Pragnę publicznie potwierdzić, iż w ostatnim czasie przeszliście samych siebie - i to siebie w wersji z najgorszych lat działalności. Do niedawna było super (!) i nawet przestał mnie irytować fakt, iż macie wyłączność na obsługę przesyłek o wadze nieprzekraczającej 50g (czyli drobnych przesyłek listowych).

Jednak w ostatnich dniach udowodniliście mi, że jesteście wierni swoim tradycjom i po krótkich, być może nawet przypadkowych, epizodach z wyższym poziomem świadczonych przez Was usług, chętnie wracacie do sprawdzonych standardów działania, a także klimatu, jakim pachnie jeszcze w wielu waszych placówkach.

Niniejszym oświadczam, że skończyło się moje przymykanie oka na Wasze bareizmy. To, że ustąpiłem przesuwając się o 10 cm nie znaczyło wcale, że dałem Wam przyzwolenie na samowolne spychanie mnie dalej. Teraz wracam na swoje, pierwotnie zajmowane miejsce, a Wam zostawiam przestrzeń wokół mnie. W tej przestrzeni macie tańczyć wokół klientów, do muzyki granej z nut zawartych w przepisach regulujących funkcjonowanie Poczty Polskiej.

Zawrzało wokół nowych strojów piłkarskiej reprezentacji Polski. Zawrzało, bowiem w miejscu orła – symbolu narodowego - pojawiło się logo Polskiego Związku Piłki Nożnej. Zewsząd posypała się krytyka pod adresem PZPN-u i wszystkich tych, którzy pomysłu z logiem bronili.

Wiecie, z jakiej strony krytyka usunięcia godła była najmocniejsza? Najmocniej krytykowali i krytykują ci, którzy powinni się z tego cieszyć! Właśnie tak! Zamiast krytykować powinni to oblać porządnie i oblewać jeszcze, choćby do samego końca długiego weekendu. Dlaczego?Dlatego, że ci, których temat loga PZPN-u najbardziej zbulwersował, zwykle byli i są przeciwni naturalizowaniu zagranicznych piłkarzy i wcielaniu ich do polskiej kadry. Więc niech się cieszą, bo ci „niby Polacy” nie będą teraz kalać godła Polski.

Rodzice moi kupili sobie papugę „nimfę”. Samczyka, jak stwierdził ich znajomy pasjonat kolorowego ptactwa domowego. W sklepie zoologicznym nie wiedzieli, czy to „on” czy „ona”, bo za młoda sztuka, a u nimf cechy płciowe uwidaczniają się dość późno.

Jak określić płeć nimfy?

Według tego znajomego hodowcy ptaszków domowych, płeć u tych papug (nimf) można stwierdzić na podstawie „policzków”, które te posiadają. U samców są one większe i w znacznie bardziej intensywnym kolorze, natomiast u samic są mniejsze i bledsze, takie raczej „symboliczne”. Na ile ten sposób jest właściwy? Tego nie wiem, ale jeśli facet ptactwem zajmuje się z pasji i bez wahania stwierdził płeć, nie mając nawet porównania do innych papug-nimf, to coś jednak musi w tym być.

Po co nimfom obcina się ogon?

Tak, tak, obcina się. Nikt obciętych piór nie zauważył do czasu, kiedy papuga rodziców postanowiła opuścić klatkę i polatać sobie po mieszkaniu. Porozbijała się o ściany, meble i inne napotkane na linii lotu przedmiotu, gubiąc przy tym mnóstwo piór – w tym także ogon.

Wśród pozbieranych z podłogi piór znalazło się kilka uciętych – dokładnie takich, jak to przykładowe na poniższym zdjęciu:

Znieczulica? Obojętność? Brak zdolności do właściwej reakcji? Nieumiejętność udzielenia pierwszej pomocy? Opieszała służba zdrowia? A może zwykły pech, że potrzebujący znalazł się w niewłaściwym czasie, w niewłaściwym miejscu i wśród niewłaściwych ludzi? Na to pytanie każdy może spróbować odpowiedzieć sobie sam, bo ja ograniczę się jedynie do opowiedzenia historii, której świadkiem byłem wczoraj.

Był wieczór, niewiele ponad kwadrans przed 21. Z aparatem w ręce spacerowałem sobie alejkami jednego z dębickich cmentarzy. Fotografowałem zarówno migające światłem setek zniczy panoramy nekropolii, jak i pojedyncze, co ciekawsze znicze i inne detale. Ot, przyjemne z pożytecznym dla amatora fotografii, który ostatnio nie miał zbyt wielu okazji do obcowania ze swoim hobby.

Kolejny raz przemierzałem tę samą alejkę, by tym razem zatrzymać się przy grobie krewnych, który wcześniej mijałem. Ledwie skręciłem w boczną alejkę, gdy z jej końca rozległ się rozpaczliwy krzyk pewnej dziewczyny. Z trudem panowała nad głosem, przez co i mi z trudem przyszło zrozumienie jej słów. Na szczęście mężczyzna, który znalazł się w połowie drogi między nią a mną zrozumiał, o co chodzi i pospieszył z pomocą.

„Po torebkę, torebkę” - tak zrozumiałem, przez co usilnie zastanawiałem się, w którą stronę powinienem pobiec, aby skutecznie udaremnić ucieczkę temu, kto w ciemności buchnął jej torebkę. Dopiero gdy zobaczyłem, że wspomniany wcześniej mężczyzna pochyla się nad kimś z telefonem przy uchu zrozumiałem, że chodziło o „karetkę”, a nie o „torebkę”.