Marcin Szumański

Tusk wyrasta na męża stanu, bo cały czas ciężko na to pracuje. Armia mózgów wspierająca go w drodze na szczyt, przemyślane strategie, zagrywki wznoszące go na piedestał i podpisujące „ja tu rządzę”. Afera ze stoczniami była Tuskowi cholernie na rękę. Dzięki niej miał okazję bardzo wyraźnego odcięcia się od więzi partyjnych, pokazania, że on jest już niezależną instytucją wznoszącą się wysoko ponad wszystkim, która ma własne zdanie i jeśli będzie trzeba, to i swoich dawnych ziomków, z bólem serca ale i w imię sprawiedliwości, pośle do samego piekła. Bo takiego prezydenta potrzebują Polacy!

Te kretyńskie pomysły ze zmianami ustroju są picem na wodę! Tusk w chuja wali mówiąc o zaletach ograniczenia władzy prezydenta, zmiany sposobu obsadzania tego stanowiska itd. Donald chwali to rozwiązanie, by nieco zbić z pantałyku siewców teorii, że „Tuskowi to tylko władza w głowie”. Tusk nie ukrywa, że marzy się mu prezydentura, a pokazując, że nie o kompetencje mu chodzi, próbuje wizerunkowo coś ugrać.

Wykorzystuje przy tym fakt, że ludzie głodni obiecanych przez Platformę reform ich brak składają na karb prezydenckiego weta i siły sejmowej opozycji. Sugerując ograniczenie mocy prezydenta skupia uwagę na obecnym, który od korzystania z prawa do wetowania ustaw nie stroni. Weta Kaczyńskiego powszechnie odbierane są w sposób negatywny, a sama PO ryczącym z niezadowolenia chętnie podkłada mikrofon ;)

Tusk wywodzi się z Platformy, ale co złego, to nie on, a ewentualnie jego koledzy... za którymi on jednak nie stoi.

Do tego tematu pewnie powrócę. Chciałem wszystkie swoje refleksje na ten temat zawrzeć w jednym wpisie, ale musiałem oderwać się od pisania, zostawiając Wenę przy komputerze. Gdy wróciłem, jej już nie było. Poczekam więc, aż wróci ;)

A tu link do ciekawego zestawienia obietnic wyborczych Platformy Obywatelskiej i ich stanu spełnienia.