Słowo się rzekło i do końca 2011 roku ROZDAJĘ GADŻETY! Kubki termiczne i praktyczne (a przy tym ładne) breloczki z otwieraczem do butelek - jedne i drugie grawerowane laserem (wykonawcą JBB Studio). Zanim zapoznam Was ze szczegółami mojej akcji rozdawania gadżetów (komu, za co itp.), zobaczcie, o jakich gadżetach mowa. Tak właśnie wyglądają:Pierwsze kubki i brelok już powędrowały w ręce Agi i SpeXa - "5 lat bloga i 10 000 komentarzy. Imprezę czas zacząć!" A teraz to, co pewne wielu z Was interesuje najbardziej :)

Jak zgarnąć gadżet?

Pomysłów (komu i za co) miałem mnóstwo - zbyt wiele, aby wszystkie zrealizować według jakiegoś harmonogramu. Postanowiłem więc rozdawnictwo zorganizować w następujący sposób: tylko jeden cykliczny konkurs pt. „Komentarz miesiąca”, w którym na pewno co miesiąc na pewno jedna osoba na pewno zgarnie termokubek. Reszta fantów... spontan!

Pięknie! Tak pięknie, że trzeba to uczcić! Marzec 2011 jest miesiącem wyjątkowym. Nie dość, że 10 marca blog Szuman.eu skończył 5 lat, to dziesięć dni później padł komentarz nr 10 000.

W związku z podwójnym jubileuszem postanowiłem rozdać trochę blogowych gadżetów. Na pierwszy rzut „firmowe” fanty otrzymują:

• SpeX - komentator nr 1 :) W dniu, w którym pękło 10 tyś komentarzy, SpeX miał ich na swoim koncie 629. To 2,5 raza więcej od miejsc kolejnych. Gratulacje SpeX – czarny kubek termiczny i elegancki brelok-otwieracz wędrują do Ciebie!
• Aga - szczęściara :) Nieświadoma tego, że jubileuszowy komentarz nr 10 000 był jej autorstwa, zaliczyła spore zdziwienie, gdy poinformowałem ją o wszystkim :) Czerwony termokubeczek leci do Ciebie, Aga. Gratulacje!

A to początek dopiero, bo kubeczków i breloków mam dla Was więcej! :) Do końca bieżącego, jubileuszowego roku wiele osób stanie się posiadaczami gadżetów z grawerem.

Wiecie co Wam powiem? Niewiele jest w internecie tekstów tak fascynujących, jak ten, na który natrafiłem ponad cztery lata temu. Dokładnie 22 grudnia 2006 roku, w trakcie rutynowego przeglądu statystyk bloga i sprawdzania niektórych fraz w wyszukiwarce Google, odkryłem tekst pt. „Wspomnienia maszynisty”.

Tego samego wieczoru jednym tchem przeczytałem calutką historię Maszynisty, a po skończeniu lektury jeszcze przez długi czas rozmyślałem o niej. Fascynująca, wciągająca i bezlitośnie skłaniająca do refleksji. Niesamowita przygoda mnie spotkała w ten nieszczególny, przedświąteczny wieczór.

Na „Wspomnienia Maszynisty” składa się kilkanaście rozdziałów, które w barwny sposób opowiadają historię pewnego maszynisty: maszynisty - śmiało rzec można - z powołania. Tytułowy bohater opowiadania nazywa się Włodzimierz Dołubizno, a jego historię spisał i opublikował jego syn, Dariusz.

W pierwszą rocznicę śmierci
Wczoraj minął dokładnie rok od śmierci Pana Włodzimierza i to właśnie wczoraj, w rocznicę śmierci swojego ojca, skontaktował się ze mną jego syn, Dariusz. Prosił o odświeżenie starego wpisu, gdyż przez te cztery lata historia jego śp. Ojca dorobiła się nowej strony i bogatszej oprawy multimedialnej, na czele z nagraniem video ostatnich 10 kilometrów jazdy przed przejściem pana Włodzimierza na emeryturę.

Zajrzałem do swojego wpisu sprzed lat i... wstyd na kółkach. Krótko, chaotycznie, brzydko stylistycznie... Najchętniej wywaliłbym ten wpis, ale nie zrobię tego, bo jest to jednak ważny element historii mojego bloga. Pisany „na kolanie”, pod wpływem dużych emocji i burzy myśli rozbudzonych świeżo zakończoną lekturą „Wspomnień Maszynisty”... Kolejny raz podkreślam, jak wielkie wrażenie zrobiła na mnie opowieść o Panu Dołubizno.

Szczerze polecam Wam lekturę, a sam chętnie przeczytam raz jeszcze, uzupełniając swoją podróż przez życie Pana Włodzimierza zdjęciami i nagraniami, których przed czterema laty nie miałem okazji obejrzeć. Teraz to wszystko czeka w jednym miejscu - pod adresem www.dedeerowo.pl

Obserwując życie innych ludzi często myślimy „mnie to nie dotyczy” i trwamy w tym przekonaniu zwykle do momentu, w którym przychodzi podzielić cudzy los. Tracimy wówczas własne poczucie bezpieczeństwa - tę iluzję, która trwała sobie tylko dlatego, że nikt wcześniej jej nie rozwalił. Dociera do świadomości, że to, co przydarzyło się komuś, równie dobrze może spotkać także mnie.

