Nienawidzę tego stanu, kiedy chcę pisać, ale coś nie idzie. Niby pomysły są, ale brakuje wykończenia, a ściślej: czasu nań. Czasem zaczynam pisać, ale coś mnie odrywa i później ciężko kończyć, bo jak piszę, to "jednym tchem". Czasem odpuszczam sobie pisanie, bo wiem, że nie zdążę dokończyć. Cóż, powiedzieć trzeba sobie wprost: najlepsze dla bloga czasy minęły. Na głowie spraw więcej i najpierw trzeba ustalić jakiś optymalny, dzienny rozkład jazdy. Tyle tylko, że z tym ustalaniem poczekać muszę, aż nieco mi się to wszystko ustabilizuje, bo póki co jadę na jakimś krzywym spontanie. W niedługim czasie czeka mnie jeszcze przeprowadzka, a tej zwykle towarzyszy masakryczne zamieszanie. Także to urzędowe. Czasem, jak o tym myślę, to witki same mi opadają. Ale co zrobić: buta nie zjem, a sznurówki nie wypiję. Byle do przodu, kiedyś to się musi unormować, bo w przeciwnym razie chyba szlag jasny mnie trafi :/
Nie wiem co, ale coś pasuje zrobić, blog odłogiem stać nie może. Tęskno mi za tymi pięknymi czasami, kiedy codziennie jakiś nowy wpis rzucałem, a czytnika RSS nie nadążałem czyścić z nowych komentarzy. Fajnie było i jest co wspominać. Ostatnio jakby wszystko siadło i teraz drapię się po głowie, bo mam chwilę, by nabazgrać coś bez pośpiechu, ale brakuje lekkości i giętkości pióra. Te słowa nie chcą do siebie pasować, zdania krótkie wydają się być zbyt długie.. i na odwrót. Literki też nie są takie, jak kiedyś: dawniej każda podpowiadała, jaka powinna być kolejna. Zardzewiałem.