W związku z tym, iż firma InPost zaoferowała pomoc przy dostarczaniu urodzinowych gadżetów, postanowiłem nieco przybliżyć Wam usługę Paczkomatów - bo właśnie tym kanałem gadżety powędrują do swoich nowych właścicieli :) Paczkomaty są nowoczesną usługą pocztową w ofercie InPost, która ma maksymalnie zautomatyzować przesyłanie przesyłek, zminimalizować koszty i zwiększyć anonimowość nadawców i odbiorców paczek.



Co zrobić, aby móc odebrać przesyłkę w Paczkomacie?

• Załóż konto na stronie Paczkomaty.pl. Po zakończeniu rejestracji, w ustawieniach profilu, wskaż Paczkomat, w którym chcesz odbierać przesyłki, a także wybierz Paczkomat alternatywny (na wypadek, gdyby Paczkomat nr 1 był „zapchany”)
• Nadawcy przesyłki podaj jedynie adres e-mail, na który zarejestrowane jest Twoje konto w Paczkomaty.pl. Nadawca przesyłki nie musi znać Twojego adresu, nie musi nawet wiedzieć, jak się nazywasz! Nadawca podaje tylko i wyłącznie Twój mail i paczka powędruje nie gdzie indziej, jak właśnie do Twojego Paczkomatu - przypisanego do e-maila.
• Gdy nadawca nada do Ciebie paczkę, otrzymasz o tym powiadomienie e-mail i tym samym zyskasz możliwość śledzenia przesyłki, a kiedy ta dotrze do Twojego Paczkomatu, dostaniesz e-mail/SMS z kodem dostępu. Gdy w panelu swojego Paczkomatu wprowadzisz otrzymany kod wraz z numerem telefonu, wówczas otworzy się skrytka z Twoją przesyłką. Zabierasz paczkę i idziesz do domu. Na wycieczkę do Paczkomatu masz 3 dni - po tym czasie przesyłka powędruje do najbliższego punktu InPost i tam będzie na Ciebie czekać przez dwa tygodnie.
• Bycie adresatem (odbiorcą) nic nie kosztuje, a swoją przesyłkę możesz odebrać o każdej porze dnia i nocy i w każdy dzień tygodnia.

Jak wysłać paczkę Paczkomatem?

• Załóż konto na stronie Paczkomaty.pl. Po skonfigurowaniu profilu tak, jak w przypadku odbiorcy, doładuj swoje konto kwotą potrzebną do nadania Twojej przesyłki (w zależności od gabarytu 6,99 zł, 8,99 zł lub 11,99 zł – aktualny cennik znajdziesz w zakładce Moje konto – Finanse). System obsługuje popularne płatności on-line.
• Podaj e-mail odbiorcy (zarejestrowanego na Paczkomaty.pl) i uzupełnij opcje tej przesyłki: gabaryty, czy za pobraniem, gdzie nadajesz, czy ubezpieczasz itp.
• Wydrukuj etykietkę i naklej ją na paczkę.
• Paczkę zanieś do Paczkomatu i wprowadź (lub zeskanuj) kod z etykietki. Otworzy się skrytka, włóż do niej paczkę i zadowolony z siebie udaj się, gdzie chcesz :) Paczkę możesz zanieść do punktu InPost i tam ją zostawić - tylko po co? Żeby rezygnować z frajdy, jaką dają Paczkomaty?

Więcej informacji o działaniu Paczkomatów znajdziesz w menu na tej stronie.

Tym wpisem zapoczątkuję króciutką serię tekstów o czterech przeglądarkach. Każdą z nich mam zainstalowaną, po każdą z nich sięgam i w każdej z nich widzę charakterystyczne cechy, z których jedne bardzo mi się podobają, a inne odpychają.

Zacznę sobie od Opery - przeglądarki, którą używam od czasów, w których rozpowszechniana była w wersji adware - z banerkiem znikających po wpłaceniu kilkudziesięciu dolców. W tym czasie miałem krótką, trwającą kilka miesięcy, przerwę na Firefoxa, gdy ten się zrodził i był małym, może nieco pokracznym, ale sprytnym lisem.

