To nie jest żart! Prima aprilis był wczoraj i nie chciałem, żeby ten wpis został odebrany jako żart. Przy budowanej autostradzie A4 powstaje obóz pracy przymusowej. Oto zdjęcie, które wykonałem osobiście w środę, 30 marca o godzinie 16:33:Rzecz dzieje się na Podkarpaciu, w pobliżu Góry Śmierci w Pustkowie Osiedlu koło Dębicy. Obok budowanej autostrady A4 powstaje obóz pracy przymusowej, a właściwie jego rekonstrukcja ;) Obóz dokładnie w tym samym miejscu znajdował się i funkcjonował podczas II Wojny Światowej. Leżał u stóp słynnej Góry Śmierci – wzniesienia, na którego szczycie palono zwłoki zabitych i zmarłych pracowników obozu. O Górze Śmierci swego czasu pisałem, a nie tak dawno odświeżyłem temat na Wsubiektywie.pl, dorzucając tam zdjęcia własnego autorstwa.

Rekonstrukcja obozu pracy w Pustkowie Osiedlu trwa w najlepsze. Praca wre w obozie, praca wre również przy autostradzie, która będzie z nim sąsiadować. Chyba dobrze, że obóz z czasów wojny nie przetrwał do dziś, bo przy budowanej właśnie A4 zapewne by się rozleciał. Choć z drugiej strony nie wiadomo, czy wobec zabytkowego, „podkarpackiego Auschwitz”, zdecydowanoby się aczwórkę puścić akurat tędy.

Muszę przyznać, że tegorocznej zimie udało się zrobić wejście smoka. Przez ostatnie lata śnieżna i mroźna skradała się długo, przychodziła niezdecydowanie. W tym roku miła odmiana: praktycznie z dnia na dzień nastał mróz i spadł śnieg. Nie pojedynczo, ale razem. W końcu!

Wymiana okien i ocieplenie zewnętrzne zrobiło swoje: przy dwudziestostopniowym mrozie kaloryfer pracował na pół gwizdka, a temperatura w mieszkaniu była nawet o 45 stopni wyższa, niż ta na zewnątrz. Wypas! Nic tak nie poprawia nastroju jak uświadomienie sobie, jak bardzo jest zajebiście. A co z drugą stroną monety?

Że Polak lubi utyskiwać, wiemy nie od dziś. Tym, co poniżej napiszę, mimowolnie poprę tę tezę, no ale cóż... Punkt widzenia wiadomo od czego zależy. Zacznijmy od tego, że choć tegorocznej zimie udało się pozytywnie zaskoczyć mnie tym, że w końcu przyszła normalna i taka, jak być powinna, to jednak przy okazji sporo narozrabiała.

Początkiem listopada, kiedy tak cieplutko i fajnie na polku było, planowaliśmy leśną foto-sesję zespołu tanecznego w strojach, w których ten występuje. Pech chciał, że zima minimalnie, ale jednak uprzedziła nasze plany. Szkoda, pewnie przeto poczekamy do wiosny.

W ostatnich tygodniach dużo kupowałem via internet. Kurierzy i listonosze uwijali się jak w ukropie, by kolejne kaprysy moje dostarczać do rąk własnych. Spisywali się tak świetnie, że nawet zacząłem się zastanawiać, czy Poczta Polska nie poczyniła jakiś rewolucyjnych zmian w całej swojej organizacji. 9 na 10 paczek następnego dnia, listy podobnie... kurierzy zawsze na dzień następny, ale też drożej. Jeśli nie widać różnicy, to po co przepłacać? No właśnie...

Raz listonoszkę zaskoczyła śnieżyca, przez co razem z listem dostałem trochę śniegu i mokrych plam na kopercie. Na szczęście zawartości (co ciekawe: papierowej) najmniejsze zło się nie przydarzyło. Poza tym żadnych innych zimowych figli na przesyłkach pocztowych nie stwierdziłem.

