Przez cały wczorajszy dzień latała mi po głowie tytułowa rozkmina. Zaczęło się od tego, że w śmietniku zastałem niemalże hipermarket: wysłużone, ale wyglądające na sprawne, sprzęty AGD i RTV, meble, ciuchy i... filety drobiowe - na oko kilogram z 10-20 dekagramowym hakiem.

„Kiedyś wyrzucanie takich artykułów w takim stanie było nie do pomyślenia” - skonstatowałem. No, ale „kiedyś”, czyli kiedy? No... myślę, że „za moich czasów”. ??? No, czasów, za którymi tęsknię. Znaczy się, tegooo... że chodzi o lata mojego dzieciństwa. O okres, w którym wszystko było takie... Czasów dzieciństwa, za którymi tęsknię... Dzieciństwa, za którym tęsknię... Tylko czy ja w ogóle tęsknię? Kurde, nie wiem.I tak, przez cały boży dzionek i niemniej boży wieczorek, myśli o pragnieniu cofnięcia się do przeszłości wracały do mnie i kazały się trawić. Nie lubię takich nierozstrzygniętych, powracających jak bumerang, kwestii. Najlepiej radzę sobie z nimi po prostu pisząc o nich. Banalne. Otwieram Writer, wpisuję tytuł i sklejam literki w kolejne akapity. Pisanie skutecznie spowalnia lawinę myśli, które - zbite w korek - ślimaczą się jak samochody przed rondem. A jak to w życiu i na drogach bywa, zawsze znajdzie się jakiś jednoślad, który ominie korek i przeciśnie się do przodu.

I taki jednoślad, wymijając sznur samochodów-rozkmin, przewozi mi tę jedną, złotą myśl, która całą myślową zawieruchę sprowadza do jednego, prostego wniosku.

Dziś rocznica. Nie planowałem żadnych okazjonalnych wpisów, czy też umieszczania jakichś okolicznościowych motywów graficznych. Od początku myślałem o tym, że rocznicę „katastrofy smoleńskiej” po prostu przemilczę i jak każdy rozsądny człowiek skupię się na swoich własnych myślach, po cichu wspominając sobie siebie w ten fatalny, historyczny dzień.Obok manifestacji, marszów, tysięcy mszy, uroczystości i wieńców, obok tych wszystkich transparentów, przemówień, odgrzanych galerii i materiałów telewizyjnych, przejdę sobie skupiony na swoich własnych, wewnętrznych pamiątkach z 10 kwietnia 2010 roku.

To co prawdziwe, nosimy w sobie. To, co indywidualne, jest nasze i jest ono prawdziwe. A obok cała ta widoczna otoczka, którą niektórzy lubią lub lubić muszą, bo tak każe zwyczaj, tak każe tradycja, bo tak każą ogólnie przyjęte formy. Im zostawiam uroczystości związane z rocznicą masakry katyńskiej i przyćmiewającej jej rocznicy zeszłorocznej katastrofy Tu-154M. Uroczystości, tablice, wieńce i patetyczne przemówienia nie są dla mnie.

Mnie interesuje to, co nieoficjalne. To, co indywidualne i to, co zostało przemilczane. To, co siedzi w każdym z nas od momentu katastrofy. Nie dramatyczne wypowiedzi spod krzyża i nie zapłakane oczy ludzi, do których jeszcze nie do końca dotarło to, co się wydarzyło, ale zawsze kochali prezydenta.

Interesuje mnie to, co po roku każdy z nas może wyjąć ze swojej pamięci i czym może na chłodno podzielić się z innymi.

Innymi słowy: chcę zapytać Was o to, w jakich okolicznościach dowiedzieliście się o katastrofie i jaka była Wasza pierwsza myśl. Druga, trzecia i kolejne też, bo informacji takiego kalibru nie da się przetworzyć jedną myślą. Bardzo chciałbym poznać prawdziwe reakcje ludzi, na których nikt przez obiektyw nie patrzył. I te najzwyklejsze myśli, które przeplatały się przez głowę, a które – z racji wagi przeżycia – utrwaliły się w pamięci.

Zacznę od siebie.