Marcin Szumański

Stali bywalcy bloga znają moje zamiłowanie do rosyjskiej muzyki i dla nich ten wpis nie powinien stanowić zaskoczenia ;) Cóż robić, skoro jakiś czas wpada mi w ucho coś zza wschodniej granicy, którym chcę się z Wami podzielić :) Nie inaczej było i tym razem: przeglądając Jutjuba po klipach opisanych cyrylicą trafiłem na jakiś kawałek Maszy Rasputinej (naprawdę nazywa się Ałła Nikołajewna Agiejewa i za 3 dni, 15 maja, skończy 51 lat - więcej o artystce w Wikipedii). Spodobał mi się jej charakterystyczny (i potężny) głos, toteż postanowiłem dokładniej przysłuchać się jej twórczości.

Jest czego słuchać, ale nie ma na co popatrzeć - przynajmniej dla mnie ;) Absolutnie nie podoba mi się jej lalkowo-zdzirowy image - zdecydowanie bardziej pasowałaby mi do prezentującej się z klasą i wdziękiem księżnej mikrofonu, niż wyzywającej rury estrady. Wygląd jednak nie ma tu większego znaczenia, bo o twórczość muzyczną tu lata.

Wybór piosenek nie był łatwy, ale coś do zaprezentowania tutaj wybrać musiałem - bo chciałem. Po wielokrotnym przesłuchaniu kawałków z płyty Живи, страна! (2001r, ten album jakoś tak wpadł mi w ucho najgłębiej) postawiłem na dwa utwory - posłuchajcie :)

Doprawdy nie wiem od czego polecanie tej płyty zacząć mam. Jestem urzeczony, jestem zjedzony i jeszcze krążę gdzieś po orbicie świata, do którego dałem się tej muzyce przenieść. Poetycko, lirycznie, klimatycznie, szumanistycznie, z pomysłem i na znakomitych bitach - ambitny rap dla ambitnych słuchaczy. Respekt dla twórców!!!Się, do cholery, dawno już nie zdarzyła taka historia, żebym tak zajarał dupę podziemnie wydaną epką. „Pandemonium” Klimatu, a później dopiero „Gorączka w parku igieł” Jimsona i długo, długo nic - aż zwątpiłem, że jeszcze coś mnie tak mocno trafi i z butów wydrze. I oto wydarło, słucham w te i wewte, po kolei i nie po kolei, po kawałku, w całości, cofam, wracam i się jaram! Dziw bierze, że tak młodym ludziom chciało się siąść, pomyśleć, przemyśleć i stworzyć tak dojrzałą i ambitną płytkę.Uwielbiam takie klimaty, kocham taką poezję na bitach w czarnym rytmie, okraszoną samplami, winylowych płyt trzaskiem i soczystą stopą w bitach, o których większość podziemia morze sobie marzyć. I dobrze, bo ta większość w całości by te bity zmarnowała na swoje nawijki o dupie niczyjej. Wybór kawałków do playera był trudny, ostatecznie wybrałem trzy (wszystkich tracklista liczy 7 sztuk), posłuchajcie:

Powered by eSnips.com

Oto dowód, że 2Pac żyje i na dodatek rapuje po polsku. Po naszemu nie idzie mu co prawda tak, jak w jego domyślnym języku, niemniej jednak tak świetnie mi się go słucha, że wybaczam mu ten jego nowy pseudonim, pod którym prawdopodobnie stara się uniknąć rozgłosu. Nie wytrzymał pewnie bez rapu, więc postanowił powrócić, ale gdzie indziej i pod inną postacią. Widać, ma gość jaja i niezłomne postanowienie zamknięcia rozdziału amerykańskich sukcesów i wybrał kraj nad Wisłą na miejsce rozpoczęcia wszystkiego od nowa. A narzekali, że za wojny w Afganistanie i Iraku Amerykanie nie dają nam nic - oto macie jednego z największych, jakiego ziemia za oceanem na świat wydała.

Bardziej serio napiszę, że nie przepadam za kopiami stylów. Czy da się posiąść czyjś styl na tyle, aby móc mówić o nim jak o swoim własnym? Czy styl wzorowany na kimś jest jeszcze stylem, czy jedynie formą opanowaną w mniejszym lub lepszym stopniu? Dostałem możliwość samodzielnego poszukania odpowiedzi na to pytanie w momencie, kiedy w komentarzach na Hip-Hop.pl natrafiłem na kawałek „SMile” i z czystej ciekawości postanowiłem ów trak ściągnąć. Tak to leci:


Chyba łatwiej byłoby się matki wyprzeć, niż inspiracji Shakurem. Każdy, komu „Smile” do przesłuchania podrzuciłem, mówił o kopii 2Paca. Ton, w jakim te osoby się wypowiadały był zależny od ich postawy względem rapu:

• osoby czynne (raperzy, bitmajsterzy i inne tworzące muzykę) wypowiadały się o tym wałku negatywnie, swoją krytykę skupiając na zrzynaniu 2Paca, nie zaś na samej wartości muzycznej „Smile”
• osoby bierne (słuchacze) były bardziej liberalne w swojej ocenie. Na temat słuszności kopiowania Paca opinie był podzielone: jednym się to nie podobało i krytykowały, ale z aneksem, że ogólnie fajnie się tego słucha i byłoby zajebiście, gdyby nie takie podobieństwo do Króla. Drugim zaś wogle nic nie przeszkadzało i bardzo pozytywnie „SMile” odebrały.

A co ja sam na to? Po pierwszym przesłuchaniu kawałka „SMile” zdominowało mnie ogromne niedowierzanie: jak tak można 2Paca powtórzyć? Jako były już raper powinienem wziąć i splunąć przez lewe ramię, a następnie poobracać się pewnie przez nie, a kawałek skasować i przejechać po dysku jakąś niszczarką śladów. Nie zrobiłem tego jednak, ponieważ kawałek spodobał mi się. Dla zasady tę mp3 miałem wyjebać z dysku? W życiu! Została, bym mógł do niej wracać tak często, jak często przyjdzie mi na to ochota.

Tuż przed świętami przyszła wielka paka ze świeżutkimi audio płytkami Szmaygera, a to oznacza ni mniej, ni więcej, iż można zamawiać owe namacalne egzemplarze „Roku Wilka '09 EP” w cenie 8 zł/szt :)Cena 8zł, to oczywiście cena jednej płytki odebranej osobiście, bo w przypadku wysyłki (w grubej, bąbelkowej kopercie) ceny wzrosną o:

• 8 zł - wysyłka Pocztą Polską (płyta + przesyłka = 16 zł)
• 6 zł - wysyłka InPostem (płyta + przesyłka = 14 zł)

W przypadku zamówienia kilku płyt w jednej przesyłce koszt dostawy wyjdzie odpowiednio taniej (według cenników odpowiednio PP i InPost). Chętni mogą liczyć na podpis wewnątrz okładki, ale to już kwestia do uzgodnienia z samym Szmaygerem. Skontaktować się z nim można pod tym samym adresem, pod którym zamawiać cedeki, tj. szmayger@wudeka.net. Nie klikać czasem do mnie, bo ja tu żadną dystrybucją się nie zajmuję, a jedynie o fakcie odbywania się takowej informuję uprzejmie :)