A kurierzy? Dawali rady, poza śnieżycą, jaka miała miejsce pod koniec minionego tygodnia. W środę zamówiłem coś z Wielkopolski i to coś kurierem przyjechać miało. Następnego dnia, zamiast potwierdzenia nadania przesyłki otrzymałem mejla z przeprosinami i wyjaśnieniem, iż firmy kurierskie, z którymi sprzedawca ma podpisaną umowę, zawiesiły odbiór przesyłek do końca tygodnia. OK, rozumiem, a poza tym tym nie pali mi się.

Stało się! Niniejszym zaprosić zaszczyt mam Państwa... :)


To moje nowe dziecko - nowy blog powstały z połączenia dwóch pasji: pisania i fotografowania. Drugi blog, pierwszy tematyczny i - jeśli czasu starczy - to i nie ostatni. Nie wybiegam jednak tak daleko w przyszłość, bo przy obecnym (nowym) jeszcze sporo do zrobienia będzie.

Wsubiektywie.pl postawiłem na Wordpressie ubranym w darmową skórkę by Blog Oh! Blog, przerobioną nieco przeze mnie. Wogle to przesrane było znaleźć odpowiednią skórę. Nie wiem, kto mi tyle naopowiadał o super wyborze super themów darmowych do WP, ale ów ktoś albo się nie zna, albo gustu nie ma, albo po prostu ściemniał, wywyższając Wordpressa nad preferowane przeze mnie Joomle i Serendipity.

Przerąbane jest znaleźć do Wordpressa szablon taki, jaki by się chciało. Jeśli funkcjonalnie odpowiada, to wygląd nie taki, a jeśli wygląda fajnie, to działa inaczej, niż powinien. Idziemy dalej: jeśli już i działa i wygląda, to w stopce ma tyle linków, albo takie linki, że decyzja o rezygnacji z niego, choć z żalem, to jednak podjęta jest zdecydowanie. Tak właśnie było: nie oczekiwałem cudów klasy premium, ale zwykłego, fajnego szablonu, który dałby się mi - zupełnie początkującemu w Wordpress - przerobić do moich skromnych potrzeb. Kiedy już znalazłem, to linki (zakaz ich usuwania pod rygorem utraty licencji) albo prowadziły do stron z narkotykami, pornusamu i innymi niefajnymi treściami, albo były tak liczne, że nasze polskie systemy wymiany linków mogłyby popaść w kompleksy. Dobrych kilka dni trwało poszukiwanie odpowiedniego szablonu i ostatecznie postawiłem na ten, który kilkakrotnie próbowałem, ale odkładałem z komentarzem „prawie, ale jeszcze nie to”. Po prostu uznałem, że niczego lepszego nie znajdę i wziąłem się za modyfikowanie go. Zadanie łatwe dla każdego, kto nie boi się plików. Joomlę rozgryzłem, Serendipity też jako tako ujarzmiłem, to z Wordpress sobie poradziłem. Nie do końca jeszcze, ale na tym etapie to wszystko.

Na wspomnienie tej akcji gęba sama śmiać mi się zaczyna :) A było to tak: siedziałem sobie i dłubałem przy nowym blogu (tak, wkrótce się rozmnożę), kiedy w ramach zapewniania oczom chwili wytchnienia zerknąłem za okno. Na cieniutkiej gałązce wierzby „płaczącej” siedział sobie gołąb. Zdziwił mnie jego widok bardzo, bowiem gołębie na okolicznych drzewach nie zwykły przesiadywać. Strefa gołębi to Rynek, gawrony zaś rządzą na Placu Solidarności. Z moich ostatnich obserwacji wynika, że osiedlowe drzewa stały się dzielnicą szpaków. Nie przykładając się do obserwacji osiedlowych zwyczajów szpaków zauważyłem, że te kurduple są bardzo zadziorne :) Razu pewnego, na moich oczach, duet szpaków zaatakował blokowego kota, który akurat gościł się przed klatką. Jeden szpak przegonił kota, a drugi porwał jego żarcie :)

