Moja opinia o „Fatso”?
Na miłość boską, nie oglądajcie tego! Brak cenzuralnych słów, by w pełni oddać tragiczny poziom tego filmu, a gdybym jego recenzję popełnić miał za pomocą najbardziej nawet wyszukanych wulgaryzmów, to po litanii tychże padłbym z wycieńczenia i z uczuciem totalnej pustki wewnętrznej. Można się czepić wszystkiego, ale do dziwki nędzy: kto sklasyfikował ten film jako komedię?

To nie jest żadna komedia! To jest obleśny dramat dla seksualnych emo, podczas którego przez moją twarz nie przebiegł nawet najmniejszy cień uśmiechu! Kompletna pustka, nie licząc rosnącego zażenowania. Ani ładna buzia Malin, ani uroda jej koleżanek, ani gołe dupy i cycki, ani drops o smaku Norwegii nie są w stanie zrekompensować mi negatywnych odczuć, jakie pałaszują moje wnętrze. I do tego te zboczone wstawki rysunkowe...

O czym jest film „Fatso”?
„Fatso” to historia trzydziestoletniego prawiczka z nadwagą, którego dotychczasowe życie seksualne ograniczało się do masturbacji. W odkrywaniu nowych horyzontów nie pomagał mu (a wręcz przeciwnie) jego afrokolega z wąsem i wybujałą, erotyczną fantazją przekładaną na przechwałki. Gruby mieszka sam w domu po babci, zarabia na tłumaczeniu na norweski instrukcji niemieckich narzędzi, a swoje emocje spisuje w formie komiksu: wymyślił sobie paru bohaterów, znalazł postać dla siebie samego i swoje przeżycia zawiera w nowych historyjkach.

Onanizuje się i obżera, erotycznie fantazjuje i ogólnie psychicznie kiepskie wrażenie sprawia. Pewnego dnia jego ojciec obwieszcza mu, że razem z nim zamieszka młoda Szwedka. To oznacza przewrót w życiu Rino! Kobieta pod dachem, damskie kosmetyki w łazience, damska bielizna w pokoju za ścianą, ona z kochankiem i jej koleżanki. Gruby postanawia się troche ucywilizować i otworzyć na kobiety, nabiera jakiejś pewności siebie i czegoś, co ogładą towarzyską nazwać można, ale do seksu to wciąż za mało.

Później imprezki, rozstania, randki, kłótnie, burdel, samokastracja i nawet nie pamiętam, jak to się wszystko skończyło. Znaczy się: nie pamiętam, jakim wydarzeniem zakończyła się filmowa historia Rino, bo ostatnią scenkę filmu pamiętam: w miasteczku idzie sobie On przez placyk z fontanną, ławeczkami i starymi drzewami, a za nim gołe dupy jakby z niemym „przepraszamy za tę bezdenną, póltoragodzinną chujnię” adresowanym do pryszczatych nastolatków, którym ten widok zrekompensuje wszystkie niedoskonałości „Fatso”. Wszystkie niedoskonałości, czyli właściwie każdą scenę tego filmu.

Nie polecam!
Zdecydowanie odradzam ten film - naprawdę szkoda czasu i dobrego samopoczucia. No, chyba, że ktoś jest hardkorowym, mentalnym masochistą i lubi zadawać sobie psychiczny ból, to... gorąco polecam ;)