Hollywood lubuje się w zrzynaniu horrorów japońskiego pomysłu i robieniu tzw. remake'ów. "Nieodebrane połączenie" jest kolejnym tego przykładem: w oryginale, sądząc po recenzjach, znakomity film grozy, ale po przeżuciu przez hollywoodzką żuchwę staje się... horrorem familijnym - grzecznym filmem, żeby nie powiedzieć: thrillerem wagi średniej. "One missed call" w wersji amerykańskiej można obejrzeć w gronie rodzinnym, zagryzając francuskimi paluszkami z kminkiem przepijanymi czerwonym barszczykiem. Chyba nawet nie ma potrzeby wypraszania sprzed telewizora dzieci: popatrzą, znudzą się i wyjdą niewiele z filmu rozumiejąc.
Skłamałbym twierdząc, że obejrzenie "Nieodebranego połączenia" w wersji zza oceanu jest stratą czasu. Film przyjemnie się ogląda, ale no właśnie: zbyt przyjemnie, jak na horror. W produkcji amerykańskiej (nie wiem jak w japońskiej) postanowiono na budowanie i podtrzymywanie napięcia, a nie na jakieś szalone akcje, zbryzgane krwią ujęcia, czy jakieś obrzydlistwa typu nadgniła ludzka głowa w garnku z bigosem, z której oczodołów wyłażą larwy jakiegoś zmutowanego robala ;)
"Nieodebrane połączenie" z hameryki trzyma w lekkim napięciu i poza paroma momentami, które zliczyć można na paluchach jednej ręki, niczym specjalnym nie zaskakuje. Jankesi spartolili pomysł z kraju kwitnącej wiśni - tego jestem pewien. Oryginał cieszy się świetną recenzją, podczas gdy obejrzany przeze mnie remake co najwyżej przeciętną. Chcę oryginał!!!