Nic mi się nie chce, więc przez cały dzień będę korzystał z mojego świętego prawa do opieprzania się w każdym wątku :) Wczoraj, po niespełna czterech godzinach rwanego snu, wstałem wymięty i biometrycznie nie do życia. Dzień był męczący: tak fizycznie, jak i intelektualnie, dlatego nie powinien dziwić fakt, że po 22-ej padłem na wyro jak kłoda i spałem snem kamiennym dobrych 12 godzin.

Budziłem się powoli rozkoszując się uczuciem wypoczęcia :) Czułem się jak nowo narodzony, pełen siły, wigoru i chęci do działania. To wszystko ulotniło się, kiedy otworzyłem oczy i spojrzałem za okno. Styczeń... Ciężko sobie przypomnieć prawdziwy, biały, skuty mrozem styczeń. 22. dzień nowego roku, a za oknem listopadowa aura.

Nic dziś na blogu nie napiszę, bo nie chce mi się myśleć. Ledwie zmusiłem się do zrobienia paru fotek tego, co za oknem widzę: zdjęcia oczywiście z okna, bo gdzie by mi się chciało z domu wyjść ;)