Kolejny dzień i kolejne podejście: znowu instalacja z aktualizacja i dociąganiem softu po drodze. I znowu to samo. Wniosek? Instalować BEZ NETA z takiej kompilacji pakietów, jaka znajduje się na oficjalnie wypuszczonej płycie! To jest Debian Lenny - testowy system, w którym niemal każdego dnia jest od kilku do kilkudziesięciu megabajtów aktualizacji. To system, który zmienia się każdego dnia, więc jeśli płyta ma kilka dni, to jest jak najbardziej prawdopodobne, że dosysane pakiety nie mają metki "stable" - są w fazie testów i mogą nie przypasować, w szczególności podczas instalacji. Kilka razy (ale to chyba na Unstable aka. Sid) miałem poaktualizacyjny problem z jądrem. Nie mam czasu na przeglądanie i porównywanie listy cotygodniowych zmian - zainstaluję jeszcze raz, tym razem bez neta. Zainstaluje i jak będzie działać, to aktualizację przeprowadzę po ludzku, apt-get update i apt-get upgrade. Będę spokojny, że jak znowu nowe jądro będzie padnięte, to w rezerwie pozostanie starszy, działający pewniak :) Do tej pory taki system asekuracji sprawdzał się doskonale.
Co mnie podkusiło, żeby raz i drugi Testinga instalować on-line? Ano, dotąd instalowałem Debiana w taki właśnie sposób - z tą jednak różnicą, że instalowałem stabilnego Etcha, a pierwszy w moim życiu Debian (rok temu, testowy Etch) instalowałem bez neta. Mam nadzieję, że powiedzonko "do trzech razy sztuka" sprawdzi się i tutaj :) Partycje czekają, Linuksie, nadchodzę!