W niedzielę, 17 kwietnia, z Oblubienicą Mą Kobietą wybrałem się do Domu Kultury „Śnieżka”, gdzie dębicki Teatr Kurtyna wystawiał spektakl pt. „Papa się żeni”. Zgadza się: to teatryzacja wielkiego hitu przedwojennego kina polskiego. Fajna, zabawna historia, którą dębiccy artyści przyprawili i podali po swojemu. Już przed premierą doszły nas słuchy, że ma być konkretnie, więc poszliśmy to sprawdzić.

„Papa się żeni” można było obejrzeć tylko dwa razy: w sobotę 16 kwietnia i dnia następnego. Za każdym razem pełna sala, ale powiedzmy sobie szczerze: „Śnieżka” pojemnością nie grzeszy (zaledwie 183 miejsca siedzące). Jestem przekonany, że „Papę” mogliby wystawić w DK „Mors” (sala widowiskowa 2x500, czyli łącznie na tysiąc ludzia). Może innym razem, np. wtedy, kiedy teatr zbliży się popularnością do opery.

Tym razem jednak nie w „Morsach”, a w „Śnieżce” papa się żenił: stawiliśmy się więc na miejscu na niespełna kwadrans przed rozpoczęciem imprezy. Wystarczyło to, aby być pierwszym na miejscach 2 i 3 i wyprzedzić panie, które dostały bilety na 3 i 4 w tym samym rzędzie :) Że jedyneczka była wolna, to zwolniliśmy sporną trójkę, zajmując pierwsze z brzegu fotele. Trzy rzędy niżej też mieli podobny problem, ale i nie mam bladego pojęcia jak się dogadali. Jakoś na pewno.

Kilka minut po 18 zgasły światła i zaczęło się. Punkt po punkcie przebiegu spektaklu nie wymienię, bo byłym w dość znacznym stopniu pochłonięty manualną walką z aparatem (o tym i same zdjęcia z „Papa się żeni” znajdziecie na Wsubiektywie.pl), ale to, co najważniejsze, udało mi się wychwycić.Film „Papa się żeni” znam bardzo dobrze - zresztą pisałem o tym, że w ostatnim czasie właśnie przedwojenne perełki oglądam. Od razu zauważyłem, że będzie mocno na skróty: całkowicie pominięto przedstawienie osoby początkującego reportera Jerzego Murskiego. Akcja na scenie rozpoczęła się od garderoby Miry Stelli, w której ta dowiedziała się o przyjeździe Viscontiego.

Przez cały wczorajszy dzień latała mi po głowie tytułowa rozkmina. Zaczęło się od tego, że w śmietniku zastałem niemalże hipermarket: wysłużone, ale wyglądające na sprawne, sprzęty AGD i RTV, meble, ciuchy i... filety drobiowe - na oko kilogram z 10-20 dekagramowym hakiem.

„Kiedyś wyrzucanie takich artykułów w takim stanie było nie do pomyślenia” - skonstatowałem. No, ale „kiedyś”, czyli kiedy? No... myślę, że „za moich czasów”. ??? No, czasów, za którymi tęsknię. Znaczy się, tegooo... że chodzi o lata mojego dzieciństwa. O okres, w którym wszystko było takie... Czasów dzieciństwa, za którymi tęsknię... Dzieciństwa, za którym tęsknię... Tylko czy ja w ogóle tęsknię? Kurde, nie wiem.I tak, przez cały boży dzionek i niemniej boży wieczorek, myśli o pragnieniu cofnięcia się do przeszłości wracały do mnie i kazały się trawić. Nie lubię takich nierozstrzygniętych, powracających jak bumerang, kwestii. Najlepiej radzę sobie z nimi po prostu pisząc o nich. Banalne. Otwieram Writer, wpisuję tytuł i sklejam literki w kolejne akapity. Pisanie skutecznie spowalnia lawinę myśli, które - zbite w korek - ślimaczą się jak samochody przed rondem. A jak to w życiu i na drogach bywa, zawsze znajdzie się jakiś jednoślad, który ominie korek i przeciśnie się do przodu.

