No co tu pisać, co tu pisać? Zastój się zrobił i choć Salomon miałby z czego nalewać, to nie miałby jak i kiedy. Po trochu zmęczenie materiału, ale w większym stopniu garść innych czynników, które o wiele skuteczniej wytrąciły mnie z rytmu (wręcz zamuliły): przepracowanie, turbulencje zdrowotne, problemy rodzinne i to tak na kupę. Na domiar złego tydzień temu kumpel, jadąc Golfem, zaliczył czołówkę z Iveco (zginął na miejscu) i to już doszczętnie mnie rozbiło... Czarne scenariusze zwykle chodzą i realizują się parami, ale tym razem przyszły do mnie całą bandą. Odpocząć nie mam kiedy, z resztą nawet gdybym miał czas wyciągnąć się na wyrze, włączyć film i siorbać piwo przez cały boży dzień, to i tak lipa by była. Od paru dni kładą mi pod blokiem kostkę: chodnik biegnący wzdłuż bloku krzyżuje się z dwoma innymi (akurat pod moją klatą), przez co robota (hałas) jeszcze trochę potrwa, bo kostka będzie wszędzie. Cztery dni temu zaczęli (rozpieprzyli chodnik), a od trzech dni kładą tą kostkę i po cichu liczę, że dziś już skończą: zostało im jakieś 20 metrów chodnika + sprzątanie. Przez weekend chcę mieć spokój, a jednocześnie pewność, że w razie deszczu nie będę musiał przedzierać się przez kałuże i błoto. Póki co jeden wielki syf jest i jeszcze większy hałas...