Było o naprawie prawie nowej wersalki i o tym, co kryło jej ładne obicie. Tym razem będzie o jeszcze nowszej, bo kupionej jakieś dwa miesiące temu wersalce, której konstrukcja w salonie szeptała: "jestem bezawaryjna, nie skrzypię i skrzypiec nie będę, nie mam sprężyn, gwoździ i nic do ukrycia". Wyrko, któremu ten wpis poświęcam, zostało kupione w tym samym salonie, co znany z poprzedniego wpisu szit. To nowe kosztowało jednak ponad tysiąc zł i miało się nie psuć! Konstrukcja nowoczesna, prosta, żadnej paki na pościel, tylko rama metalowa (jakieś aluminium chyba), w oparciu i siedzisku giętkie, drewniane listwy (żeby się uginało). Konstrukcja metalowo - drewniana, zaadoptowana do wygodnego spania dzięki materacowi przypinanemu do ramy za pomocą rzepów i pokryciu trzymającemu się na wszytej gumie. Konstrukcja do bólu prosta, ale... badziewna, bo po dwóch miesiącach siedzisko zgięło się od tego, że się na nim siedziało. Teraz, po rozłożeniu spania, jedna połowa jest wyżej, a druga niżej:
Facet, który w dniu zakupu dostarczył je nam, patrząc się na nas z tajemniczym uśmieszkiem zapewniał, że łóżko jest cholernie solidne i bardzo wiele wytrzyma, a w razie, gdyby jednak jakimś cudem coś z nim było nie tak, można śmiało je reklamować i reklamacja taka zostanie uznana.
Właśnie przyszła na nią pora.