Marcin Szumański

Od dnia spontanicznego zakupu Nokii 2700 Classic minął miesiąc. To wystarczająco dużo czasu, aby przy codziennym użytkowaniu wychwycić zarówno wady, jak i zalety sprzętu. W ocenie użyteczności czasem ciężko brać poprawkę na klasę sprzętu - tym trudniej, im bardziej upierdliwy ów sprzęt jest. Nokia 2700 Classic jest telefonem z niskiej półki; tanim i względnie dobrym. Ma kilka cech, które bardzo wysoko sobie cenię - także w wydaniu tego modelu Nokii, ale nie jest pozbawiona negatywów.Po miesiącu użytkowania telefonu Nokia 2700 Classic za największą jego wadę uważam klawiaturę. Gorszy zestaw przycisków miał chyba tylko Sony Ericsson T230, ale też klawiatur tych telefonów nie mam zamiaru porównywać: są dziadowskie każdy na swój własny sposób. W SE T230 przyciski był strasznie gumowe, z głębokim bagiennym skokiem, wąskie, wysokie, sterczące i strasznie niewygodne. Czasem kusiło mnie, żeby przejechać po obudowie żyletką i skosić je na równo.

Klawiatura Nokii 2700 Classic dla odmiany jest plastikowa, płaska, z niskim, twardym skokiem i głośnym klikiem. Przyciski są ze sobą połączone i tworzą jednolitą płytkę, której powierzchnia nie jest idealnie gładka tylko dlatego, że dizajnerzy postanowili zaopatrzyć ją w rowki oddzielające w poziomie rzędy klawiszy numerycznych. Na obrzeżach klawiatury, między „trójką” i „szóstką” znajduje się mikrofon - na razie jeszcze się nie zapchał, ale nie chwalę dnia przed zachodem.Szybkie, płynne pisanie sms-ów na 2700 Classic uważam za niemożliwe. Klawiatura jest bezwstydnie mała - tak mała, że aż za mała. Także dla kobiet. 2,5 x 4 cm powierzchni, twarde przyciski wymagające mocnego i precyzyjnego wciskania skutecznie utrudniają sprawne wprowadzanie tekstu. Nokia 2700 Classic nie jest telefonem do sms-owania. Jak dotąd, najlepiej pisało mi się na Nokiach 3310, 8210, 2600 i 6610i.

A teraz o tym, co uszom swoich użytkowników oferuje Nokia 2700 Classic. Nabywca tego modelu Nokii, razem z aparatem wyposażonym w głośnik zewnętrzny, dostaje zestaw słuchawkowy i kartę pamięci firmy „Made in Taiwan” o pojemności 1 GB. Wszystko to czyni z zestawu zgrabny i niedrogi komplet do przenośnego odtwarzania ulubionej muzyki.

Telefon komórkowy to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim rozmowy. Te, z Nokią 2700 Classic, można przeprowadzać na trzy sposoby:

• tradycyjnie, z telefonem przy uchu
• z telefonem w zasięgu wzroku z włączonym trybem głośnomówiącym
• przez zestaw słuchawkowy dołączany w komplecie

