Szanse na zablokowanie ACTA i innych zbrodniczych paktów są tym większe, i mniej czasu pozostało do najbliższych wyborów. Im dalej do wyborów, tym marniejsze perspektywy na sukces. Teraz jest bardzo nie w porę, a sama walka przypomina obrzucanie kamieniami pancernego pojazdu, którym jadą sobie decydenci. Zamiast kamieni potrzebna byłaby naprawdę mega mocna mina, która zmusiłaby polityków do wycofania się takim samym cichaczem, jakim próbowali przemycić ACTA.

Podchodząc do sprawy zdroworozsądkowo należy odrzucić wszelkie apokaliptyczne wizje i zastanowić się: przeciw czemu protestujemy? I dlaczego? Czy przeciw faktycznemu zagrożeniu, które poznaliśmy zapoznając się z dokumentem od deski do deski, czy przeciw powielanym i pompowanym wizjom i dlatego, że to jest cool, na topie, że wszyscy protestują?

Może warto się zatrzymać w tym owczym pędzie, bo może właśnie o ten pęd politykom chodzi? Protesty aptekarzy, protesty kierowców, czarne chmury na ratingiem Polski... co jeszcze dzieje się wokół, a czego nie dostrzegamy, bo przysłania nam to czarna maska „Tak będzie wyglądał internet po wprowadzeniu ACTA”?

Dla jasności: jestem przeciwny ACTA. W 100% przeciwny, a nawet i więcej. Ale też jestem przeciwny pochopnym działaniom, budowaniu histerii i próbom zbijania kapitału na niej. Nieważne jakiego.

Zamiast zablokowanych/podmienionych stron wolałbym widzieć armię prawników i tysiące wolontariuszy zbierających podpisy w sprawie referendum o odwołanie rządu. Tego Tusk mógłby się przestraszyć, podobnie jak protestów przed samymi wyborami.

Blokowanie i niszczenie stron tak naprawdę daje efekt odwrotny do zamierzonego. Rząd zyskuje argument do prac nad kolejnymi przepisami mającymi ułatwić trzymanie internautów za mordy. „Bo to wandale, nieodpowiedzialni, zagrażający bezpieczeństwu i stabilności administracji rządowej”.

Fajnie ogląda się taki spektakl, podczas którego padają kolejne strony w imię słusznej idei, ale... co to naprawdę dało? Rządzący nie ugięli się i postanowili podpisać ACTA. W szeregach „anonimowych” zapanowała konsternacja. „Co teraz”?

Nie wiem, co teraz, ale na co by się nie zdecydować, to na to jest już za późno. Dalej DdoS-ować? Kiedyś się znudzi. Zrezygnować z tego, to jak przyznać się do porażki. Włamywać się na strony? To dostarczanie argumentów stronie przeciwnej. Zmiana strategii? To przyznanie się do porażki.

Zamiast armii internautów biorących udział w weekendowej bitwie przeciwko ACTA wolałbym widzieć powstającą listę wolontariuszy, którzy od poniedziałku wyruszą zbierać podpisy w sprawie referendum. Jednak zamiast konkretnych działań panował wielki krzyk, który skutecznie zagłuszył protest kierowców przeciwko zbyt wysokim cenom paliw.

Urodzony w Dębicy i mieszkający od 10 roku życia w USA, Paweł Wolak przed kilkoma dniami ogłosił, iż postanowił zakończyć swoją przygodę z boksem. Jego decyzja chyba dla wszystkich była wielkim zaskoczeniem, bowiem trzydziestka na pięściarskim karku, to najbardziej optymalny wiek dla rozkręcania kariery. Ciało młode, ale jego posiadacz już doświadczony... Paweł powiedział jednak „dość” i należy to przyjąć do wiadomości.

Dwie jego ostatnie walki z Delvinem Rodriguezem pokazały, jak wielkie braki w swoim pięściarskim warsztacie ma Paweł; przede wszystkim braki w obronie. W tym fachu i na tym poziomie nie da się jednak piec dwóch pieczeni na jednym ogniu, a tak próbował czynić Polak, który na co dzień zasuwał na budowie.

Siła, wytrzymałość i olbrzymie serce do walki to jednak za mało na silnego, wytrzymałego, równie zawziętego boksera, który dodatkowo jest bardzo dobrym technikiem. Doskonale rozpracował Pawła i trafiał go jak chciał i gdzie chciał, a całą, dziesięciorundową walkę znakomicie rozegrał taktycznie. W ostatniej odsłonie sobotniego pojedynku niewiele mu brało, by zwyciężyć Wolaka przed czasem. W zasadzie nie wiem, jak tę lawinę silnych i celnych ciosów Paweł wytrzymał.
Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść

Postanowił więc zrezygnować z dalszej kariery. I słusznie. Jest młody, ma rodzinę i szkoda, by miał stracić zdrowie, a nawet życie. W każdej walce sporo ciosów przyjmował, a te, skumulowane, z każdego twardziela – choćby po wielu latach – mogą zrobić warzywko. Lub przyczynić się do śmierci.

Zawrzało wokół nowych strojów piłkarskiej reprezentacji Polski. Zawrzało, bowiem w miejscu orła – symbolu narodowego - pojawiło się logo Polskiego Związku Piłki Nożnej. Zewsząd posypała się krytyka pod adresem PZPN-u i wszystkich tych, którzy pomysłu z logiem bronili.

