Lutowy numer Linux+ rozczarował mnie podwójnie:

• na płycie nie było żadnej dystrybucji
• nie było żadnego ciekawego artykułu zorientowanego na desktop

Przejrzałem spis treści, opakowania z płytką nawet nie odklejałem, rzuciłem gazetę na półkę - niech leży. Będę miał czas, to przejrzę dokładnie.

Tak też się stało; wczoraj przed zaśnięciem chciałem nieco oczy zmęczyć. Sięgnąłem więc po najnowszy Linux+ i zabrałem się do czytania. Lekturę zacząłem od spisu treści; na bazie słów-kluczy, które nie brzmią mi zbyt magicznie, wybrałem dwa artykuły na temat baz danych MySQL.

Pierwszy z artykułów omawia podstawy zarządzania bazami MySQL, drugi natomiast opisuje zagadnienia dla bardziej zaawansowanych bazodanowców.

Do tej pory MySQL był dla mnie wspólnym mianownikiem słów: serwer, skrypt, phpMyAdmin, wydajność... i paru innych. Nigdy specjalnie nie zastanawiałem się, jak to od kuchni może wyglądać. Kiedyś tam na Linuksie instalowałem serwer z MySQL, ale via menedżer pakietów, więc temat poznałem tak dogłębnie, jak dogłębnie można poznać obcego człowieka mijając się z nim na przejściu dla pieszych.

W artykule Sylwestra Zdanowskiego "Podstawy MySQL" (strona 22-27) czekało na mnie kilka smacznych porcji wiedzy na temat, z którym od lat bardzo często się mijam, ale czasu nie mam, by go bliżej poznać lub po prostu mi się nie chce.

Oto kolejna recenzja artykułu z Linux+ :) W styczniowym numerze czasopisma najbardziej spodobał mi się artykuł Sylwestra Zdanowskiego pt. "Zapotrzebowanie na antywirusa" (str. 64-68). Autor lekkim językiem obszernie omawia zagadnienia związane z bezpieczeństwem systemów operacyjnych i, co warte odnotowania, systemów nie tylko spod znaku Pingwina. Sylwek opisuje i porównuje zagrożenia dla obydwu os'ów, analizuje, wyciąga wnioski i radzi.

Artykuł zawiera też wiele cennych porad, których zastosowanie przyczyni się do wzrostu bezpieczeństwa danych. Raczej nie ma miejsca na pytania "dlaczego ta?", ponieważ, jak wspomniałem, wszystko jest ładnie omówione i wyjaśnione: jeśli nie bezpośrednio, to z kontekstu. Sam najchętniej przepisałbym ten artykuł (albo zeskanował) i wrzucił w sieć, aby każdy mógł go sobie przeczytać - przede wszystkim osoby mniej obeznane z tajnikami kompjuterowania, ale mające jakie takie pojęcie o temacie, np. wiedzących czym jest partycja, przeglądarka, aktualizacja, usługa systemowa itp.

Tekst "Zapotrzebowanie na antywirusa" omawia aspekty rozprzestrzeniania się wirusów, skalę zagrożenia, wpływ czynnika ludzkiego na bezpieczeństwo systemów i danych. Autor artykułu omówił również dostępne rozwiązania antywirusowe dla Linuksa i nie zapomniał wspomnieć też o ich kosztach.

Dopadłem Vistę i zaczęło się... Zainstalowałem szit chcąc się nim pobawić bez aktywacji przez te 30 dni, na które łaskawie pozwolono. Wiedziałem, że ucierpi Debian, ale przecież są sposoby na przywrócenie menu GRUB. No właśnie, sposoby są, ale czy każdy działa? Otóż NIE.

Chyba dopiero za czwartym podejściem udało mi się. Wcześniej szukałem, sprawdzałem, próbowałem udoskonalać kolejne metody, ale z mizernym skutkiem. Poniższy sposób działa na pewno!

Uruchom Ubuntu w wersji LiveCD, w menu „Aplikacje/Akcesoria” odpal terminal i do roboty. Wpisuj kolejne komendy:

sudo mkdir /mnt/root

sudo mount -t [SYSTEM PLIKÓW partycji, na której jest Twój „utracony Linux”, np. ext2, ext3 itp.] /dev/hda[numer partycji root] /mnt/root.
Przykładowo: jeśli Linux zainstalowany jest na partycji hda7 z systemem plików ext3, to powyższe polecenie powinno wyglądać tak:
sudo mount -t ext3 /dev/hda7 /mnt/root

sudo mount -t proc none /mnt/root/proc

sudo mount -o bind /dev /mnt/root/dev

sudo chroot /mnt/root /bin/bash

sudo grub

Po ostatniej z tych komend w terminalu zgada do Ciebie sam GRUB :) Wtedy rzuć mu trzy następujące hasła:

find /boot/grub/stage1 - w odpowiedzi na nie otrzymasz oznaczenie partycji, którego musisz użyć w kolejnej komendzie. Jeśli GRUB powie, że (hd0,5) to wpisz:

root (hd0,5)

