Marcin Szumański

- Ale ja pana proszę za mną, na zaplecze...
- Nigdzie nie pójdę. A w jakiej sprawie w ogóle?

Chwila namysłu, zapewne nad sformułowaniem:
- W celu sprawdzenia, czy zapłacił pan za wszystkie kosmetyki, które ma w kieszeni.

No tak, woreczek z Rexoną i babskim pachnidłem wpakowałem w kieszeń kurtki. Ale nic to, nigdzie z tym gościem nie pójdę.
- Sugeruje pan, że coś ukradłem? - drążę temat, a ludzie w kolejce z zainteresowaniem zerkają na nas
- Musimy to sprawdzić
- W takim razie proszę mnie przeszukać tutaj, w tym miejscu, bo ja nigdzie z panem nie pójdę.
- Ale ja nie mam prawa tutaj pana przeszukiwać
- W ogóle nie ma pan prawa mnie przeszukiwać. Dzwonię po policję! - wypaliłem, ale ugryzłem się w język, bo przyjazd patrolu to kolejnych kilkanaście lub więcej minut straconych. Ale rzekło się A, to rzeknę i B.

Wyjąłem telefon i jednej z pań stojących w kolejce zapytałem
- Z komórki na policję kręci się 112 czy 997?
- 112 chyba...

Ochroniarz zajebiście skołowany nie wiedział za bardzo, co robić, ale chyba coś wymyślił i chciał to na głos powiedzieć, jednak zanim to zrobił, wystrzeliłem kolejnym tekstem:
- Zatem dzwonię po policję i jeśli po przeszukaniu okaże się, że niczego nie ukradłem i podejrzenia wobec mnie okazały się być bezpodstawne, to jeszcze przed świętami złożę w sądzie pozew o naruszenie mojego dobrego imienia, publiczne narażanie na szwank mojego wizerunku i próbę łamania mojego prawa do prywatności.

No bo co, kurde, gość se myśli? Że ot tak, przy wszystkich, zaprosi mnie na zaplecze? Pójdziemy tam w cholerę, a ludzie widzący scenę pójdą w świat i puszczą famę o tym, że złapano mnie na kradzieży: znajomi znajomych, osoby znające mnie z widzenia - oni nie dowiedzą się, że ochroniarz popełnił błąd i podejrzenie było niesłuszne, bo niczego nie ukradłem. Przy ludziach rzucił podejrzenie, to przy tych samych ludziach chcę się z niego oczyścić. Już nawet byłem gotów na publiczne rozebranie się do gaci.

- To co, mam dzwonić na policję, czy co robimy?

Mina typa była jeszcze bardziej zdziwiona, niż ta przed tekstem o pozwie sądowym, a już wtedy wydawało mi się, że większego skołowania ludzka twarz wyrazić nie jest w stanie.
- Nie no, w takim razie ja panu wierzę, przepraszam, to wszystko mogło tak wyglądać... przepraszam.

Zanim opuściłem sklep, zerknąłem jeszcze na ludzi: ich uśmiechy aprobaty i ogólnie pozytywne spojrzenia zrekompensowały mi uczucie niesmaku po scysji z pracownikiem ochrony.

Choć po części rozumiem gościa: przyszedł taki jeden, stał przy stoisku dobry kwadrans, wiercił się i kręcił, grzebał po kieszeniach, aż w końcu popędził do kasy. Perfumy atrakcyjny towar na święta, ale czy ja na złodzieja wyglądam? W sklepie było mnóstwo ludzi i kto wie, czy ktoś inny nie kroił wtedy, gdy ten ochroniarz skrupulatnie śledził każdy ruch mojej dłoni, z gnieceniem zużytych pasków testowych włącznie. Uwziął się na mnie, innego wytłumaczenia nie mam.