Nigdy nie korzystam z trybu głośnomówiącego, z zestawu słuchawkowego gadam okazjonalnie i w ten sposób prowadzę rozmowy właściwie tylko wtedy, gdy dzwoniący złapie mnie na słuchaniu muzyki. Pewnie pod względem sposobu korzystania z telefonu nie odbiegam od przeciętności, za to jestem bardzo wrażliwy na jakość dźwięku. Czy brzmienie Nokii 2700 Classic jest dla mnie satysfakcjonujące? O tym w niniejszym wpisie.
Dźwięk słuchawki
Miniaturowy głośniczek Nokii 2700 Classic, mający za zadanie dostarczanie paplania rozmówcy do ucha swojego właściciela, jest dobrej jakości. Największą jego zaletą jest to, że nie skrzeczy właściwie na żadnym poziomie głośności. Nie ma dla mnie nic gorszego, od raniącego uszy, ostrego brzmienia. Widać, podobne gusta mają osoby odpowiedzialne w Nokii za sprawy dźwiękowe, jednak wydaje mi się, że w Nokii 2700 Classic nieco przesadzono w tej kwestii i z brzmieniem słuchawki za bardzo zjechano w barwy basowe. Nieznaczne podbicie tonów wysokich na pewno by nie zaszkodziło, a wręcz przeciwnie: sprawiłoby, że słowa rozmówcy brzmiałyby nieco wyraźniej. Tragedii jednak nie ma i do wszystkiego można się przyzwyczaić, a moje wrażliwe ucho po prostu bardziej woli niskie brzmienia z obniżonymi średnio-wysokimi częstotliwościami. Dźwięk słuchawki Nokii 2700 Classic oceniam umiarkowanie pozytywnie, tak na 4 (skala ocen szkolna, tj. 1-6).

Narzeczona moja poszła kupić nowy telefon; w Media Expert upatrzyła sobie wcześniej taką babską Nokię z klapką. Poszedłem tam z nią i fart chciał, że mieli akurat promocję „drugi produkt za pół ceny”. Tak się złożyło, że i mnie po głowie chodził nowy telefon, ale w pierwszej, drugiej i ostatniej kolejności zaopatrzyć się w taki zamierzałem na Allegro.

W sklepie powędrowaliśmy prosto do działu z telefonami i tam nawinął się sprzedawca; prywatnie to mój znajomy, który zawsze jakimś rabacikiem służy :) Poprosiliśmy go o Nokię dla mojej i gdy podliczał/odliczał cenę dla nas, zapytał, czy może nie chcemy skorzystać ze wspomnianej promocji. Cóż, nowy telefon uwzględniałem w wydatkach na grudzień, ale miał to być jakiś przechadzany smartphone Blackberry do 3-4 stów z przesyłką - w celu zaznajomienia się z marką i późniejszej inwestycji w coś nowego.

W Media Expert nie mieli nic, co by mnie wybitnie zainteresowało: Nokia E75 za 1899 i kilka innych kosztujących powyżej tysiąca, N70 za 419, ale w innej promocji, której nie można łączyć z tą "naszą".

Podszedłem do gablot z tańszymi telefonami i w głowie swej uruchomiłem machinę kalkulacji opłacalności różnych, w grę wchodzących, wariantów. Używka na Allegro, to taki trochę mruczek w worze, a tutaj mogę wziąć funkiel nowy, z gwarancją, na miejscu i po cenie, jakiej nawet na Allegro nie dostanę... Zdecydowałem się: ze sklepu wyjdziemy z dwoma nowymi telefonami!

Tyle tylko, że wybór lichy. LG, Samsungi i Nokie - jedna to nawet dość przypominała E75, ale takim badziewiem była, że szczycić się mogła jedynie latarką. Inną fajną dla mojego oka Nokię znajomy odradził, sugerując ciut droższą, ale zdecydowanie lepszą - model 2700 Classic. Wyśmiałem go, bo to jakieś takie odpustowe złotawe nieporozumienie było, może dla kogoś innego fajne, ale na pewno nie dla mnie. Znalazł się jednak egzemplarz w wersji srebrnej, w dodatku z kopertą w kolorze czarnym, a nie takim, jak pseudo złote obramowanie straszydła z wystawy. Stoczyłem jeszcze jedną walkę z myślami, pożałowałem, że nie posprawdzałem sobie wcześniej w necie dostępnych tu modeli... A niech to, raz kozie śmierć: biorę!Do kasy podeszliśmy z dwoma, a nie z jednym, jak wcześniej zakładaliśmy, pudełkiem z napisem Nokia. Minę miałem średnią, ale taka promocja, panie, że w pół darowanemu koniowi nie patrzy się w drugą żuchwę.