Marcin Szumański

Romantyczny, wiosenny spacerek po okolicy, przerwaliśmy sobie na szczycie pewnego pagórka. Znaleźliśmy miejsce, w którym mogliśmy dać odpocząć nogom, ciężar naszych ciał powierzając pośladkom. Przed nami rozpościerał się widok charakterystyczny dla południowych obrzeży naszego miasta: panorama. Jak na dłoni mieliśmy kawał miasta - głównie osiedla domów jednorodzinnych. W ich dachach odbijały się promienie zachodzącego słońca.

Towarzyszka Ma Narzeczona przypomniała sobie o kimś, kto w jednym z widocznych przed nami domów mieszka. Wzięła i zaczęła mi tłumaczyć, który to dom, ale nic z tego nie widziałem: brązowo jakiś tam dach i écru blado oliwkowa elewacja - takie opisy, to nie dla chłopa! Zniecierpliwiony prawie to powiedziałem: „wyślij mi link” :)

Patrząc z góry na te domy czułem się, jakbym oglądał je w Google Maps i moja, zamiast wysłać mi link z np. centralnie położonym w danej lokalizacji domem, tłumaczyła mi to po swojemu. Pośmialiśmy się ze mnie, a koniec końców jakimś cudem załapałem, który to dom mi pokazuje. A może tylko mi się wydawało?

Innym razem chwaliła kolory elewacji pewnego budynku. Nie podzielałem jej zachwytu, ponieważ w wyobraźni widziałem ten dom w świetle o innej, niż popołudniowego słońca, temperaturze barwowej.

Czasem Ona oczekuje ode mnie tego, że razem z nią westchnę na widok jakiegoś krajobrazu lub czegoś, co ja nazywam kadrem. No właśnie: ptaszki, chmurki, promyczki słonka, dróżka, rzeczka i domek na szczycie wzniesienia nie jest w stanie mnie ruszyć, jeśli kadr psuje mi słup postawiony przez jakiegoś bęcwała nie mającego pojęcia o kompozycji.

Parę razy zdarzyło mi się też kontynuować rozpoczętą w przeszłości myśl. Po dorzuceniu do niej kolejnych paru kilobajtów danych chcę to zachować używając do tego celu skrótu Ctrl+S.

Ogólnie rzecz biorąc coraz częściej łapię się na tym, iż patrzę i myślę, jakby zakończeniem moich nerwów wzrokowych był obiektyw, a wszystko co widzę, odpowiadała karta graficzna. Śmieję z siebie, a Zuza śmieje się ze mną :)

Zastanawiam się, jak wiele osób tak ma? Może ktoś z Was złapał się na tym, iż myśli pracą, myśli pasją i nieświadomie uprawia swoje hobby nie mając nawet potrzebnych do tego rekwizytów? :)