Jesteśmy narodem wiecznie niezadowolonych leni, którzy chcieliby, aby nowo wybrany rząd załatwił u Boga mannę z nieba - najlepiej, gdyby ta manna była w walucie Euro. Śledzimy najnowsze wieści z kraju w oczekiwaniu na prognozę zbliżających się opadów pieniędzy, albo dowodów na to, że politycy znowu nas oszukali.

Tak sobie gadaliśmy w tej poczekalni o naszych znajomych wykształciuchach i sąsiadach należących do układu 0bogaci ze znajomościami), komentowaliśmy sobie lokalną oligarchię z naciskiem na nowobogackich - to wsio w kontekście ostatnich wydarzeń na politycznej scenie. Polska to w głównej mierze kraj leni bez ambicji i wiary w lepsze jutro. Biedni, stłamszeni przez los ludzie, którym każdy dzień dostarcza nowych powodów do narzekania - oni stanowią większość polskiego społeczeństwa. I właśnie do tej grupy ludzi była adresowana kampania Prawa i Sprawiedliwości: "my znajdziemy winnych waszej niedoli. Bogaci są źli, bo są bogaci i trzeba się z nimi rozprawić".
Natomiast Platforma Obywatelska postawiła na marzenia i wiarę w ich spełnienie - czyli pozytywny przekaz o lepszym jutrze. Wydawać by się mogło, że to jedynie świetny chwyt marketingowy. Nic bardziej mylnego :) Cała kampania wyborcza Platformy i jej zwycięstwo, to sukcesogenna szczepionka dla każdego z nas. Jednak to od nas samych zależy, czy ta szczepionka zadziała. Popatrzcie na Donalda Tuska: niepozorny facet, którego przed debatą z Kaczyńskim wszyscy skazywali nie tyle na porażkę, co na klęskę. Tusk przed debatą przez wszystkich skazywany był na pożarcie przez wielkiego wodza Prawa i Sprawiedliwości. Ale gdy w końcu doszło do debaty, ludzie przed telewizorami nie dowierzali własnym uszom i oczom: nie Kaczyński Tuska, ale Tusk Kaczyńskiego pożarł jak dropsa. Niemożliwe stało się możliwe: zdecydowany faworyt debaty został zmieciony przez tego, który miał być jego ofiarą.

Co to oznacza?
Tusk dał wszystkim przykład, że niemożliwe może stać się możliwym pod warunkiem, że człowiek chce i działa. Nie można zarzucać liderowi PO, że tylko gada o sukcesie, bo on już go odniósł dając narodowi naszemu przykład, że nie można wiele osiągnąć - tylko trzeba walczyć. Nigdy nie będzie zwycięzcą ten, kto nie podejmie walki. Tusk powinien stać się wzorem dla wszystkich: wygrać można tylko i wyłącznie własną pracą, nie zaś narzekaniem i szukaniem winnych. Zresztą Donald Tusk nie jest wyjątkiem, jeśli chodzi o ludzi sukcesu. Wielu innym też udało się odnieść sukces i takich przykładów wcale nie trzeba szukać Bóg wie gdzie daleko: popatrzcie tylko dookoła, choćby na lokalnych przedsiębiorców. Oni pracują na swoje, bo przecież nikt im nie da. Mają domy i samochody, ale nie dostali tego za darmo. Żyje im się dobrze i do tego wcale nie potrzeba ani PO, ani żadnej innej partii, bo dla chcącego nic trudnego. Ludzie dorabiali się już przed laty, za czasów poprzednich rządów. Zamiast bawić się w ubogich świętych i być sępem, lepiej zabawić się w bogatych skurwysynów i być wilkiem. Przecież nikt nie jest skazany na porażkę, każdy sam decyduje o swoim losie: jeśli się podda, nie podejmie walki, to nie wygra. Ci, którzy tworzą elitę, też kiedyś byli szarakami i na pewno nikt do nich nie dzwonił "Cześć Stasiu, może chciałbyś być biznesmenem?".

I to nie jest tak, że bogaci mają życie usłane różami, bo też mają swoje problemy (choć niektórym narzekaczo-zazdrośnikom tak się właśnie wydaje). Zamiast zazdrościć innym lepiej wziąć własny los w swoje ręce i zacząć działać. Donald Tusk pokazał, że zwyciężyć można, nawet będąc przez innych skreślonym. Po rządach Platformy nie spodziewałbym się cudów. Rząd nic za nas nie zrobi, ale może w tym pomóc i zachęcić do działania, np. wprowadzając przepisy przyjazne przedsiębiorczości. Może wtedy więcej osób zdecyduje się na założenie własnego biznesu i da pracę tym, którzy nie chcą walczyć? A może zarobione na Wyspach pieniądze zostaną mądrze zainwestowane w naszym kraju? Kto wie. Tak czy owak trzeba wierzyć w sukces i walczyć o niego, bo samo nic się nie zrobi. Tusk dał przykład, że warto się nie poddawać i że można osiągnąć cel nawet wtedy, kiedy nikt w to nie wierzy. W sporcie też tak jest: wygrywają ambitni i to głównie oni cieszą się zainteresowaniem sponsorów i sympatią kibiców. Trzeba grać, by wygrywać.

Do takich wniosków doszliśmy czekając, aż dentystka skończy z jego siostrą i mnie zaprosi do gabinetu. Oczywiście rozmowa była luźniejsza, ogólnie niezła beka, a nie jakaś filozofia ;)