat. W trakcie meczu porzuciłem ten zamiar, a po meczu prędko przeskoczyłem do innych aspektów weekendu. Piwo – należy się każdemu. Korzystam więc, choć brzuszysko rośnie w zastraszającym tempie :)

Mecz Polska Irlandia, wynik 4:0. Bramki: Obraniak 22 i 53 minuta, Krzynówek 42 i Brożek w 76. To był jeden z najprawdopodobniejszych scenariuszy dzisiejszego meczu obowiązujący przed pierwszym gwizdkiem hiszpańskiego arbitra.

Polska drużyna zaczęła zgodnie ze wspomnianym scenariuszem: wysokie zwycięstwo wszak będzie, czy to się komuś podoba, czy też nie. Zatem: każde podanie, każde zagranie – jakie by nie było – prowadzi do jedynego słusznego rezultatu. Ave!

Chyba wszyscy piłkarze nawpierdalali się żurku z jajem i swojską i poprawili to bigosem. Grali tak, jak gdyby żołądki wzięły i im pęknąć z przeżarcia miały. Dopiero pod koniec meczu, gdy ciężkostrawne dobrodziejstwa polskiej kuchni przetrawili, zaczęli grać w miarę dobrze. A nie mówiłem?

Więc mówię i teraz: polska reprezentacja mecze „u siebie” winna grać gdzieś na zachodzie Europy. Bo jak zjadą się konowały do Polski, to z poważnej misji robi się swojskie, piknikowe „nacieszmy się Polską”. I jej kulinariami.

Nie ma punktów, ale jest nadzieja. Jak zwykle, kurwa. Nadzieja matką naszych. Jak można wyjść na boisko i opierdalać się na nim myśląc, że skoro abc, to xyz. Jak można wygrywać mecz przed jego rozpoczęciem, pieprząc wzniosłe dyrdymały o Wasylu, dawaniu wszystkiego, napompowaniu i chęci udowadniania [lepiej nie wspominać czego]. Przesrali nasi mecz myśląc, że jak Śląski, Błaszczykowski, Boruc i Obraniak, to 45 tysi ludu dopełni pejzażu pola zwycięskiej batalii.

Panie Szpakowski i Juskowiaku! To nie Irlandia dobrze! To my chujowo! To nam się we łbach poprzewracało, że jesteśmy Bóg wie jaką niedocenioną i niespełnioną potęgą piłkarską, która swoich najlepszych zawodników nie może opylić za kwoty liczone w milionach funtów. Bo Deyna. Boniek i reszta ekipy Górskiego? Dziś ich nie ma i nie ma transferów Polaków do Juventusu. Za to jest taki Brożek, enty król strzelców polskiej ligi, co go za granicą nie chcą, lub ewentualnie zamyka listy zakupów europejskich śrdniaków. Do Chin niech jedzie rywalizować z Olisadebe.