Wiecie, z jakiej strony krytyka usunięcia godła była najmocniejsza? Najmocniej krytykowali i krytykują ci, którzy powinni się z tego cieszyć! Właśnie tak! Zamiast krytykować powinni to oblać porządnie i oblewać jeszcze, choćby do samego końca długiego weekendu. Dlaczego?Dlatego, że ci, których temat loga PZPN-u najbardziej zbulwersował, zwykle byli i są przeciwni naturalizowaniu zagranicznych piłkarzy i wcielaniu ich do polskiej kadry. Więc niech się cieszą, bo ci „niby Polacy” nie będą teraz kalać godła Polski.

Czego się spodziewałem przed walką? Po Vitaliju niczego nowego, natomiast po Adamku powrotu do takiej ruchliwości, jak w walce z Arreolą. Na to liczyłem. A co zobaczyłem? Zobaczyłem sztywnego, stojącego w miejscu przez większość czasu Adamka, w którego starszy z braci Kliczko bębnił, jak w taraban.

Mało balansu, mało ruchliwości, mało latania nad ringiem. Jedynie zbyt rzadkie, odważne, ale jakby chaotyczne próby ataku. Mit granitowej szczęki ostatecznie upadł w drugiej rundzie, a z każdą kolejną kruszyła się inna religia: religia mega szybkości i mobilności.

Do końca pozostał jedynie charakter, choć osobiście wolałbym nie widzieć tego zrezygnowania, jakie na twarzy Adamka malowało się tuż po tym, jak sędzia przerwał walkę. Nos prawdopodobnie złamany, gęba obita, kieszenie pełne, pas w rękach tego, kto nań najbardziej zasługuje... Władymir będzie musiał poczekać na okazję zdobycia pasa, który obecnie nalezy do jego starszego brata. W bezpośredniej walce go nie dostanie, dlatego musi uczynić to korespondencyjnie. Adamek pośrednikiem nie został. Zrobi to ktoś inny, czy młodszy Kliczko będzie musiał czekać, aż starszy brat zwakuje swój pas, po czym walczyć z tym, kto go zdobędzie?A teraz pytanie z innej beczki: kto wpuścił tę idiotkę, która jak popieprzona piszczała po każdym celnym ciosie Vitalija? Gdybym to ja był w ringu, to chyba szlag by mnie trafił na dźwięk takich histerycznych pisków jakiejś nieogarniętej baby. Po jakie prącie się tam pchała? Jak się boi, to niech w chałupie siedzi, a nie lansuje się na takich „iwentach”. Mnie najpewniej odechciewałoby się boksować, gdybym przy drętwych, cichych trybunach zamiast dopingu musiał słuchać jakiejś histeryczki.

Pompowali balon, tworzyli mit i co? I jajo! Adamek, to jednak nie Holyfield, który przybiera na masie, wskakuje do najwyższej kategorii wagowej i wygrywa szybkością i sprytem. Chyba lepiej nie myśleć, jak wyglądałaby walka Tomasza z Lennoxem Lewisem z okresu, w którym tłukł się z Real Dealem... Waga ciężka jest w kryzysie i takie dzisiaj Holyfieldy, jak i cała HW.

Chciałbym wiedzieć, dlaczego Adamek nie walczył tak, jak zapowiadał on i jego trener. Przecież walkę zaczął z zerowym kontem, świeży i niedraśnięty, a dopiero z czasem zbierał bomby i opadał z sił. Gdzie zapowiadana szybkość, ruchliwość, balans i mobilność? Kilka uników i parę ucieczek, ale to za mało.

Upubliczniono raport z polskiego śledztwa w sprawie katastrofy smoleńskiej. Oto przyjechała dostawa świeżego piasku do piaskownicy, w której bawiusiają się politycy i ich kibice – opinia publiczna interesująca się sprawą. Ja mam to w...

Dlaczego mam to w dupie?

Wystarczyła odpowiedź na jedno proste pytanie: czy raport Mejd in Poland jednoznacznie wyjaśnił kwestię katastrofy TU-154M z 10 kwietnia 2010 pod Smoleńskiem? NIE! Więc koniec tematu & powrót do ważniejszych spraw bieżących.

Nie dam się nabierać i wodzić za nos. Dla mnie sprawa jest prosta: w piaskownicy zrobiło się jałowo, stary piasek (raport makowski, raport pisowski) się zużył, więc dosypano świeżego i nowe babki, zamki i całe miasta można budować od nowa! I to tuż przed wyborami!

Mgła w sprawie katastrofy smoleńskiej

Jeśli ktoś doszukiwał się sztucznej mgły, to właśnie się jej doczekał. Oto, na tygodnie przed wyborami, rozproszono mgłę, w której zabawa rozpoczęła się na nowo. Tą mgłą jest polski raport na temat katastrofy z 10 kwietnia 2010 i dyskusja nad nim. Jeszcze nie ucichły najświeższe komentarze dotyczące dzieła komisji Millera, a już wypuszczono kolejny balon: „raport jest do bani, bo to Amerykanie znają całą prawdę”. No, myślę, że powinno wystarczyć na publiczne przepychanki do jesiennych wyborów.

Bez podniety!

Naprawdę nie ma się czym podniecać. Oficjalne, wiążące śledztwo prowadziła strona rosyjska i wyjaśnienie ze wschodu znamy od dawna. Raport Millera zrobiony został na potrzeby naszego krajowego podwórka. Oto powstał i możemy go sobie poczytać na dobranoc, a jak się znudzi, oddać go do przerobienia na szarą srajtaśmę.

Nie ma „prawdy” i „prawdy” nie będzie. Ruska wersja zła, pisowska jeszcze gorsza, polska podobna do ruskiej, więc gdzie, do cholery, jest prawda? Aktualnie wiadomo, że w USA!