Swego czasu dowiedziałem się, jak należy postępować, by w trakcie zawału serca spokojnie i bezpiecznie przetrwać do przyjazdu karetki pogotowia. Nie pamiętam, czy ów patent podsłuchałem przypadkiem, czy może przeczytałem o nim w internecie. Może podał go ktoś w audycji radiowej, a może w materiale TV, który słyszałem przez drzwi, robiąc sobie w kuchni kawę. Nie pamiętam, ale mniejsza o to, skąd o tym wiem. Teraz chcę się po prostu tą wiedzą podzielić.

Po czym poznać zawał serca?
Wszystkie objawy zawału znajdziesz w internecie. Jest wiele opracowań na ten temat, ale wielu z nas, pewnych, że „mnie to (jeszcze) nie dotyczy” nie interesuje się nimi. Na zachętę przytoczę więc kilka symptomów zawału mięśnia sercowego:

• ból w klatce piersiowej na wysokości mostka, promieniujący w stronę brzucha, kończyn i żuchwy, mogący przechodzić w uczucia cierpnięcia (żuchwa)
• mdłości i duszności
• bladość i potliwość

Aktualizacja:
Biter w komentarzu do tego wpisu zwrócił uwagę na to, że sposób z kaszlem rozsyłany był swego czasu pocztą łańcuszkową i metoda kaszlu w najlepszym przypadku jest nieskuteczna. Łańcuszków nie czytam, bo gdyby tak było, to do sposobu radzenia sobie z zawałem za pomocą kasłania podszedłbym z dużą rezerwą. O opisanej "metodzie" dowiedziałem się z innego, chyba poważnego źródła, dlatego dałem wiarę i opisałem. Najlepiej - przy najbliższej okazji - zapytajcie swojego lekarza o dobrą radę na wypadek zawału. Gdy zbierzemy do kupy uzyskane w ten sposób informacje, może uda nam się złożyć jakiś mini-poradnik "na sprawdzonych patentach". A tymczasem radzę bardzo ostrożnie podchodzić do opisanego poniżej sposobu.

Co należy robić w przypadku stwierdzenia/podejrzenia zawału? W jaki sposób pomóc karetce Pogotowia Ratunkowego zdążyć na czas? Odpowiedź jest prosta:

NALEŻY KASZLEĆ
Sztucznie, na siłę i przecząc dobremu stanowi dróg oddechowych kaszleć. Mocno, jak najczęściej, głęboko i od serca, a każde kaszlnięcie poprzedzać głębokim wdechem. Taki kaszel stymuluje klatkę piersiową i to, co się wewnątrz niej dzieje, zapobiegając zatrzymaniu krążenia i utracie przytomności. Kaszląc zyskuje się czas na wezwanie pomocy i zdobywa się go jeszcze więcej dla zespołu medycznego, a nawet umożliwiając sobie samodzielne dotarcie do szpitala. Mało tego! Z pomocą intensywnego kaszlu można znormalizować pracę serca, co jednak nie zwalnia z konieczności zasięgnięcia pomocy medycznej.

Zanim zapytam Was, co (i czy w ogóle) kupujecie w Biedronce, powrócę jeszcze do słów prezesa Prawa i Sprawiedliwości, Pana Jarosława Kaczyńskiego. Kilka dni temu, podczas swojej akcji medialnych zakupów, stwierdził on, że sklepy sieci „Biedronka” są dla ludzi biednych. W reakcji na tę mądrość podniosły się głosy oburzenia; Pan Prezes szybko zareagował odpowiadając, że prawda bywa bolesna.

Szanowny Panie Jarosławie... W błysku fleszy wybrał się Pan na zakupy, by dowalić rządowi za wysokie ceny. Kwestię cen pomińmy, bo wszyscy jesteśmy zgodni, że jest drożej i nie ma sensu niczego udowadniać. Ale stwierdził Pan, że „Biedronka” jest dla ubogich. A ja się pytam: kto to mówi? I odpowiadam: mówi to człowiek ubogi w doświadczenia sklepowe! Mówi to człowiek ubogi w wiedzę o życiu tych ludzi, których sklepy wstyd mu odwiedzać! Patrząc z góry na tych biedaków chce Pan wyżebrać ich głosy, udając, że reprezentuje Pan ich interesy? Pan ich interesów nie rozumie tak, jak nie rozumie codzienności przeciętnych, polskich rodzin!

Nie jestem krezusem, ale też nie czuję się biedny. A mimo to robię zakupy w „Biedronce” i mogę się tym chwalić – zresztą już raz o tym było. Często kupuję w tej właśnie sieci i robię to z trzech następujących powodów:

1. „Biedronkę” mam blisko
Sklep sieci „Biedronka” zastępuje mi osiedlowy spożywczak. Do „Biedronki” mam trzy minuty drogi spacerkiem i w każdej chwili mogę sobie wyskoczyć i kupić coś, czego akurat potrzebuję. A jest w czym wybierać.

2. W „Biedronce” jest taniej
Są produkty, których nie kupię nigdzie indziej, jak tylko w „Biedronce” (o tych produktach w kolejnym punkcie), natomiast towar dostępny we wszystkich innych sklepach jest w „Biedronce” tańszy. Po co więc mam płacić więcej, skoro mogę zapłacić mniej i kupić sobie więcej, lub zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na coś innego? Popularne, wszechobecne towary mogę przy okazji taniej kupić, będąc w „Biedronce” dla kilku innych produktów. Produktów, które bardzo cenię, a których nie ma w zwykłych sklepach (patrz punkt 3.).