Lubię posłuchać dobrej muzyki, a ta grana na weselu nie podoba mi się nawet po pijaku. Musiałbym się zalać w trupa, żeby zjechać, niczego nie słyszeć i nie czuć chęci ucieczki. Wtedy jednak byłbym nieobecny wśród „bawiących się”, a to wyszłoby dokładnie na to samo, co pozostanie w domu. A wątrobę miałbym zdrowszą.

Wiem, że zajebiście przystroiliście salę, furę, torta i sięsamych, ale mnie to naprawdę nie rusza. O wiele chętniej zobaczyłbym was w ciuchach i fryzurach takich, w jakich się poznaliście (lub zaręczyliście). To by było romantyczne, a balony, wstążki, kokardy i białe koronki nie są niczym innym, jak kiczem.

Oczepiny w eleganckim lokalu, przy strojach i dekoracjach wartych niemal tyle, co sam lokal, są żałosnym i żenującym spektaklem. Na trzeźwo ani rusz, a po pijaku zwykle robi się rzeczy, które na trzeźwo przez myśl by nie przeszły. To nie jest zabawa. I nie jest tradycja. Ale podpici goście ochoczo rechoczą z prostackich rytuałów i ich oprawy wokalnej. Każ się tak „bawić” trzeźwym.

Nie zapraszaj mnie więc na swoje wesele, a jeśli już koniecznie chcesz to zrobić i jeszcze bardziej zależy ci na tym, abym nie odmówił, to weź mnie tam w charakterze fotografa. Choćby drugiego. Fotografia jest moją pasją, hobby i sprawia mi ogromną frajdę, dlatego nie w duecie z osobĄ towarzyszącĄ, nie w tandemie z flachą ani w parze z poznaną na weselu ciotką, ale właśnie z aparatem mogę się bawić. Czuć frajdę z bycia tu i teraz, uwieczniając wasz dzień i panującą dookoła „tradycję” i „zabawę”.

Na koniec taka mała rada: jak masz dużo kasy, nie za bardzo wiesz, co z nią zrobić, więc chcesz ją wpakować w swoje wesele, to zrób coś extra wyjątkowego dla garstki najbliższych osób. Nie „krewnych”, których nie widziałeś od czasów z między swojego chrztu a komunii, ale tych wszystkich, z którymi dzielisz codzienne sprawy. Zaproś te 25-40 osób, wynajmij pociąg/prom, weź ich na wycieczkę, na pokładzie niech humory nakręca jakiś czołowy kabaret, albo gra zespół, który grać i śpiewać potrafi... Albo zabawcie się na planie filmowym, a później nagrany i zmontowany klip puśćcie w telewizji przed wiadomościami – niech świat zobaczy wasze szczęście. Bo goszczenie jak największej liczby gości jak najniższym kosztem i liczenie, aby z otrzymanych kopert koszty się wam zwróciły, jest esencją współczesnej, weselnej patologii.

Jeśli jednak koniecznie chcesz zrobić „tradycyjne” wesele, to bardzo proszę: beze mnie. Nie zapraszaj mnie na nie, a daję ci gwarancję, że wtedy będę się bawił najlepiej. Bo ostatnie wesele „z tradycjami”, na którym byłem, miało miejsce w 1992 albo 1993 roku. Oczywiście na wsi. Namiot ze stołami na ponad 200 ludu, 3/4 gości znało się przed weselem, parkiet pod brezentem, kuchnia za domem, a funkcję lodówko-zamrażarki pełnił jelcz-chłodnia. Przenoszenie tradycji ludowych w nowoczesne ściany jest kiczem. KICZEM. A ja mam na niego alergię. Ogromną.