W porzadku, Szuman... rozwinę myśl. Wiadomo ludzie to język a język to ludzie. I jedno z drugim jest 100% powiązane. Żeby się o tym przekonać wystarczy posłuchać górnika lub doktora habilitowanego. Oczywiście zawsze istnieją odstępstwa i wyjątki, tak jak wyjątki istnieją w każdej gramatyce. Ukryć się nie da, że tych odstępstw uzbierało sie troche w gramatyce polskiej. Z jednej strony jest trudny z drugiej hmmm...

Rozmawiałem kiedyś z hiszpanem który był na Erasmusie w Krakowie i zna 4 języki w tym Polski. Powiedział, że Polski jest trudny na początku a późnniej to bajka w porównaniu do angielskiego, włoskiego etc które na początku nauki nie sprawiają problemu a schody sie zaczynają na bardziej zaawansowanym poziomie. Najwięcej myślenia sprawiału mu zrozumienie tego, że np. czekać, zaczekać, poczekać, przeczekać, odczekać, doczekać, wyczekać w jego języku znaczy jedno "esperar". Dlatego zrezygnował z myslenia przechodząc w instynktowny sposób postrzegania j. polskiego. Oczywiście każdy może teraz wytłumaczyć co w JEGO rozumieniu oznacza każde z "czekać" i oczywiście każdy ma 100% racji, jednak jest to jedynie jego rozumienie.

Myśle, ze wiele nieporozumień, konfliktów i tzw "niedogadania sie" bierze się z tego, że nie do końca wiemy o co chodzi naszemu rozmówcy. Inaczej, każdy wie swoje.

Inna sprawa. Skracanie zdań. Tutaj chodzi o ekonomie mówienia. Np. "Kupie ten telewizor bo ten telewizor ma dużo funkcji i telewozor ten jest dobrej jakosci dlatego postanowilem wydac pieniadze na ten telewizor". Trzeba sie niezle meczyc zeby tak mowic. Dlatego mowi sie raz "telewizor" a pozniej dodaje to, ten, tego, niego.

Dobra, koniec moich wywodów...