Wrócę jednak do dzisiejszego gołębia: zauważywszy go na czubku wierzby pomyślałem, że to rzadki widok i warto zrobić mu zdjęcie. Nie specjalizuję się w fotografii przyrody, ale mając ciekawy - jak na miejsce przebywania - obiekt postanowiłem pstryknąć go, przy okazji testując trzy różne ustawienia wpływające na ekspozycję (2 różne sposoby pomiaru + korekcja ekspozycji „na wyczucie”). Zaprzęgnąłem długi obiektyw, zrobiłem zdjęcia... ...po czym odłożyłem aparat i zerknąłem jeszcze raz za okno. Gołąb obrócił się o 180 stopni i zaczął dziobem robić sobie toaletę. Znów chwyciłem za aparat, ale zawahałem się: w końcu nie o gołębia wcześniej chodziło... Jednak zanim zdążyłem ponownie włożyć aparat do torby, nadleciał wróbel. Po chwili poprawiłem się: to był szpak. Też małych gabarytów przedstawiciel drobiu, ale w locie przez laika trudny do odróżnienia. Nadleciał, usiadł obok gołębia, ale niemal od razu zmienił gałązkę na niższą...

Razu pewnego obiecałem, że w wolnej chwili wrzucę na blog parę migawek z wesela Doroty i Tomka, które popełniono 29 maja. Jak obiecałem, tak niniejszym czynię, ale nim przejdziem do zdjęć, rzucim słowem o okolicznościach ich powstawania ;)

Młodzi wynajęli profesjonalnych fotografów do uwiecznienia ślubu i zabawy weselnej, a ja sobie tam robiłem za tzw. drugiego fotografa. Nie musiałem nim być, ale że nie lubię sam w w kościelnej ławce siedzieć, a moje Narzeczone Skaranie Boskie robiło za świadka, postanowiłem wziąć i porobić trochę zdjęć - takich po mojemu. Nie chodziło o to, że uważałem się za lepszego od profesjonalistów - co to, to nie. Zdjęcia robiłem z dwóch powodów: pierwszym z nich była chęć budowy własnego ślubnego portfolio, a drugim narastające pragnienie przetestowania różnych wariantów ustawień aparatu, które po głowie od dłuższego czasu się tłukły.

Lampy błyskowej nie uznaję - to ostateczna ostateczność i zło konieczne, które psuje wszystkie zdjęcia. Postanowiłem bazować tylko i wyłącznie na świetle zastanym, pracując na najwyższych czułościach, a żeby było śmieszniej, olałem starania o ładnie naświetlone zdjęcia i zdecydowałem się testować różne głupie warianty - po to, aby wiedzieć, na ile mogę na nie liczyć w ekstremalnych sytuacjach. Te nietypowe warianty, to np. fotografowanie na niższej czułości i skracanie czasu migawki przez obniżanie ekspozycji, by podczas wywoływania podbić całość i zobaczyć, czy więcej szumów wyjdzie z kadru z niższym ISO podbitego o np. 1 EV, czy ze zdjęcia z nie korygowaną ekspozycją na wyższej czułości.Wszystkie zaprezentowane poniżej zdjęcia zrobiłem z czułościami ISO-800 i ISO-1600, z czego prawie wszystkie z tą wyższą. Szkoda, że mój aparacik nie posiada ISO-3200 - bardzo by mi się przydało. Wiem, że przy iso-1600 matryca czasem nie wyrabia i często nie ma później z czego rozjaśnić zdjęcia (o 0,5 EV jeszcze da się, ale wyżej to już niebieskie plamy w ciemnych miejscach, zdechłe światło i inne cuda), ale jednak wolałbym delikatnie odszumić 3200, niż mieć 1600 wymagające podbicia o cały krok. Ano, i jaśniejsze obiektywy przydałyby się, ale to nie żadna tajemnica nawet tam, gdzie jaśniej jest niż u mnie. Jakaś jasna 50mm (f/2.0 albo jaśniej), szerszy szeroki kąt (12-10 mm, szerzej nie potrzebuję, chyba że zoom klasy 9-18) i więcej do szczęścia nie trza.