Marcin Szumański

Tusk nie będzie na prezydenta kandydował? Wolne żarty! On i jego zawodowa armia pijarowców właśnie zastosowali starą sztuczkę „chciejcie i proście”. Bo Donald nigdzie się nie będzie pchał - to jego naród ma wepchnąć w miejsce Lecha. Donald przez całą swoją dotychczasową kadencję premiera kroczył pod parasolem przyszłego kandydata na prezydenta. Poparcie ma spore i ta cała proprezydencka otoczka towarzyszyła mu aż do teraz - do chwili, kiedy ogłosił, iż dla dobra narodu rezygnuje z udziału w wyborach prezydenckich.

Cwaniak wie co robi. W jego wydaniu to nie tylko sztuczka „chciejcie i proście, bym kandydował”. To również przesłany wyborcom sygnał „ja tu jestem najlepszy, nikt mi nie dorównuje, jestem odpowiedzialny, odważny, zdolny do poświęceń i nie zależy mi na prezydenckim lansie”.Moim zdaniem Tusk dobrze kombinuje. Zawsze marzyło mu się wyro prezydenta i nigdy tego nie ukrywał, aż tu nagle taki zwrot: Tusk nie chce być prezydentem? Coś w tym musi być.

Trudno jest mi uwierzyć w tę jego decyzję, skoro kampanię prezydencką prowadzi już od kilku miesięcy. Wszystko, co robi, zdaje się mieć na celu torowanie mu drogi do najbardziej lanserskiego stanowiska w kraju. Nie miałem czasu kiedyś o tym pisać, ale zwróciłem uwagę na taką jedną rzecz. Tusk, w swoich wypowiedziach, o politykach PO wyraża się w sposób neutralny - szczególnie wtedy, gdy sprawa ich dotycząca śmierdzi. Wszyscy wiemy, z jaką partią Donald jest związany, ale on sam na temat jej członków wypowiada się z góry, zza parawanu, akcentując dystans dzielący go od Platformy. W ten sposób Tusk stara się kreować na niezależną instytucję, z nikim niczym nie związaną, która nie ma nic wspólnego ze złem maluczkich i głupiutkich z ulicy Wiejskiej. On - wyrocznia, potężna i sprawiedliwa, gotowa ukarać nawet samego boga.

Wraz z informacją o rezygnacji Tuska z wyścigu o prezydenturę pojawiła się wieść, że najdalej za kilka miesięcy Platforma Obywatelska przedstawi swojego kandydata. Może to być Bronisław Komorowski, a może być i Radosław Sikorski. Jak dla mnie ten drugi: zdecydowanie lepsza aparycja, świetny angielski, wizerunek twardego, nieugiętego i nowoczesnego fachowca od polityki międzynarodowej, w której kompletnie nie radził sobie Lech Kaczyński. Właściwie na każdej z wymienionych płaszczyzn Sikorski deklasuje obecnego prezydenta.

Szczerze? Chyba wolałbym właśnie Sikorskiego. Urząd prezydenta ma charakter reprezentacyjny, a porównanie prezencji Radka i Donka zdecydowanie wypada na korzyść tego pierwszego. Jednak jeszcze nic dokładnie nie wiadomo. Zostało powiedziane „ja, Donald Tusk, rezygnuję z walki o urząd prezydenta” i teraz trzeba chwilę poczekać, jak na to hasło zareagują słupki w sondażach. Zdarzyć się może przecież i tak, iż Donald dojdzie do wniosku, że jeśli nie on sam, to nikt inny nie wygra tych wyborów. I otrze łezkę, zaciśnie zęby i dla dobra narodu, historii i sondaży ruszy w bój o prezydenturę.