I taki jednoślad, wymijając sznur samochodów-rozkmin, przewozi mi tę jedną, złotą myśl, która całą myślową zawieruchę sprowadza do jednego, prostego wniosku.

W związku z tym, iż firma InPost zaoferowała pomoc przy dostarczaniu urodzinowych gadżetów, postanowiłem nieco przybliżyć Wam usługę Paczkomatów - bo właśnie tym kanałem gadżety powędrują do swoich nowych właścicieli :) Paczkomaty są nowoczesną usługą pocztową w ofercie InPost, która ma maksymalnie zautomatyzować przesyłanie przesyłek, zminimalizować koszty i zwiększyć anonimowość nadawców i odbiorców paczek.



Co zrobić, aby móc odebrać przesyłkę w Paczkomacie?

• Załóż konto na stronie Paczkomaty.pl. Po zakończeniu rejestracji, w ustawieniach profilu, wskaż Paczkomat, w którym chcesz odbierać przesyłki, a także wybierz Paczkomat alternatywny (na wypadek, gdyby Paczkomat nr 1 był „zapchany”)
• Nadawcy przesyłki podaj jedynie adres e-mail, na który zarejestrowane jest Twoje konto w Paczkomaty.pl. Nadawca przesyłki nie musi znać Twojego adresu, nie musi nawet wiedzieć, jak się nazywasz! Nadawca podaje tylko i wyłącznie Twój mail i paczka powędruje nie gdzie indziej, jak właśnie do Twojego Paczkomatu - przypisanego do e-maila.
• Gdy nadawca nada do Ciebie paczkę, otrzymasz o tym powiadomienie e-mail i tym samym zyskasz możliwość śledzenia przesyłki, a kiedy ta dotrze do Twojego Paczkomatu, dostaniesz e-mail/SMS z kodem dostępu. Gdy w panelu swojego Paczkomatu wprowadzisz otrzymany kod wraz z numerem telefonu, wówczas otworzy się skrytka z Twoją przesyłką. Zabierasz paczkę i idziesz do domu. Na wycieczkę do Paczkomatu masz 3 dni - po tym czasie przesyłka powędruje do najbliższego punktu InPost i tam będzie na Ciebie czekać przez dwa tygodnie.
• Bycie adresatem (odbiorcą) nic nie kosztuje, a swoją przesyłkę możesz odebrać o każdej porze dnia i nocy i w każdy dzień tygodnia.

Jak wysłać paczkę Paczkomatem?

• Załóż konto na stronie Paczkomaty.pl. Po skonfigurowaniu profilu tak, jak w przypadku odbiorcy, doładuj swoje konto kwotą potrzebną do nadania Twojej przesyłki (w zależności od gabarytu 6,99 zł, 8,99 zł lub 11,99 zł – aktualny cennik znajdziesz w zakładce Moje konto – Finanse). System obsługuje popularne płatności on-line.
• Podaj e-mail odbiorcy (zarejestrowanego na Paczkomaty.pl) i uzupełnij opcje tej przesyłki: gabaryty, czy za pobraniem, gdzie nadajesz, czy ubezpieczasz itp.
• Wydrukuj etykietkę i naklej ją na paczkę.
• Paczkę zanieś do Paczkomatu i wprowadź (lub zeskanuj) kod z etykietki. Otworzy się skrytka, włóż do niej paczkę i zadowolony z siebie udaj się, gdzie chcesz :) Paczkę możesz zanieść do punktu InPost i tam ją zostawić - tylko po co? Żeby rezygnować z frajdy, jaką dają Paczkomaty?

Więcej informacji o działaniu Paczkomatów znajdziesz w menu na tej stronie.

