W sumie stronę mogę uznać za skończoną. Gdy odwiedzi mnie wena, dorobię jakieś fajne infografiki dla każdej z podstron - to jedyna rzecz od strony webmasterskiej, jaka jeszcze do zrobienia mi została. No i jeszcze teksty pozmieniać się mają, ale to już nie moja brocha.

Stronę Vocal Studio robiłem dwa razy. Postawioną po raz pierwszy szlag trafił, bo osoba odpowiedzialna za serwer zapomniała o nim i diabli wszystko wzięli. Backupu bazy danych ani plików nie posiadałem, a jedynym dobrem, jakie zachowałem, było intro. Z jednej strony „tylko” intro, z drugiej zaś „aż” intro.

Na podstawie powitalnej strony zrobiłem szablon, który znowu zakodowałem pod Joomla 1.5, znowu zainstalowałem ten CMS i znowu zabrałem się za konfigurację i wypełnianie treścią - dokładnie tak, jak za pierwszym razem. Po drodze wprowadziłem tylko kilka kosmetycznych zmian w klasach .css dotyczących topu strony i kilka korekt w kodzie. Stronę wziąłem na swój serwer... ;)Layout zrobiłem na bazie loga Vocal Studio. Układ strony miał być taki, jak jest, a żebym nie zapomniał jaki, dostałem link do strony, którą w podobny sposób zorganizowano. ;)

Muszka owocówka (Drosophila melanogaster) – franca, która pcha się do mojego pokoju przez dziurki w moskitierze. Nie wiadomo, czego u mnie szuka, skoro rzadko jadam owoce, a jeśli już, to nie robię tego w swoim pokoju. Pinda skutecznie uprzykrza mi pracę, latając zygzakami przed wpatrzonymi w monitor oczami. Drosophila melanogaster rozprasza mnie i wkurwia, a najbardziej złośliwe egzemplarze pchają mi się do oczu, uszu, nosa, ust, łażą po monitorze i po twarzy, robiąc wszystko, aby rozproszyć moją uwagę. Giną szybko przy oklaskach (czy też w ich efekcie), ale moim celem jest/było całkowite pozbycie się owocówek.

W ubiegłym roku kupiłem sobie lep, którego skuteczność zła nie była – taki pasek w kwiatki firmy Bross. Jeśli owocówki wleciały, to polatały sobie trochę i albo skończyły na kleju, albo – te najbardziej upierdliwe – ginęły gniecione moimi łapskami.

W tym roku postanowiłem sięgnąć po bardziej wyrafinowaną pułapkę i kupiłem sobie takie plastikowe cudo przypominające pomidora/jabłko, z małymi dziurkami w górnej części i z aromatycznym płynem wabiących w środku. Też by Bross.

Właśnie wróciłem z kina i postanowiłem na świeżo podzielić się wrażeniami, bo - znając życie - później mogę tego nie zrobić wcale. Na film wybrałem się z Kobietą Swą Oblubienicą i zrobiliśmy to z polecenia znajomego. Zapewniał on, że film jest wart obejrzenia, a taka informacja z ust kogoś, kto te filmy w kinie wyświetla, musi brzmieć serio.

Przed seansem ucięliśmy sobie krótką pogawędkę, w której padło zdanie, że „Hopkins w byle czym nie gra, a jak już gra, to musi to być dobry film”. No tak, Hopkins... Przed seansem nawet jednego zdania nie raczyłem o tym filmie przeczytać, a sam tytuł poznałem dopiero dziś przy obiedzie. No, co? „W niedzielę idziemy na fajny film do kina” – mnie to wystarczało.

Po filmie o filmie

„Rytuał” sklasyfikowany jest jako horror/dramat. Według mnie jest to thriller z łyżką horroru i szczyptą dramatu. Thriller za całokształt, łycha horroru za motywy paranormalne, demony itp. strachy, zaś szczypty dramatu upatrywałbym w śmierci trzecioplanowych bliskich bohatera głównego, którzy umierają i jest ich żal. I nic poza tym, bo główny wątek kończy się – jak zwykle – happy endem.

O czym jest Rytuał?

Michael Kovak (Colin O'Donoghue), syn właściciela zakładu pogrzebowego, szuka swego miejsca w życiu i w tej intencji trafia do seminarium. Nie jest pewien, czy to właściwa dlań droga, ale to w niczym nie przeszkadza, bo on w ogóle nie jest pewien niczego. Ot, typ niepewnego siebie niedowiarka. W końcu jednak nie wytrzymuje i rezygnuje z kapłaństwa, ale między złożeniem rezygnacji, a chwilą wejścia jej w życie, wydarza się coś, co znowu rozbija zdecydowanie zwykle niezdecydowanego młodzieńca.

Bujając w obłokach niepewności i niezdecydowania trafia Michael do Rzymu, gdzie ma uczestniczyć w kursie dla egzorcystów. Bo ich zawsze i wszędzie niedostatek, a w nim samym dostrzeżono potencjał – opanowanie w ekstremalnych sytuacjach - którego grzechem byłoby zmarnować. W Rzymie Majkel poznaje tego i owego, w tym starego, egzorcystycznego lisa – Ojca Lucasa (Anthony Hopkins), który na egzorcyzmie zjadł zęby – pewnie nie tylko te przysłowiowe, ale i demonów, których wypędzał.

