Marcin Szumański

Po różnych perypetiach własnych z testowymi wersjami Debiana zdecydowałem, że stabilna wersja tego systemu będzie wyborem najlepszym. To nic, że wersje oprogramowania nie najnowsze: przede wszystkim ma być szybko i stabilnie. I tak oto trwałem przy swoim, do czasu. Przeczytałem, że zamrożono linię testową Lenny w celu dokładnego odpicowania szczegółów. Zdarłem więc CD1 (DVD nie chciało mi się drzeć, bo i tak później ręcznie dociągam co mi potrzeba), wypaliłem i położyłem pod nosem, by nie odwlekać sprawy w nieskończoność. Wersja obrazu mojej płyty pochodzi z 8 września, zdarłem go chyba 9-ego. Tak czy owak z dziesięć dni potrzebowałem by zabrać się za instalację. To w dużej mierze zasługa dupowatego piątku: niby weekend, niby powinna się paszcza z tego powodu cieszyć, ale za oknem szaro i buro któryś dzień z kolei, w dodatku bez szans na poprawę w najbliższych 48 godzinach. Po obiedzie zdecydowałem, że czas już zacząć weekend. Praca poczeka do poniedziałku, i tak moja produktywność na poziomie do zera zbliżonym.
Instalacja poszła gładko. Jako, że płyta nie była już taka znowu najświeższa (nowe kompilacje pojawiają się co tydzień) zdecydowałem o instalacje z kabelkiem od neta wpiętym w kompa swego. Tak więc instalator sam sprawdził aktualizacje, ściągnął to, co nowsze i dopiero zrobił z tym to, do czego został stworzony. Aktualizacji sporo było: sądząc po czasie trwania downloadu coś w granicach 350-400 MB.

Na raty, bo na raty, ale zawsze. Zainstalowałem Betę najnowszego Ubuntu, pobawiłem się trochę, pogrzebałem i jestem zadowolony, bo niczego nie zepsułem (a przypominam: kolejne dwie poprzednie wersje Ubuntu wytrzymywały ze mną nie więcej niż kilkanaście godzin :)). Najnowszy Ubuntu 8.04 ma być wersją LTS, czyli superstabilną linuksową superbestią wspieraną dłużej, niż zwykłe bestie szeregowe. Skusiłem się na spotkanie z Hardy'm po wizycie na blogu MatexCor'a, gdzie popełnił prezentację instalacji Ubuntu. Tak mi się włączyła nostalgia za Ubuntu, że prawie natychmiast zacząłem zdzierać płytkę instalacyjną. Wybrałem wersję "alternate" tj. z instalatorem tekstowym zamiast typowej LiveCD (wesołe myszo-klikanko). Tekstowy instalator z alternate do złudzenia przypomina ten z Debiana - wszak z niego zakosili ;) Pierwsza i najbardziej zauważalna różnica między ubuntowym, a debianowym widoczna jest tuż po odpaleniu: Debian wyświetla ekran powitalny z zapytaniem o chęć kontynuowania instalatora, natomiast Ubuntu odważniej prze ku instalacji. Instalator Ubuntu 8.04 różni się także od tych z poprzednich wersji tej dystrybucji (choćby 7.10) tym, że z automatu wywala listę wspieranych języków. Dalej już po staremu.
Przyznam się bez bicia, że niewiele czytałem o nowościach w Ubuntu 8.04 - początkowo żałowałem, ale w trakcie instalacji zrobiłem z tego pozytyw: dzięki temu niedoedukowaniu mogłem spotkać się z systemem nie wiedząc tak do końca, co ma mi do zaoferowania. Brnąc dalej: zacząłem wczuwać się w rolę kogoś, kto tylko słyszał o Ubuntu (tudzież widział je u kumpla), ale sam nigdy wcześniej nie miał i jako administrator nigdy nie zostawał z nim sam na sam.
Wczułem się w tego newbie i po zakończonej (bez żadnych przygód) instalacji jako taki żółtodziób uruchomiłem komputer.

Sam już nie wiem, czy lepiej mieć niewielki wybór, czy zbyt duży... Będąc użytkownikiem Windowsa narzekałem na mały wybór skórek (stylów, tematów, motywów czy jak to tam się jeszcze zowie) i po cichu wzdychałem sobie do zrzutów prezentujących linuksowe biurka. Po przesiadce na Linuksa przekonałem się na własnej skórze, jak nieprawdopodobnie wielkie możliwości w dopasowywaniu interfejsu oferuje ten system! Multum zestawów ikon, elementów sterujących i pasków, które można w dowolny sposób ze sobą zestawiać, ale co z tego? Jedno pikne, drugie cacy, trzecie to już w ogóle "ah" i "oh", ale bywa, że razem nijak to wygląda. W końcu jednak znalazłem to, czego szukałem i dzielę się tym moim składakiem tu i teraz :) Motyw powinien przypaść do gustu osobom mojego pokroju, czyli ceniącym prostotę i elegancję.

Kiedy ktoś pyta o łatwą w obsłudze dystrybucję Linuksa, wszyscy chórkiem wymieniają 3-4 popularne dystrybucje zaznaczając, że musi to być distro z KDE. Główny argument, jaki przy okazji takich odpowiedzi pada, brzmi: to środowisko graficzne jest bardzo podobne do Windows. Może i podobne, ale Linux to nie Windows. Moim zdaniem Gnome jest lepszy na początek. Nie jest tak przeładowany funkcjami, jak KDE: jest prosty i logiczny. Początkujący użytkownik, szukający w KDE Windowsa nie znajdzie go, przez co może poczuć się oszukany i dojść do wniosku, że Linux nie jest tym, czego szukał - wszak obiecywano mu podobieństwo do systemu z Redmond. Po co się oszukiwać? Linux to nie Windows!