Nie wiercę i nie kuję, więc naprawy nie zlecę, ale mam tego bloga, więc z reklamą polecę ;) Tak, wpis ten jest reklamą działalności mojego taty, który zajmuje się serwisem elektronarzędzi i świadczeniem usług elektrycznych. To u nas rodzinne: tylko w pokoleniu mojego taty jest niespełna dziesięciu elektryków - a to nie wszyscy.

Tato mój, pracując przed długie lata jako elektryk, miał okazję współpracować z wieloma firmami remontowymi, budowlanymi i nie tylko. Wszyscy używali elektronarzędzi, a te kiedyś musiały się zepsuć: im intensywniej były eksploatowane, tym szybciej. Ktoś je musiał naprawiać.

Z zewnętrznymi serwisami bywało różnie: w jednym terminy tak odległe, że od razu można było wziąć inną fuchę, gdyby... było czym ją wykonać, w drugim ceny takie, że lepiej by było od razu nowy sprzęt kupić, w kolejnych znowu jak nie kiepska jakość, to wybrzydzanie „ten naprawię, a tego nie przyjmę”.

Siłą rzeczy i z mocą własnego talentu wziął tato sprawy w swoje ręce i sam zaczął reperować elektronarzędzia. Najpierw na potrzeby własne i najbliższych współpracowników, swoich znajomych i krewnych, a później i dla innych. Wszyscy byli zadowoleni z jakości i szybkości naprawy, a ceny były wisienkami na tych wszystkich tortach zadowolenia. W końcu tato postanowił oficjalnie ruszyć z serwisem elektronarzędzi. Zorganizował sobie lokal, urządził w nim warsztat i ruszył z reklamą, w której ja także biorę udział. Chcę mu pomóc rozreklamować jego warsztat na tyle, na ile mogę. Kilka dni temu odwiedziłem go z aparatem, by trochę zdjęć pstryknąć na stronę, którą przed chwilą skończyłem robić.

Jak można tak dawać dupy i rozmieniać się na drobne? Jak można tak się rozcieńczać za parę groszy, będąc tak uznaną marką? Uznaną i tylko tyle, bo użycie w tym wpisie określenia „szanującą się” byłoby stwierdzeniem niezgodnym z moim sumieniem. Byłoby kłamstwem.

Zawsze byłem pełen uznania dla produktów ze stajni Tymbark i bez wahania po nie sięgałem, chociaż na półkach obok nie brakowało zdecydowanie tańszych napojów. Albo takich, których cena sugerowała również wysoką jakość. Tymbark był synonimem jakości, smaku i klasy. No właśnie: był.

Parę dni temu byłem w Biedronce. Mijając część sklepu poświęconą napojom zauważyłem Tymbark o smaku „Wiśnia j jabłko”. W zeszłym, roku podczas choroby, popijałem ten właśnie napój i smak ten pokochałem. Problemem jednak było uzależnienie od picia, a nawet problemy z oderwaniem się od butelki! Tak pyszny, wydawał się być jedną wielką soczystą wiśnią, której dobrodziejstwo mogłem sączyć przez rurkę, za którą robiła szyjka dwulitrowej butli.

Tymbark w wersji biedronkowej sprzedawany jest w butelkach o pojemności o ćwierć litra mniejszej, z czego z resztą sklep (lub sam producent) musi być bardzo dumny; na etykietce bowiem umieszczono rzucającą się w oczy informację „1,75L dostępne wyłącznie w sklepach [logo Biedronka”]. Mnie, rzecz jasna, interesuje zawartość, a nie opakowanie: wpakowałem więc w wózek jedną butelczynę dobrze znanej mi pyszności, dokończyłem sklepową misję i z zakupami wszystkimi wróciłem do domu.

Wszystkie przekleństwa świata!!!

Napiszę krótko: poczułem się zdradzony. Rozczarowanie mieszające się z wkurwieniem targało mną po spróbowaniu Tymbarku by Biedronka. Po pierwszym łyku pomyślałem, że to może ze mną coś nie tak jest. Dawniej „Wiśnia – jabłko” wykręcało mi ślinianki, wnikało w każdą komórkę wnętrza mojej paszczy i wsysało w szyjkę butelki, abym nie przerywał picia... A ta biedronkowa wersja tymbarkowego napoju po zaledwie paru łykach wzięła i zaczęła drapać moje gardło niczym te dwulitrowe, niegazowane, owocowe, za 1,49 zł (albo i mniej) napoje. SYF i skandal!!!

Jeszcze kilka miesięcy temu sam bym w to nie uwierzył, a dziś to fakt: Poczta Polska da się lubić! Kiedy kląłem na nich, na czym świat stoi, wtedy kląłem, ale od kilku tygodni złego słowa nie mogę powiedzieć. Ten moloch, tak wielki, jak powolny i niezdarny, w końcu zrzuca z siebie średniowieczne wdzianko i zaczyna doganiać cywilizację.

Pierwszy raz oficjalnie pochwaliłem ich na Facebook: nie pamiętam już za co, ale SpeX pewnie skojarzy, bo sam podpisał się pod moimi słowami. No, ale jedziemy dalej.

Wczoraj: pierwszy powód do uśmiechu
Dużo listów poleconych w tym tygodniu przyleciało do mnie – drobne zakupy z Allegro. Niektórzy z Was, Czytelnicy Drodzy, pamiętają zapewne wpis, w którym psioczyłem na awiza wkładane do mojej skrzynki nawet wtedy, gdy wszyscy domownicy byli obecni w domu. Ba! Wszyscy domownicy mogliby czekać w otwartych drzwiach, a i tak usłyszeliby jedynie szczęk klapki w skrzynce pocztowej.

W dniu wczorajszym nasłuchiwałem, aby nie przeuszyć dźwięku dzwonka/pukania do drzwi. W końcu zadzwoniło; wyjrzałem jeszcze przez okno, by zobaczyć rower listonoszki. Tak, to ona. Otworzyłem drzwi, „dzień dobry – dzień dobry” i dwa listy podpisałem. Podpisując, kątem oka widziałem, że listonoszka ma coś jeszcze w zanadrzu, ale nie może się zebrać. Pewnie awizo, bo coś zbyt dużego.

Nie myliłem się. Trochę speszona powiedziała, że dwa są duże i jeden średni i nie bardzo miała się jak z tym zabrać. Zaproponowała, że jeśli chcę te listy odebrać nawet zaraz, to... Zgodziłem się: podpisałem odbiór tych listów, a w zamian dostałem awizo z dopisanym przez listonoszkę poleceniem dla okienkowych pań pocztowych, by te wydały mi te trzy listy, bo już podpisałem. Kurde, no! Podoba mi się taki wariant, jestem za! Na przyszłość też chcę tak dostawać. Bo te paczki, tfu – listy, to właśnie paczki były. Trzeba mieć tupet, żeby paczki 40x40x15 itp. wysyłać jako listy. Przez to zero pretensji do listonoszki + zadowolenie z rozwiązania, jakie zaproponowała.

Ale to jeszcze nic!