Czytelnicy Szuman.eu, z co najmniej dwuletnim stażem, zapewne pamiętają Nokię e75, która była bohaterem swojego testu w moim wykonaniu (wpisy znajdziecie pod tagiem Nokia E75). Ów test stanowił element kampanii reklamowej najnowszej w swoim czasie Nokii z linii „E” i zarazem był on fajną przygodą w mojej blogowej karierze.

Pamiętam, jak otrzymałem propozycję testu E75 i pamiętam, że cieszyłem się, że nikt niczego ode mnie nie wymaga, poza dowolną liczbą szczerych wpisów na temat tego telefonu. Niczego więc nie musiałem, za to mogłem wszystko. Nie było się nad czym zastanawiać: bez żadnych uprzedzeń do telefonu i bez śmierdzącego oddechu cenzora na plecach wyjąłem Nokię E75 z pudełka i przedstawiłem się jej nieśmiało. Wpisy z tamtego testu znajdziecie pod tagiem Nokia E75.

Po miesiącu – bo tyle trwał test – cholernie ciężko było mi się z tym telefonem rozstać. Już na półmetku przestałem się dziwić Nokii, że ta tak śmiało wyszła do blogerów i najnowszy telefon oddała w ich ręce, by mogli go zjechać, zmieszać z błotem, zdeptać i poszczuć wpisami na swoich blogach. E75 na to nie zasłużyła, za to jej producent pokazał, że wie, z czym do ludzi i... blogerów.

Tym razem Nokia znowu powraca na Szuman.eu. Testu tym razem nie będzie, czego z jednej strony żałuję, bo moja narzeczona coraz mocniej choruje na „Nokię, taką z najnowszych, z wysuwaną z boku klawiaturą”. Mógłbym jednak nie mieć czasu na testy i regularne dzielenie się z Wami wrażeniami.

Nokia modelem E75 zdobyła u mnie spory kredyt zaufania, dlatego pozwoliłem sobie zrobić wyjątek i udostępnić miejsce na blogu pod gotowy tekst o jej młodszej siostrze z linii „E” - „siódemce”. Oto informacja, jaką otrzymałem, przeczytałem, zaaprobowałem i przekopiowałem tutaj. Może nie zwiększy sprzedaży tak skutecznie, jak moje spontaniczne wzdychanie do E75, ale jeżeli chodzi tylko o fejm, to... proszę bardzo. :)

Nokia E7 Communicator w unikatowym niebieskim kolorze

Na światowym rynku smartfonów co chwilę dochodzi do jakiejś premiery. Jednak większość nowych telefonów to kopie poprzedników lub konkurentów. Do tej pory brakowało produktów z rozwiązaniami, które sprawdzą się w świecie biznesu i zagwarantują rozrywkę, niezawodność oraz stylowy wygląd. Wychodząc naprzeciw właśnie takim oczekiwaniom, fiński producent telefonów komórkowych, stworzył smartfon, dostępny w stylowym niebieskim kolorze, który jest świetnie działającym centrum multimedialnym i biznesowym.

Niechże w końcu ktoś na głos wypowie pytanie, które ja zadaję sobie od pierwszych doniesień o masowych zatruciach w Niemczech. Niech ktoś wreszcie zechce sprawdzić, czyimi ofiarami są ci wszyscy zmarli i przebywający w szpitalach: czy ofiarami przypadku, czy ofiarami terroryzmu?

Czy to przypadek, że akurat tak groźna bakteria zaatakowała w krajach, które jeszcze niedawno mocno robiły w portki na myśl o planowanych na ich terenie zamachach terrorystycznych?

Przecież zamach bronią biologiczną jest genialnym posunięciem! Wąskowidzące służby mające za zadanie zwalczać terroryzm szukają bomb na lotniskach, dworcach i we wszystkich możliwych zakamarkach, dlatego ja – będąc na miejscu terrorystów – uderzyłbym tym, na co nikt się nie przygotował!

Zamach doskonały

Nie dość, że są ofiary w ludziach, to jeszcze budżet pieprzonego zachodu cierpi. Ogórki na stos za to, że ogórkami są, odszkodowania dla hodowców, ogólna histeria i perspektywa horrendalnych cen za mizerię, korniszony i inne, jeśli ludzie do reszty dadzą się zwariować.

Tak właśnie można przywalić Europie. Niech się boją bomb i niech się boją jedzenia. Niech ze strachem wychodzą na ulice i niech robią rachunki sumienia przy każdym z posiłków.

Zamach doskonały.

Jeśli przyjdzie nam zdechnąć, to zdechniemy bez względu na ogrom środków, jakie podejmiemy, by przeciwstawić się przeznaczeniu. Można walczyć ze znanymi zagrożeniami, ale obronić się przed atakiem nieznanym, w dodatku dokonanym znienacka – no nie da się.