Jeśli misja dostarczenia wysłanego przeze mnie w czwartek listu poleconego z zadeklarowaną wartością zostanie przez Pocztę Polską wypełniona bez zarzutu, to niniejszym ogłaszam, iż zostanę fanem ww. usługi, zwanej też poleconym ubezpieczonym. Zamiast dopłacać za naklejkę „Prioritaire”, dopłacał będę za cztery śmieszne, zgięte nalepki, z których na każdą przypada po dwa stemple pocztowe i za ten śliczny, czerwony druczek, na którym jest kod kreskowy i samodzielnie mogę zaznaczyć, że ma być prioritaire. Nosz, ujęła mnie ta opcja z zadeklarowaną wartością listu poleconego!Zdjęcia oblepionej i ostemplowanej koperty nie posiadam, bo do głowy by mi nie przyszło, że tak to w praktyce wygląda i że taki z tego będę miał ubaw :) Opowiem więc, jak to było.

W trybie pilnym przyszło mi wysłać wartościową rzecz na drugi koniec Polski - do Gdyni. Nie miałem na tyle czasu, by przesyłkę nadać InPostem, przez co postanowiłem skorzystać z usług pocztowego molocha, którego placówkę mam tuż pod nosem. Stwierdziłem przy tym, że terminowo i tak na to samo wyjdzie, bo InPostem do Trójmiasta już raz słałem i dotarło na trzeci dzień roboczy, a jeśli pocztowy polecony puszczę w czwartek, to przez weekend leciał sobie będzie i na czwarty dzień powinien dotrzeć do adresata.

Rzecz cenną słałem, jak już wspomniałem, a że o Poczcie Polskiej różne rzeczy się słyszy, zdecydowałem się ubezpieczyć przesyłkę. A nuż, w razie (odpukać) problemów, łatwiej będzie mi się kłócić o odszkodowanie; ponadto standardowo listy polecone ubezpieczane są chyba do stu złotych (nie sprawdziłem tego). Tak czy owak zdecydowałem się swój polecony priorytet dodatkowo ubezpieczyć - czego nigdy wcześniej nie robiłem :)

Jakie to szczęście, że już jutro kończy się przedwyborczy cyrk zwany kampanią. Jak to dobrze! Później jeszcze tylko dwutygodniowa runda honorowa głównych klaunów programu, którzy wyłonieni zostali brawami podstawionych klakierów, albo przeciwników swoich przeciwników. Po rundzie honorowej finał, drugą turą zwany, podczas którego mnie jednak nie będzie. Zbyt żałosny to cyrk, by oglądać go do końca.

Powtórzę to, co ongiś napisałem: tak źle jeszcze nie było! Liczyłem na Tuska, później chciałem Sikorskiego, ostatecznie postanowiłem poświęcić się; wstrzymać oddech, zamknąć oczy i zagłosować na Komorowskiego – byle tylko przeciw Kaczyńskiemu. Ale przy takim kandydacie, jakiego PO wystawiła, tak się po prostu nie da! Platforma chyba celowo postawiła na takiego, aby tych wyborów nie wygrać! Przecież to, co Bronisław ostatnimi tygodniami odpiernicza, to jest tak żenująco gównianie nieśmieszne, że aby na niego zagłosować, trzeba naprawdę być (każdy sam sobie niech wstawi to, co uważa za słuszne) i to do kwadratu.

Flaki z olejem, w dodatku syntetyczne i bez smaku.

To już nie kwestia poparcia dla PO. To kwestia sprzeciwu przeciw Kaczyńskiemu. NIE dla Kaczyńskiego, a teraz, po skutecznej (anty)kampanii Komorowskiego, również NIE dla niego. Gdyby Kandydat PO miał osobowość Kaczyńskiego... to by babcia dziadkiem była. Z wąsami. Jestem nie tyle rozczarowany kampanią 2010, co srodze wkurzony jej przebiegiem i jej bohaterami. Starałem się, jak mogłem, by swój głos na drugą turę wyborów zachować dla Bronisława, bo przeciw Jarosławowi, ale wymiękłem... Skapitulowałem. Nie chcę pełni władzy dla PO, nie chcę prezydenta Komorowskiego, tak samo jak nigdy nie chciałem, nie chcę i nie zechcę kogokolwiek z PiS.

Źle się dzieje, bardzo źle... Nie ma na kogo głosować. Dobrze, że chociaż w pierwszej turze na karcie wyborczej mogę skreślić swojego kandydata. Może miliony innych wyborców oleje tych dwóch głównych do_bani kandydatów, których się im na siłę wciska i zrobi to samo co ja: zagłosuje na tego samego X i wspólnie przyczyni się do sensacyjnych rozstrzygnięć? Wtedy miałby miejsce cud; do drugiej tury wszedłby ktoś inny, zamiast jednego z kandydatów PO lub PiS.