Zawsze gorący temat legalizacji narkotyków miękkich powraca za sprawą zmian w prawie narkotykowym. Nie wiem, kto z tej okazji mocniej tryska dumą: czy media są dumne z działań rządu, czy rząd z medialnego sukcesu, jaki bez wątpienia odniósł. Mnie za to najnormalniej w świecie krew zalewa i jeśli miałbym przyłączyć się do grona tryskających, to tryskałbym najwyżej jadem lub żółcią.

Albo sami są idiotami, albo mają ludzi za idiotów, albo wszyscy są siebie warci i przez to tak sobie tryskają. Mnie za to szlag trafia na widok tego - naprawdę, nie ma słów, które oddałyby w pełni głębię tej bezdennej głupoty - co ci sejmowi idioci w garniturach wyprawiają. Jeśli oni liberałowie, to ja jestem długopis.

Mimo "liberalizacji" Polska nadal ma najbardziej restrykcyjne prawo narkotykowe w Europie:

• posiadanie: zakazane
• złapią: rusza machina mająca na celu zbadać relacje złapanego z tym, z czym został złapany
• złapią kolejny raz: albo żeś diler, albo żeś uzależniony i na leczenie cię dać

O tym, że marihuana na legalizację zasługuje bardziej, niż najlżejsze nawet alkohole, powiedziano już wszystko. Padły też wszystkie argumenty za tym, że głupotą jest wywalanie kasy na walkę z najmniej szkodliwą używką, podczas gdy groźniejsze są legalne i opodatkowane. I co? I w efekcie jeszcze więcej podatków najbardziej opodatkowanym, a to, co nie opodatkowane, niech dalej będzie poza kontrolą państwa. By ich szlag!

Cywilizowane kraje - nawet jeśli nie zalegalizowały marihuany - to za jej posiadanie w nieznacznych ilościach karzą najwyżej... mandatem. Ale Polska nie jest cywilizowanym krajem, bo w Polsce za to samo lepiej jest po prostu pójść siedzieć/wziąć wyrok w zawiasach, niż korzystać z dobrodziejstw tak zwanej „liberalizacji”. Już te mandaty są lepsze, bo przynajmniej coś do państwowej kasy skapuje. Najgorsze i tak jest to, że taka marihuana jest nielegalna i że z jej sideł trzeba ratować obywateli, choć z sideł groźniejszego, papierosowego uzależnienia nikt nie zamierza na siłę wyzwalać.

Dziś rusza Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011. Spisać się trzeba - to nasz narodowy obowiązek powszechny. Słyszałem w radio, że choć sama akcja rusza dzisiaj, to rachmistrzowie w teren wyruszą dopiero za tydzień, albo dwa. Dla mnie to bez różnicy, bo ja już się spisałem.

Po to technika prze do przodu, po to urzędy starają się za nią nadążać i po to ją wykorzystują, aby ułatwić życie obywatelom, a przy okazji i sobie. W praktyce udaje się to raz lepiej, a raz gorzej: niemniej jednak elektroniczne PIT-y wymiatają. Główny Urząd Statystyczny nie chciał być gorszy i wprowadził możliwość samodzielnego spisania się. Świetne posunięcie! Dzięki temu mogę spisać się bez stresu i użerania z rachmistrzami. I mogę to zrobić sam.

I jak mi jakiś do drzwi zapuka, to nie będę się musiał zastanawiać, czy to rachmistrz, czy podróbka - identyfikatory są marnie zabezpieczone (żeby nie powiedzieć: wcale). „Nie, dziękuję, ja już się spisałem, do widzenia”. Choć teoretycznie nie powinni przyłazić, skoro mój formularz już dostali.

Jak się spisać samodzielnie?

• Potrzebowałem: PESEL i NIP lub miejsce urodzenia i nazwisko panieńskie matki
• Czas trwania: 3 minuty.
• Link do samospisu: http://form.spis.gov.pl

A teraz przedstawię krok po kroku proces samospisywania się na medal. To nic trudnego i każdy sobie z tym poradzi, ale może skorzystają ci, którzy nie czują się pewnie podczas wypełniania urzędowych formularzy on-line. Zaczynamy!