Nie chciałem kupować markowych cedeków, bo jaki sen jest przepłacać? Przecież potrzebuję te 10 giga plików zabezpieczyć jedynie na niecałe dwie godziny. Myślałem też, żeby od kogoś pożyczyć dysk twardy, ale koniec końców po co dupę zawracać, skoro płyty są takie tanie? Pomysł z płytami był świetny - niestety jedynie w teorii. Ale tak już bywa, że jak cena promocyjna, to i jakość promocyjna.
Poszedłem do Kauflandu, odszukałem regały z akcesoriami do kompów i są: 25 sztuk za jedyne 14,99. Firma "Omega", ale niech sobie będzie jaka chce: mają wystarczyć na chwilę. Obok widziałem nieco droższe, ale znanych firm, np. za 23 złote były TDK (20 sztuk), ale nic co. Wziąłem "Omegi" i znalazłem kasę z najmniejszą kolejką. Heh, ustawiłem się za babą z warzywniakiem w wózku: same pory, sałaty, cebule (cały wózek tego: słyszałem, że drobni sklepikarze się tam zaopatrują, bo taniej niż w hurtowniach albo na giełdzie). Kasjerka miała nietęgą minę, gdy musiała to wszystko kasować i z wdzięcznością uśmiechnęła się, gdy zobaczyła, że przy mnie odpocznie: płyty, piwko i płacę kartą. Chwilę nie mogła znaleźć długopisu (miała w kieszeni) ale niech sobie dziewczyna odpocznie (wyrozumiałym). Za mną inna baba z kołdrą, plastikową miską, koszem z wikliny i jakimiś owocami. He he, luz i spontan ;)

Wypalanie hipermarketowego szajsu
Wszystkie dane miałem przygotowane w folderach po ~650 MB, posegregowane według priorytetu. Wrzuciłem pierwszą płytę: napęd jej nie widzi. Wrzuciłem drugą: to samo, z trzecią z resztą też. "Czyżby Linux był tak badziewny, że nie wie, co z czystą płytą zrobić i udaje, że jej nie widzi?". Przerzuciłem jeden folder "to burn" na partycję Windowsa i na ten system przełączyłem się. I co? To samo! System nie reagował, gdy wkładałem kolejne "Omegi" do nagrywarki. Przy czwartej już zatrybił, więc odpaliłem DeepBurner, dodałem pliki do obrazu, klikam "zapis", na co komp odpowiada, żebym włożył czystą płytę. Co jest?
Wróciłem na Linuksa i tak po kolei próbowałem kolejne "Omegi", ale jedynym efektem były dźwięki wydawane przez nagrywarkę. Przyszło mi do głowy, że to może wina nagrywarki "zakurzyło się albo co?". Skoczyłem do najbliższego sklepu i kupiłem dwie płyty "Verbatim" (moja ulubiona firma). Wrzuciłem do napędu i od razu okienko z propozycją nagrania. Na pierwszą "verbatimkę" nagrałem swój katalog domowy (home/szuman), czyli głównie zawartość ukrytych folderów z ustawieniami programów. Druga "Verbatim" przypadła Debianowi, który się ściągał w tle.

Omegi w akcji ;)
Zdaje się, że ostatni raz tak klnąłem (na czym świat stoi) chyba wtedy, gdy serwer zaliczał pad za padem, a ja czekałem na bardzo ważnego maila. Normalnie w takich sytuacjach włącza mi się autoironia i tak to śmiałbym się z siebie i swojego skąpstwa ;) Tym razem jednak nie było mi do śmiechu, bo z reinstalką systemu zamierzałem uwinąć się szybko (maksymalnie 3-4 godziny) i zaraz po tym wrócić do pracy.
Koniec końców płyty nagrywałem na Linuksie (dziwne, gdybym robił to na Windowsie, którego właśnie zamierzałem ostatecznie się pozbyć :)). Wypalanie tych cedeków wyglądało tak: wrzucałem płytę do napędu i jeśli nagrywarka nie znalazła "Omegi", to ją wyjmowałem i odkładałem na bok. Po co? O tym za moment ;) Na płytach pisało: "2x - 52x", a w praktyce dało się na nie nagrywać nie szybciej, niż 12x (przy wyższych prędkościach płyta stawała się "nie zapisywalna"). "700MB"? Powiedzmy, że jakieś 670, bo przy 685 dostałem komunikat, że na płycie brakuje miejsca i żeby je zwolnił usuwając zbędne dane (to po ch... je nagrywam?).

Średnio co czwarta płyta działała za pierwszym razem. Gdy "pierwsze tłoczenie" dobiegło końca, przyszedł czas na płyty z kupki: niektóre z nich zaczynały działać, zaś te, które nadal odmawiały współpracy, wędrowały na kolejną kupkę. W międzyczasie ściągnął się Debian, więc wrzuciłem "Verbatim" i bez żadnego cudowania wypaliłem to ISO. I tak budując kolejne słupki z płyt "Omega", wykorzystałem ich 12 (ostatnia zaskoczyła dopiero gdzieś za ósmym razem). 13 płyt w ogóle nie działało, więc znalazłem dla nich inną misję: pozowały mi do zdjęcia :)


Może to tylko przypadek, może wyjątkowo nieudana seria płyt "Omega" (zdarza się, kontrola jakości też czasem spać musi), ale fakt jest taki, że lepiej bym wyszedł kupując 14 markowych płyt. Tak czy inaczej płyt w hipermarkecie już nigdy więcej nie kupię (no, może z wyjątkiem sprawdzonych firm jak "Verbatim", "TDK" czy "Titanium", ale po te wcale nie muszę do wielkich sklepów chodzić). Za to nadal chętnie będę kupował płyty z "Biedronki" o nazwie "Electric" - są rewelacyjne!!! Jakościowo bym je porównał do "Verbatim" - tak samo trwałe (nie rysują się), a przy tym kosztują grosze: 10 sztuk za 5,49 albo 5,99 (nie pamiętam dokładnie). Mniej niż 60gr za tak dobrą jakościowo płytę to naprawdę niezła cena :)