Może... może ten naród nie jest tak zmanipulowany i głupi i w porę zastanowi się dobrze nad tym, czy „jego” kandydat naprawdę jest „jego”? Żal patrzeć, jak ludzie dają sobie doczepiać sznurki i nie myślą by stawiać opór, gdy ktoś za nie pociąga. Żal obserwować, jak kłamstwo goni kłamstwo, a ludzie jak chorągiewki, raz w te, a raz wewte, nazywają prawdą stwierdzenia i zaprzeczenia...

Hitu sprzed roku tym razem nie będzie, bo wymieniliśmy okna (wymiana nie ma nic wspólnego z moją walką z moskitami :)) i patent z tiulem i pineskami nie ma szans powodzenia. Trochę szkoda, bo miałem nowy (lepszy) pomysł na samoróbkę v2.0: tiul, listewki, wata lub filc, pineski, gwoździki, śrubki... ;)

Ostatecznie zamierzam zorganizować sobie fachową, lanserską i wypasioną siatkę na aluminiowej ramce, ale na taką trzeba czekać, a mnie tu żywcem jedzą! Myślałem, że do poniedziałku wytrzymam, ale był to błąd: minionej nocy, mimo jedynie rozszczelnionych okien, zabiłem około 10 komarów, kilka ciem, sporo jakiejś latającej drobnicy i... nawinęła się jeszcze biedronka, ale jej nie zabijałem, tylko wypuściłem nad ranem. No właśnie: chłodne ranki bez komarów to mit! Komary urzędują na trzy zmiany i nawet wtedy, kiedy powinno ich nie być, latają ich całe roje. Masakra...

Postanowiłem czym prędzej kupić najzwyklejszą moskitierę w postaci siatki mocowanej na taśmie z rzepem; na Allegro tanio i praktycznie na dowolny wymiar, ale nie mam czasu czekać! Polazłem więc do Nomi, bo to dla mnie najbliższy tego typu sklep; mieli moskitiery... dokładnie takie, na jakich naciąłem się przed rokiem. Sprawdziłem dokładnie opakowanie i nie do końca pewien zawartości udałem się do kasy. W kolejce... komary urządziły sobie prawdziwą popijawę. Masakra...Nie czekałem dwóch godzin, jak każe instrukcja, lecz już w kilkanaście minut po przyklejeniu rzepu do ramy okna wziąłem i zamocowałem siatkę. Myślałem, że będzie jedna duża o wymiarach podanych na opakowaniu, ale okazało się, że są dwie wąskie... Fart jednak jak cholera, bo pojedynczy pas był szeroki na styk i gdyby dali o połowę więcej taśmy z rzepem, to zrobiłbym jeszcze jedną kwaterę.Co chwilę obserwuję sobie okno; co jakiś czas jakiś owadzi pomiot siada na siatce, ale do środka nic się nie pcha. Nie wiem, jak będzie wieczorem, kiedy komary rozpoczną swoje balety; trochę boję się, że przez dziurki w siatce uda im się wedrzeć do środka. Jeśli tak się stanie, wymienię tę siatkę na tiul, którego oka są nieco mniejsze.

Razu pewnego obiecałem, że w wolnej chwili wrzucę na blog parę migawek z wesela Doroty i Tomka, które popełniono 29 maja. Jak obiecałem, tak niniejszym czynię, ale nim przejdziem do zdjęć, rzucim słowem o okolicznościach ich powstawania ;)

Młodzi wynajęli profesjonalnych fotografów do uwiecznienia ślubu i zabawy weselnej, a ja sobie tam robiłem za tzw. drugiego fotografa. Nie musiałem nim być, ale że nie lubię sam w w kościelnej ławce siedzieć, a moje Narzeczone Skaranie Boskie robiło za świadka, postanowiłem wziąć i porobić trochę zdjęć - takich po mojemu. Nie chodziło o to, że uważałem się za lepszego od profesjonalistów - co to, to nie. Zdjęcia robiłem z dwóch powodów: pierwszym z nich była chęć budowy własnego ślubnego portfolio, a drugim narastające pragnienie przetestowania różnych wariantów ustawień aparatu, które po głowie od dłuższego czasu się tłukły.

