Swego czasu, w którymś z wpisów, napomknąłem o wybrakowanym łączu internetowym w moim domu. Chodziło o to, że zamiast 1 Mbps miałem zawsze 820-860 kbps. Zawsze. Strata rzędu 15-20% i nigdy ani szybciej, ani wolniej. Bardzo stabilne pasmo, ale mniejsze od tego, za które płacę. Dostawcą Multimedia Polska, net leci po routerze, z netem telewizja, a ruter ciągnie z gniazdka telefonicznego, które to gniazdko dzieli z telefonem.

Zgłosiłem w Biurze Obsługi Klienta MM usterkę: stabilny, ale zbyt wolny transfer. Przysłali mi technika, który posprawdzał urządzenia, wykonał parę testów na prędkość, by na koniec wizyty rozłożyć ręce, stwierdzić, że nic nie jest w stanie zrobić, bo wszystko działa i dodać, że ze strony operatora wszystko jest ok, bo nie płacę za prędkość gwarantowaną, ale za „do 1 megabita”. Pomyślałem, że w sumie to prawda - taki haczyk w umowie i furtka dla ISP.

Po jakimś czasie ta niepełna megówka przestała mi wystarczać i zapragnąłem przyspieszyć. Wahałem się, bo skoro jednego megabita nie da się tu wyciągnąć, to jak niby ma polecieć dwa mega? Oj tam - myślę - zamawiając szybsze łącze dam IM powód do ogarnięcia sieci tak, aby w końcu wyrabiała. W biurze obsługi, podczas podpisywania aneksu, powiedziano, że przed przyspieszeniem muszą sprawdzić, czy istnieją warunki techniczne do puszczenia dwóch mega i dopiero po uzyskaniu pozytywnego wyniku prędkość zostanie podwojona.

Na decyzję o zmianie prędkości nie trzeba było długo czekać: warunki są, więc dwa mega poleci nawet szybciej, niż to wynika z umowy. Byłem happy, ale jednocześnie zacząłem się zastanawiać jak to będzie brykać. Odpowiedź na to pytanie przyszła szybko i zbytnio mnie nie zaskoczyła: zamiast 2048 leciało około 1700-1740 kbps. Czyli dwa razy szybszy transfer i dwukrotnie większa strata. 300 kbps różnicy - kiedyś moim marzeniem było łącze o takiej wartości - pamiętam to dobrze.

Irytacja aka wkurwienie zaczęło narastać. Płacę za 2 Mb, a mam 1,6-1,7. Ciul z tym, że umowa stanowi o prędkości nie gwarantowanej, ale „do”, skoro nigdy tego pułapu „do” nie osiągnąłem! Powinienem więc płacić za moje „do”, tj. za 1,7 Mb. W moim przypadku transfer zawsze, ale to zawsze, wynosił tyle, a płaciłem za 2 mega. Postanowiłem nie odpuszczać i zawalczyć o swoje - tym razem skutecznie. Zastosowałem prostą i najskuteczniejszą w branży telekomunikacyjnej technikę - UKE :)

Tak szczerze pisząc, to już nawet śmiać mi się zachciewa z tej sytuacji. Czeka sobie klient do końca lojalki by podpisać kolejną i mieć neta 2 razy szybszego. Nastaje ten piękny i radosny dzień, kiedy do końca umowy pozostało kilka dni. Idzie sobie więc do biura, podpisuje kolejną umowę i ku ogromnej radości dowiaduje się, że jego łącze przyspieszy jeszcze tego samego dnia i na zmianę prędkości nie będzie musiał czekać 12 dni. Wraca do domu, co jakiś czas testuje prędkość, aż w końcu jest: upragniona zmiana przepustowości jego domowego łącza. Ale... zaraz... zmiana jest x2, ale nie w tę stronę! Z 1Mb zamiast zrobić się 2Mb zrobiło się 512kb!!! Jak to?

A tak to! I w telefonicznym BOK-u nie wiedzą dlaczego. Dzwoniłem, a jak! Miły i cholernie uczynny (co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło) pan dwoił się i troił, dzielił i produkował, żeby coś z tym moim łączem zrobić, ale niestety... był bezsilny i sprawę przekazał administratorowi sieci.

Stara lojalka na 1Mb obowiązuje do końca lutego. Nowa, roczna na 2Mb ma wejść życie od 1 marca. Umowa podpisana została 18 lutego i wtedy to pan za biurkiem powiedział, że internet przyspieszy do dwóch megabitów jeszcze tego samego dnia, a 1 marca to 1 marca - data umowna.

Minęło dni kilka i jest dwa razy... wolniej. Głupio zrobiłem, że dopiero wczoraj zdecydowałem się na telefon do BOK-u. Trudno, mea culpa. Ale od poniedziałku przycisnę ich tam w tych multimediach i niech robią co chcą, ale przynajmniej moją starą prędkość niech przywrócą. Super chęci pana konsultanta to nie wszystko; przed telefonem doń też resetowałem ruterek i dupa taka sama, jak za jego poleceniem.