W swoich wpisach skupię się na najistotniejszych dla mnie cechach przeglądarek. Na tych ich możliwościach i niemożliwościach, które najbardziej sobie cenię i które skutecznie ułatwiają, bądź utrudniają mi pracę „po mojemu”. Na pierwszy ogień idzie Opera.

Od lat jestem jej wierny, ale nie znaczy to, że ją kocham. O nie! To jest dokładnie tak, jak w dość wypalonym związku między mężczyzną i kobietą, których trzyma przy sobie jedynie przyzwyczajenie opasane znużeniem i brakiem chęci do szukania kogoś nowego. No bo przecież jakoś jest i jakoś to funkcjonuje - niech więc sobie będzie. A że czasem zdarzy się skok w bok...

Opera: co na tak, a co na nie?
Czyli subiektywnie o istotnych dla mnie zaletach i wadach.

+ Szybkie wybieranie: rewelacja! Sam sobie decyduję o tym, które strony będę miał pod ręką i w jakiej kolejności. Nienawidzę, jak ktoś próbuje za mnie myśleć, a do tego jeszcze zliczać i analizować moje kroki.

Z racji tego, że mija już druga godzina niemania internetu, postanowiłem zmienić napisany pod wpływem impulsu wpis. W pierwszej jego wersji roiło się od bluzg z serca płynących, ale z przyczyn oczywistych nie mogłem tekstu opublikować, więc z czystej nudy zacząłem go zmieniać. Niech nie mają tej satysfakcji, że kolejny raz udało im się doprowadzić mnie do szewskiej pasji.

Z tak beznadziejną firmą, jaką jest Multimedia Polska, jeszcze się nie spotkałem. Podejście, jakie „mój” „dostawca” internetu prezentuje w stosunku do klienta, woła już nie o pomstę do nieba, ale o wendettę z samego piekła. To, co się w ostatnim czasie dzieje, to już ciężko skandalem nazwać. Wielu z Was obserwowało, że mimo wielu frajerskich zagrywek ze strony Multimedia wykazałem się dużą cierpliwością. Ta się jednak skończyła i Multimedia właśnie straciła klienta, w zamian zyskując antyfana. Aktualnej umowy na pewno już nie przedłużę, a jeśli nadarzy się okazja, to skrzętnie z niej skorzystam i pożegnam się przed czasem z tym moim pseudoISP.

Od kilku tygodni net by Multimedia zalicza pady i z biegiem czasu tych padów jest coraz więcej. Jeszcze miesiąc temu rypało się średnio raz na tydzień, ale już w tym tygodniu - a jest dopiero środa, godz. 23:38 - ma miejsce trzeci już pad. I znowu zniemojejwiny praca stanęła w miejscu, a ja zostałem skutecznie wybity z rytmu. Mam dość tej internetowej porażki! Tyle nerwów, co mnie ten pseudonet kosztuje, nie zje mi chyba nawet teściowa.
Trochę historii

Przez ponad rok miałem łącze o 20% wolniejsze od opłacanego. Zawsze i bez względu na opcję - 1Mb czy 2Mb - internet przez cały czas działał o 20% wolniej, niż powinien. Wszelkie interwencje w BOK-u, telefony, zgłoszenia, prośby o naprawę... wszystko to pozostawało bez efektu. Obiecywali techników, obiecywali sprawdzić, obiecywali oddzwonić, obiecywali naprawić i na tę masę obietnic tylko raz przysłali technika, który stwierdził, że:
a) nic się nie da zrobić
b) choć nie działa, jak powinno, to i tak jest ok.

Dziś rusza Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011. Spisać się trzeba - to nasz narodowy obowiązek powszechny. Słyszałem w radio, że choć sama akcja rusza dzisiaj, to rachmistrzowie w teren wyruszą dopiero za tydzień, albo dwa. Dla mnie to bez różnicy, bo ja już się spisałem.