Lampy błyskowej nie uznaję - to ostateczna ostateczność i zło konieczne, które psuje wszystkie zdjęcia. Postanowiłem bazować tylko i wyłącznie na świetle zastanym, pracując na najwyższych czułościach, a żeby było śmieszniej, olałem starania o ładnie naświetlone zdjęcia i zdecydowałem się testować różne głupie warianty - po to, aby wiedzieć, na ile mogę na nie liczyć w ekstremalnych sytuacjach. Te nietypowe warianty, to np. fotografowanie na niższej czułości i skracanie czasu migawki przez obniżanie ekspozycji, by podczas wywoływania podbić całość i zobaczyć, czy więcej szumów wyjdzie z kadru z niższym ISO podbitego o np. 1 EV, czy ze zdjęcia z nie korygowaną ekspozycją na wyższej czułości.Wszystkie zaprezentowane poniżej zdjęcia zrobiłem z czułościami ISO-800 i ISO-1600, z czego prawie wszystkie z tą wyższą. Szkoda, że mój aparacik nie posiada ISO-3200 - bardzo by mi się przydało. Wiem, że przy iso-1600 matryca czasem nie wyrabia i często nie ma później z czego rozjaśnić zdjęcia (o 0,5 EV jeszcze da się, ale wyżej to już niebieskie plamy w ciemnych miejscach, zdechłe światło i inne cuda), ale jednak wolałbym delikatnie odszumić 3200, niż mieć 1600 wymagające podbicia o cały krok. Ano, i jaśniejsze obiektywy przydałyby się, ale to nie żadna tajemnica nawet tam, gdzie jaśniej jest niż u mnie. Jakaś jasna 50mm (f/2.0 albo jaśniej), szerszy szeroki kąt (12-10 mm, szerzej nie potrzebuję, chyba że zoom klasy 9-18) i więcej do szczęścia nie trza.

A zasiedziałem się znowu. To, co inni paroma kliknięciami robią, ja muszę męczyć godzinami. Tak, muszę, a właściwie musiałem, bo już zrobiłem - reklamę taką małą, ale pilną. Nie powiem; czasem mam farta i fajne rzeczy mi wychodzą, ale zawsze jest to dziełem przypadku. Ja nie grafik i basta.

Przewalone przez te upały; wystarczyło przejść się wieczorem do pobliskiego sklepu, by wrócić mokry. I bynajmniej nie padało, a ja nie biegłem... Poranek, to najchłodniejsza pora doby. Delektuję się niem więc teraz bezwstydnie, wdycham chłodne powietrze jak szajbus i wpatruję się w widok na oścież otwartego okna, bo tylko teraz można. Już w okolicach południa te pieprzone, małe, krwiożercze bzykadła rozpoczynają tournee po świecie - by je szlag! I by szlag tych ciuli w ratuszu, co się nigdy z odkomarzaniem zebrać nie mogą. W innych miastach potrafią, a u nas nie! Co to, kurwa, rezerwat przyrody i świętych komarów? W tamtym roku niemiłosiernie nas żarły i żadnej akcji likwidacji komarów nie było, a tego lata będzie jeszcze gorzej. Odkomarzania chcę!!!!!!

4:15, 27 stopni na termometrze - to znaczy, że jest chłodno. Jest zajebiście. Pójdę za chwilę spać, bo jak nie pośpię, to mnie ten upał gotów zabić, a udaru dostać będę mógł nawet w cieniu. Któryś dzień z kolei leje się żar z nieba, a ja przed kompem ślęczę jak dzikus jakiś, zamiast wyjść i powygrzewać swoje stu kilowe cielsko na słońcu. W weekend bym się poopalał, ale coś w pogodzie o chmurach i deszczu w kontekście niedzieli godali. A niech ich! Chamy...

Na dziś skończyłem prackę. Przez otwarte okno wlewa się powietrze chłodne: odczuły to nawet wiatraczki w kompie, bo już tak nie wyją. Mnie nawet coś na zwór gęsiej skórki łapie - ale fajnie! :) Zerknąłem w stronę okna, niebo na zachodzie było jeszcze ciemnawe - cyknąłem więc fotkę tak, jak siedziałem, by zapisać w jpg-u to, co zobaczyłem i jak to zobaczyłem. Mniej więcej.Zrobiwszy zdjęcie pomyślałem, że skoro mam obraz, to przydałby się dźwięk. Nie posiadam super sprzętu do nagrywania, więc wyjąłem Samsunga Monte (czasu na jego testy póki co nie mam) i uruchomiłem dyktafon. Ptaszki ćwierkały, sielanka... Plik amr z nagraniem trwającym niewiele ponad minutę ważył niewiele ponad 100 Kb. 1 minuta = 100 Kb - tak by mi to wychodziło. Jakość jak z telefonu, przekonwertowałem to do mp3 i zrobiłem głośniej:


A tu oryginalny plik .amr dla tych, którzy chcieliby rzucić uchem na dziewicze nagranie z telefonu Samsung Monte S5620.

Spać mi się chce, ale spodziewam się, że gdy wreszcie klapnę do wyra, to przyjdzie długi bój stoczyć o sen. Ciężko się śpi na takim gorącu. Bezsenność: niektórzy twierdzą, że ludzie na nią cierpiący sami są sobie winni, bo zamiast spokojnie zasypiać, kładą się i denerwują, że nie mogą zasnąć i z tych nerwów faktycznie nie mogą. Zauważyłem po sobie, że coś w tym stwierdzeniu jest - staram się więc nie myśleć o niczym, wyciszyć umysł i nie czekać na sen, tylko po prostu spać. Aby jakieś sen odpędzające myśli przypadkiem nie przylazły, dobrze jest zająć głowę czymś błahym - choćby liczeniem owiec.