GRUB przygotowany, teraz tylko trzeba wstrzyknąć go do sektora rozruchowego dysku :)

setup (hd0)

Tyle. Ładnie pożegnaj się z panem GRUB-em wpisując mu w okienku terminala quit, później exit i gdy opuścisz Terminal, zresetuj komputer i ze starego, dobrego GRUB-a wystartuj swój ulubiony system operacyjny :) Odzyskany GRUB zachowuje swoje dawne ustawienia, jak np. kolejność systemów, ich nazewnictwo czy czas oczekiwania na wybór.

A ja pochwalę się: ZNOWU MAM DEBIANA!!! Tyle ciszy na blogu było, że zastanawiałem się nad napisaniem notki „Mój blog też”, pijącej tytułem do poprzedniej, o Naszej-Klasie. Wybrnąłem, z czego jestem dumny, bo niektórzy całe swe życie poświęcając walce z systemem, a ja w trzy dni wygrałem nie z jednym, a z trzema! To jest dopiero wyczyn! :)

Pamiętacie gry, w które przed laty godzinami cięliście? Te proste, DOS-owe gierki kijową grafikę nadrabiające niebywałą grywalnością? Bo widzicie...

...dostałem kolejny numer magazynu Linux+ z zadaniem zrecenzowania wybranego artykułu. Wybrałem, zdecydowałem... zanim jeszcze zajrzałem do środka. Na okładce grudniowego wydania jak byk pisze "Hity na zimowe pulpity. Powrót do gier z młodości". Odszukałem ten artykuł w spisie treści, później przejrzałem ilustracje doń i pikawa moja zamarła na widok screena z gry Lotus 3. Ja na tą grę poświęciłem spory kawał swojego dzieciństwa i cały żywot mojej Amigi500! Stara miłość nie rdzewieje, a ja te wyścigi pokochałem od pierwszego zagrania :) Jak dziś pamiętam te pojedynki na dwa dżoje z ojcem, bratem, kuzynami czy kto mi się tam jeszcze napatoczył. Fajniej się grało we dwóch żywych niż sam na sam z kompem. Klimat w dużym stopniu tworzył obraz na ekranie podzielony poziomo na dwie części: na górze jechał jeden, a na dole drugi plejer.

Początek ośmiostronicowego artykułu "Hity na zimowe pulpity" znajdziecie na stronie 58. grudniowego wydania Linux+. Autor tekstu, Piotr Maliński, podaje sposoby uruchomienia oldskulowych gier na platformie Linux. Gry można odpalić za pomocą Dosboxa (emulatora DOS-a) lub powszechnie znanego udawacza okienek - Wine. Autor do opisu każdej z omawianych gier podał krótką instrukcję uruchomienia jej z informacją, na którym emulatorze gra ruszy.

Wszedłem w konszachty z diabłem i ubiłem interes: przez okrągły rok diabeł będzie dawał mi gazetę w zamian za recenzję dowolnego artykułu zamieszczonego w niej. Gazeta 25 zł, recenzja 25 minut - jak dla mnie ok :) Pierwszy numer Linux+, jaki trafił w moje łapy, to listopadowe wydanie, do którego dołączono płytkę instalacyjną Fedora 9. Na płycie upchano również multimedialny kurs AIX Net, ale ten mnie akurat mało obchodzi. Fedorę sprawdzę, skoro sama za mną łazi :) Ostatnimi tygodniami zastanawiałem się nad przetestowaniem jakiejś niedebianowej dystrybucji i nie mogłem się zdecydować. Więc diabeł zdecydował za mnie :)

Listopadowy Linux+ zawiera kilka ciekawych artykułów. Długo zastanawiałem się, który z nich zrecenzować (nie lubię tego słowa, ale synonimy, jakie do głowy mi przychodzą, mogłyby zabrzmieć idiotycznie), ale po kilku rzutach oczami na arty i teście smakowym wybrałem wypociny Łukasza Ciesielskiego pt. "Jak żyć bez X-ów?". Łukasz opowiada o tym, jak fajnie można sobie zorganizować życie bez środowiska graficznego. Przedstawia on linuksowanie w trybie tekstowym będące efektem wyboru. Fajne to i zalatuje niemałą wirtualną przygodą, z której zdobyte doświadczenia i umiejętności mogą przydać się wtedy, gdy o przejście w tryb bezokienkowy nikt nie zapyta.

Poza tym... miny znajomych oglądających w konsoli film - bezcenne :)