O sile rydzykowego radia dwa lata temu przekonała się PO, zaś dziennikarze nie należących do imperium Rydzyka mediów na bieżąco doświadczają siły słuchaczy tej rozgłośni. Może zastanawiałbym się, czy to czasem nie jest tak, że Rydzyk jest w porządku, a cała reszta medialnego świata go atakuje (bywa), ale wypowiedzi o szambie i czarownicach nie pozostawiają złudzeń: panosząca się tam, gdzie nie powinna, święta krowa, która obraża innych, gdy sama się obrazi. To nie jest ksiądz, ale cwany gracz polityczny: bezpartyjny, z wpływami i armią fanatyków, których głosem można handlować. Janusz Palikot ma rację i choć Tusk mówi, że te wypowiedzi są niedopuszczalne, to nikt nigdzie nie powiedział, że teksty Palikota nie są na rękę PO. Jest to wyraźny sygnał dany kościołowi: jeśli chcecie odzyskać to, co wam zabrał Rydzyk, musicie nas poprzeć.

Platforma Obywatelska, jak ktoś gdzieś słusznie zauważył, składa się z trzech kolektywów:

• prawnicy - ich zadanie polega na grzebaniu we wszystkim, co regulacjami prawnymi zwać się może, dzięki czemu zmiany tychże mogą przebiegać sprawniej
• ludzie od czarnej roboty - to grupa fachowców, którzy mają za zadanie współpracować z prawnikami i działać w porozumieniu z nimi. Do nich należy ta, tzw. brudna robota, jak np. prace nad ustawami czy ustalanie strategii
• gwiazdorzy - ci, którzy mają błyszczeć w mediach i tam zbierać laury, np. Tusk, Sikorski, Pitera. Na ich lans pracują dwie ww. grupy

Ta trójdzielność PO jest znakomitym rozwiązaniem, bo jak to mówią: jeśli coś jest do wszystkiego, to jest do niczego i najlepszym dowodem na to jest Jarek Kaczyński:

• chciał robić wszystko i nie zrobił nic
• nie był ani skuteczny, ani sympatyczny
• zamiast osiągnięć porażka

Janusz Palikot wydaje się być człowiekiem do zadań specjalnych - takim nadajnikiem nadającym audycję dla tych grup, z którymi publiczny dialog mógłby zaszkodzić jego partii.