Po to technika prze do przodu, po to urzędy starają się za nią nadążać i po to ją wykorzystują, aby ułatwić życie obywatelom, a przy okazji i sobie. W praktyce udaje się to raz lepiej, a raz gorzej: niemniej jednak elektroniczne PIT-y wymiatają. Główny Urząd Statystyczny nie chciał być gorszy i wprowadził możliwość samodzielnego spisania się. Świetne posunięcie! Dzięki temu mogę spisać się bez stresu i użerania z rachmistrzami. I mogę to zrobić sam.

I jak mi jakiś do drzwi zapuka, to nie będę się musiał zastanawiać, czy to rachmistrz, czy podróbka - identyfikatory są marnie zabezpieczone (żeby nie powiedzieć: wcale). „Nie, dziękuję, ja już się spisałem, do widzenia”. Choć teoretycznie nie powinni przyłazić, skoro mój formularz już dostali.

Jak się spisać samodzielnie?

• Potrzebowałem: PESEL i NIP lub miejsce urodzenia i nazwisko panieńskie matki
• Czas trwania: 3 minuty.
• Link do samospisu: http://form.spis.gov.pl

A teraz przedstawię krok po kroku proces samospisywania się na medal. To nic trudnego i każdy sobie z tym poradzi, ale może skorzystają ci, którzy nie czują się pewnie podczas wypełniania urzędowych formularzy on-line. Zaczynamy!

Wiecie co Wam powiem? Niewiele jest w internecie tekstów tak fascynujących, jak ten, na który natrafiłem ponad cztery lata temu. Dokładnie 22 grudnia 2006 roku, w trakcie rutynowego przeglądu statystyk bloga i sprawdzania niektórych fraz w wyszukiwarce Google, odkryłem tekst pt. „Wspomnienia maszynisty”.

Tego samego wieczoru jednym tchem przeczytałem calutką historię Maszynisty, a po skończeniu lektury jeszcze przez długi czas rozmyślałem o niej. Fascynująca, wciągająca i bezlitośnie skłaniająca do refleksji. Niesamowita przygoda mnie spotkała w ten nieszczególny, przedświąteczny wieczór.

Na „Wspomnienia Maszynisty” składa się kilkanaście rozdziałów, które w barwny sposób opowiadają historię pewnego maszynisty: maszynisty - śmiało rzec można - z powołania. Tytułowy bohater opowiadania nazywa się Włodzimierz Dołubizno, a jego historię spisał i opublikował jego syn, Dariusz.

W pierwszą rocznicę śmierci
Wczoraj minął dokładnie rok od śmierci Pana Włodzimierza i to właśnie wczoraj, w rocznicę śmierci swojego ojca, skontaktował się ze mną jego syn, Dariusz. Prosił o odświeżenie starego wpisu, gdyż przez te cztery lata historia jego śp. Ojca dorobiła się nowej strony i bogatszej oprawy multimedialnej, na czele z nagraniem video ostatnich 10 kilometrów jazdy przed przejściem pana Włodzimierza na emeryturę.

Zajrzałem do swojego wpisu sprzed lat i... wstyd na kółkach. Krótko, chaotycznie, brzydko stylistycznie... Najchętniej wywaliłbym ten wpis, ale nie zrobię tego, bo jest to jednak ważny element historii mojego bloga. Pisany „na kolanie”, pod wpływem dużych emocji i burzy myśli rozbudzonych świeżo zakończoną lekturą „Wspomnień Maszynisty”... Kolejny raz podkreślam, jak wielkie wrażenie zrobiła na mnie opowieść o Panu Dołubizno.

Szczerze polecam Wam lekturę, a sam chętnie przeczytam raz jeszcze, uzupełniając swoją podróż przez życie Pana Włodzimierza zdjęciami i nagraniami, których przed czterema laty nie miałem okazji obejrzeć. Teraz to wszystko czeka w jednym miejscu - pod adresem www.dedeerowo.pl