Kwaśniewski sprawiał lepsze wrażenie: lepiej ubrany, lepiej panujący nad emocjami, po każdym ataku wyprowadzał mniej lub bardziej skuteczne kontrataki. Naprzeciw niego Donald Tusk, pełen pasji i chęci zwycięstwa "by wszystkim żyło się lepiej", na tle Kwaśniewskiego wyglądał na człowieka, któremu o wiele bardziej zależy. Kwaśniewski sprawiał wrażenie polityka znudzonego, któremu wszystko jedno czy wygra, kto wygra, co zrobi i jak będzie. Tusk ze swoją pasją, konsekwencją i wiarą w siebie i w swoją misję był bardziej wyrazisty, ale to to za mało, by Dawid mógł gołymi rękoma pokonać Goliata. Zaangażowania Tuskowi odmówić nie można i na tym polu zdecydowanie wygrał z Kwaśniewskim. Ta debata z pewnością więcej energii kosztowała Tuska, który musiał atakować mając naprzeciw siebie tak doświadczonego wygę. W tych ambitnych atakach nie ustrzegł się paru błędów, które doświadczony Kwaśniewski skrzętnie wykorzystał.

Teraz o tym, co mnie śmieszy... Prawo i Sprawiedliwość, znaczy się: Jarosław Kaczyński, w swoim zarozumialstwie i bucie próbował poniżyć Platformę Obywatelską poprzez umówienie się na pierwszą debatę nie z liderem PO, ale z Kwaśniewskim. Kaczyński najwyraźniej zapomniał, że "pierwsi będą ostatnimi, a ostatni będą pierwszymi" :) Przez tą nieprzemyślaną zagrywkę PiS został odsunięty w cień i wcale mnie nie zdziwi, jeśli teraz Jarosław Kaczyński będzie na głowie stawał, żeby skręcić jeszcze jedną medialną debatę (np. rewanż z Tuskiem). U schyłku kampanii wyborczej ludzie emocjonują się rozgrywką między liderami PO i LiD, czyli politykami, którzy z przysłowiowym palcem w dupie pokonali Kaczyńskiego. Kaczyński stoi w cieniu jako człowiek, który w obydwu starciach poniósł sromotną klęskę i teraz jedyne światło, na jakie może liczyć, to światło toruńskiej latarni należącej do Rydzyka.