Marcin Szumański

Tę kasetę traktowałem jak jakieś trofeum. Wśród miśków ułożonych na górnej półce półkotapczanu, moja "Hanna-Barbera 10" zajmowała honorowe miejsce. Często brałem ją w swoje dziecięce dłonie i, literka po literce, rozszyfrowując nieznane sobie wyrazy składające się na tytuły bajek, wyobrażałem sobie, o czym one mogą być.Niedługo później - wydaje mi się, że mogły to być ostatki lub Andrzejki 1989 roku - wybraliśmy się całą rodzinką do znajomych moich rodziców. Mieli oni dzieciaki w moim wieku, poza tym, były tam też inne małżeństwa - również ze swoimi pociechami. Słowem: rodzice mieli swoją imprezkę, a dzieci, w pokoju obok, swoją. W obie strony jechaliśmy tę samą taksówką - szarym polonezem. Wiózł nas jakiś znajomy ojca, który za czasów stanu wojennego, jeszcze Fiatem 125p, woził go wieczorami, że jakby co, to właśnie do domu wracają.

Gospodarze wspomnianej imprezy mieli dzieci i... magnetowid! Rodzice pozwolili mi zabrać ze sobą moją najwspanialszą pod słońcem kasetę VHS, z najlepszymi na świecie bajkami, których... nie znałem. Ale były najlepsze, bo był moje! Podobnie, jak mój tato, który był najsilniejszy i najmądrzejszy na świecie, moja mama, która najlepiej gotowała i żadna z innych mam nie mogła się z nią równać urodą, a mój brat... mój brat był najgłupszym bratem, jaki komukolwiek się przytrafił - tak strasznie głupim, że chyba bym się zabił, gdyby mi go zabrali. Oni wszyscy byli NAJ, bo byli moi. I moja kaseta też była naj.

W jednym pokoju imprezka, a w drugim dzieciaki w morzu rozmaitych zabawek. Pamiętam, jak co jakiś czas nieśmiało zaglądałem do pokoju dorosłych, aby przypomnieć rodzicom, że jestem, a razem ze mną jest moja niewypowiedziana prośba. Za którymś razem załapali i poprosili gospodarza o zapuszczenie mojej kasety. Byłem w niebie i czułem się taki strasznie ważny: to moją własną kasetę za chwilę wszyscy będą oglądać!Miało być tak pięknie, a wyszło znacznie gorzej... Wszystkie dzieci (na moje oko 5-8 sztuk) w skupieniu wpatrywały się w ekran. No, prawie wszystkie...

Starsza z córek gospodarza, na początku każdej z bajek, widząc jej bohaterów, głośno komentowała:
- A, tę bajkę już widziałam.

Jej młodsza siostra, co niewiele wcześniej chodzić zaczęła, łaziła cały czas, gaworzyła, płakała, cudowała i sam już nie wiem, co jeszcze wyprawiała, ale... ona i jej starsza siostra skutecznie zakłócały mój wieczór. Tak strasznie mnie wkurwiały, że ryczeć mi się chciało!!! To miał być mój wielki wieczór, a te dwie mendy skutecznie mi go zepsuły...

Niedługo po tym ojciec pożyczył od sąsiada na kilka dni magnetowid, a w kilka miesięcy później przytaszczył z Pewexu funkiel nowy marki GoldStar :) Byłem panem i władcą - mogłem oglądać swoją bajkę sam, jak też mogłem zapraszać inne dzieciaki i czuć się jak ta gówniara z imprezy, co to niby wszystko już widziała. A nie widziała, bo moja bajka była najnowsza, a oni mieli z tej serii starsze - bodajże tylko do części ósmej.Ta kaseta była też niezłą walutą: swoim oryginałem w pudełku i z okładką wymieniałem się z innymi dzieciakami za ich piraty. Ja im pożyczałem moją jedną, a oni mi po dwie albo nawet trzy przegrywane, których wówczas pełno było na targowiskach. Moja własna kolekcja kaset z bajkami również powiększała się o te straganowe w opakowaniu z tektury, ale te już nie były tak do końca moje - współwłaścicielem ich był mój młodszy brat. Moja Hanna-Barbera 10 na zawsze pozostała moją. A minęło już dwadzieścia lat. I tydzień.Wiecie, co w tym znalezisku jest wspaniałego? Pudełko w środku nadal pachnie tak samo!