Czegoś takie w życiu nie widziałem. Nigdy nawet bym nie pomyślał, że coś takiego będzie mi dane przeżyć. Jutro daleki wyjazd na wesele szwagra, ale emocje temu towarzyszące zeszły na drugi plan. A propos planów, to przed wyjazdem chciałem popełnić kilka innych wpisów na bloga, ale... no nie da się. Myślami ciągle jestem zamknięty w drogerii w Galerii Dębickiej, gdzie przez zamknięte drzwi wdziera się woda, a drzwi... wyglądają jak akwarium stale napełniające się mętną wodą. Wody przybywa i przybywa, na straż nie można się dodzwonić, pada zasilanie i świecą jedynie lampy awaryjne, słychać dziecięcy szloch „potopimy się, babciu, gdzie jest mama?”, za szybą pływają fotele, reklamy i elementy wykończenia wnętrza.

Wody za drzwiami przybywa, podłoga w drogerii też już pod wodą - ale tej niewiele, bo powolutku sączy się przez zamknięte, plastikowe drzwi. Wreszcie laskom pracującym w drogerii udaje się dodzwonić na Straż Pożarną, skąd dyżurny nakazuje otworzyć drzwi i ewakuować ludzi. Logika takie rozwiązanie dyktowała, ale spanikowane one chciały pewnika: zdanie służb ratowniczych.

Pomogłem dziewczynie otworzyć drzwi - trzeba było je pchnąć, bo otwierały się na zewnątrz. Ciężko było, ale tylko na początku: im szerzej się otwierały, tym mniejszy był napór wody, która wyrównywała różnicę w poziomie w hallu i wewnątrz drogerii. Nie kupiłem sobie perfum, ani upatrzonych butów, które czekały na mnie w sklepie na pierwszym piętrze. Walić to. Dobrze, że wszyscy cali, choć obawiam się, że serca niektórych mogły nie wytrzymać. Tyle w tym wpisie. Muszę się ogarnąć i przygotować do wyjazdu, gdzieś o drugiej - trzeciej nad ranem pobudka, a ja jestem w punkcie wyjścia. Nie tak miał ten dzień wyglądać. Jeśli miał być wzorowany na filmie, to raczej na komedii obyczajowej, a nie na produkcji katastroficznej...