116:110, 116:112, 118:109 dla Andrzeja Gołoty, a więc jednomyślne zwycięstwo na punkty. Eh, brakuje Gołocie tego kończącego dzieło zniszczenia ciosu. Gdyby takowy posiadał, to walka na pewno nie trwałaby pełni zakontraktowanego czasu: na moje oko 5 knockoutów należało się tylko w czterech ostatnich rundach. Jakiś podbródkowy bardzo by się Gołocie przydał, choćby na takich klinczerów, jakim okazał się być Mollo. Rywal Gołoty rozczarował: spodziewałem się po nim czystego, ładnego boksu, a ten urządził sobie festiwal wieszania się, ukłonów i walenia z bani. Słabo, moim zdaniem, spisywał się też sędzia: gdzie miał oczy, kiedy Mollo uderzał po komendzie? Lekką ręką mógł jeszcze ze 2-3 punkty odjąć Mike'owi - tym sposobem może by mu przypomniał, na czym boks polega. Ale i bez pomocy sędziego i lewego oka Gołota udowodnił, że jest wielkim pięściarzem. Respekt. No i ciekawe, co na to szanowny Don King? Obiecywał Gołocie walkę o pas szpanerskiej federacji i teraz rodzi się pytanie: czy obietnicy dotrzyma? Jakby nie patrzeć, tą walką Gołota niezbyt mógł pokazać, na ile faktycznie jest gotowy walczyć na najwyższym poziomie. Kondycji, wytrzymałości i serca do walki po dzisiejszym pojedynku odmówić mu nie można, ale to nie wszystko, by mistrzem zostać. Andrzej walczył tak, jak przeciwnik na to pozwalał - z wyborem tegoż niezbyt trafili.