Jednocześnie odpycha mnie świat cyfrowej fotografii. Fotografia cyfrowa jest masowa, coraz bardziej bananowa, plastikowa i sztuczna. Naturalna kolej rzeczy niby, ale każdy ma prawo się z takim postępem nie zgodzić i każdy ma prawo się z tego wyłamać. Żenujące są sytuacje, gdy w środowisku, w którym dominuje masowe, cyfrowe pstrykactwo z iso-3200 gładkim jak niemowlęca dupa, pojawi się mistrzowskie zdjęcie z przykładowej „średniej” klatki 56 x 56 mm. Co się wówczas dzieje? Dowolna kolejność: krytykują jakość, krytykują za „nie wiadomo o co chodzi”, sugerują „przycięcie tu” czy „wyretuszowanie tam”, aż w końcu pojawia się ktoś, kto jest w stanie zrozumieć dane zdjęcie - wtedy wszyscy śpecami się stają, chwalą lub poprawiają swoje wcześniejsze komentarze. Kilka razy obserwowałem takie sytuacje - miały one smak prawdziwej, niesyntetycznej żenady. Tak sobie myślę: świat się zmienia, do przodu idzie, wszystko jest bardziej dostępne i dziś „każdy głupi” może. Wobec foto-masówki przypomina mi się moja przygoda z rapem, która dobiegła końca, gdy „rynek” został zalany pseudorapem dzieciaków, którzy dorwali się do kompów, pirackich programów i bitów kradzionych w takim tempie, na jakie pozwalała przepustowość łącza. Tacy zaczęli mienić się raperami... Mało tego! Tacy zaczęli się spinać, jacy to oni nie są zajebiści, przez co na oko 75% kawałków powstawała właśnie o tym. Nie dość, że zrodziła ich podaż i moda, to jeszcze wzięli i obsrali rapowe idee, jakie przyświecały nam - ludziom starej daty, którzy musieli wiele barier technicznych pokonać, aby w ogóle móc cokolwiek nagrać.

Nie mam pretensji o to, że zaawansowane aparaty lawinowo trafiają pod strzechy: to bardzo dobrze, że zwykli ludzie mają dostęp do lepszej jakości i większych możliwości - sam z resztą na tym skorzystałem. To, co mnie jednak boli, to zmiana podejścia do fotografii, przez co „taki mały, taki duży, może fotografem być”. I co z tego, że poza ustawieniem trybu Auto niewiele potrafi z aparatem zrobić, a kreatywna fotografia zawiera się w programach tematycznych „pejzaż”, „fajerwerki” itd? Co z tego, że nic nie wiedzą, skoro jeśli sprzęt jest profi to i posiadacz takiego również profi być musi?Na szczęście to jednak wciąż człowiek jest najważniejszym czynnikiem decydującym o ostatecznej wartości zdjęcia. Choć nie wiadomo, jak długo to potrwa. Myślę, że kwestią czasu jest opracowanie trybu automatycznego kadrowania... ba! automatycznego komponowania zdjęć. Wykrywanie twarzy, uśmiechów czy uśmiechanie nieuśmiechniętych twarzy już jest! Dlaczego więc ma nie powstać algorytm, który wyświetlaczem (głośniczkiem?) aparatu będzie kiedyś przemawiał do fotografującego instruując go: „dwa duże kroki w lewo, przykucnij, troszkę w prawo, pochyl o 10 stopni, albo zrobię to ja...”.

Na szczęście istnieją jeszcze furtki dla tych, których płytka masówka zabija. Jest średni format, jest duży format, można fotografować pudełkiem po butach albo z płachtą na dyńce pstrykać foteczki 20 kilogramowym, wielkoformatowym sprzętem... Każdy ambitny znajdzie dla siebie coś, co pozwoli mu odciąć się od mainstreamu, odetchnąć pełną piersią, a świadomość tworzenia czegoś rzadkiego i wyjątkowego przekuć na lepszy sen. Mam nadzieję niedługo przejść przez tę furtkę.