Ściągać [tutaj], wrzucać na komórki, ustawiać budzenie i nie spać!

Jest jeszcze kilka innych wariantów, ale moim zdaniem nie tak dobrych, jak powyższy :)


Jeśli ktoś chce sobie ściągnąć któryś z alternatywnych, to na tej stronie, na playliście znajdzie ikonkę downloadu.

Zmęczony fotografią cyfrową zacząłem marzyć o tym, aby technologicznie cofnąć się w czasie tak przynajmniej o dwie dekady. Fotografia cyfrowa śmierdzi: śmierdzi syntetykiem, będąc przy tym ułomną w całej rozpiętości swojego bytu. Ot, tani, szybki, masowy substytut, który ni trochę nie dorównuje oryginałowi. Fotografia cyfrowa zaczyna mnie nie tylko wkurzać, ale i otępiać. Fotografii cyfrowej brakuje magii i rozwagi znanych ze świata, w którym obraz rejestruje się na filmie.

Ktoś raz, po swojej przymusowej przesiadce z analoga na cyfraka, mądrze napisał: "przed naciśnięciem spustu migawki aparatu cyfrowego nie czuć ciężaru spoczywającego na palcu, co w przypadku aparatu z rolką filmu". Zgadzam się z tym stwierdzeniem. Cyfrowym aparatem można bez namysłu pstryknąć: większość roboty odwali automatyka, a gdy jakimś cudem zdjęcie i tak będzie do niczego, to po prostu „delete” i problem z głowy. Mając do dyspozycji rolkę na 12, 24 czy tam 36 klatek, człowiekowi jakoś tak prędzej przyjdzie się nieco dłużej zastanowić nad zdjęciem, zanim zrobi „pstryk”.

Marzę o wkroczeniu w świat fotografii analogowej i pewnie to marzenie spełnię. Mógłbym już, od zaraz: starego Zenita za cenę dobrej 0,75 na Allegro kupić nie sztuka, filmów też ci pod dostatkiem, ale pytam: jaki miałoby to cel? Zenity średnio udanymi konstrukcjami są: pokrycie kadru w wizjerze tragiczne, czasów (szczególnie dłuższych) mechanika nie trzyma... Chcę coś lepszego, ale jeszcze nie wiem co - tak, właśnie na tym etapie jestem. Najpierw sporo teorii muszę przyswoić, by móc w miarę świadomie wkroczyć w praktykę. Wszystko przede mną. Na dziś dzień mogę sobie utrudniać życie fotografując w pełni manualnym trybem - i to robię. Na razie wczówka, ale przyjdzie czas... Stary, manualny Helios 44m-4 dodaje tej zabawie uroku :)Docelową stacją jest średni format. Mam hopla na punkcie tych kwadratowych kadrów o wspaniałej plastyce, mniejszej głębi ostrości, większej rozpiętości tonalnej... Głębia zdjęć formatu 6x6 mnie wsysa. Też chcę! Jakiś Kiev, może Mamiya, a w gorszym wypadku rodzimy Start... Wcześniej jednak 35 mm zamierzam zaliczyć, najlepiej na jakimś mechanicznym body.

Lecz na razie mam cyfrową lustrzankę Olympusa systemu 4/3, kilka obiektywów i zacięcie, aby jak najczęściej myśleć za aparat. Nie zawsze jest to możliwe; często automatyka przydaje się bardzo szczególnie tam, gdzie liczy się jak najkrótszy odstęp w czasie między orientem fotografa a momentem, który ma zostać naświetlony, a który przecież nie zaczeka. Niemniej jednak to właśnie ręczny, samodzielny dobór parametrów daje największą frajdę i tym większa satysfakcja z tego jest, im dłużej przychodzi czekać na efekt pracy. Pociąga mnie to, jak jasna cholera!

Głupio Olympus postąpił nie udostępniając markowego gripa/battery packa do modelu e-520. Cholernie głupio zrobił, a na głupocie tej skorzystać próbują firmy trzecie, na własną rękę produkujące zamienniki. Jednym (dla mnie jedynym, bo o innym nie słyszałem) producentem nieoryginalnego gripa do Olka e-520 jest firma Ownuser, która do sprzedaży wypuściła dwa modele uchwytu: ze zdalnym sterowaniem i bez.


Parę razy omal nie kupiłem tego... za każdym razem przed wejściem w posiadanie tego dodatku chroniła mnie jego odwrotność i ułomność dialogu między body a gripem. Powiększenie bryły aparatu i lans nie są dla mnie na tyle ważne, abym był skłonny strawić battery pack by Ownuser z wszystkimi jego wadami.

Wada 1: Dodatkowe spusty migawki

Przyciski zwalniania migawki aparatu projektanci Ownuser umieścili w sposób beznadziejny. Przycisk spustu dla palca prawej dłoni umieszczono dziwacznie na przedniej ściance i ten wciskać trzeba od przodu - nie zaś, jak wszędzie indziej - od góry. Natomiast drugi z przycisków - prawidłowo odgórnie ciskany, przeznaczono dla lewej ręki. Mańkutem nie jestem (jak zdecydowana większość użytkowników), zdecydowanie wolę operować ręką prawą, lewej powierzając obiektyw. Nie dało się tego przycisku w ten sam sposób umieścić po prawej stronie?

Oto szybki wpis z mrożącego krew w żyłach gatunku „how-to”, odpowiadający na często pojawiające się pytanie: jak zdjąć obudowę z Nokii 2700 Classic - gdzie generalnie chodzi i zdejmowanie przedniego panela. Takowe zapytania dość często pojawiają się w statystykach wejść do mojego skromnego, blogowego królestwa, ale ten właściwy impuls do napisania poniższego dała mi pewna Paulina, która w tej sprawie wysłała do mnie maila.

Nigdy wcześniej nie zdejmowałem obudowy z mojej 2700 Classic, ale skoro kobieta prosi... ;) Opisałem jej w mailu krótko i bez obrazków, a następnie wziąłem i zrobiłem zdjęcia, coby we wpisie słowo swe zilustrować. Jak więc zdjąć obudowę (przednią jej część) Nokii 2700 Classic?

Sposób prosty, ale podczas wykonywania czynności poziom ostrożności i delikatności warto ustawić na full. Przednia część obudowy Nokii 2700 Classic trzyma się reszty pięcioma łapkami: cztery z nich (boczne) to zatrzaski, a jeden - sąsiadujący z słuchawką i gniazdem - to haczyk.

W niedzielę, 16 maja o godzinie 17:00 w DK „Mors” w Dębicy miało miejsce widowisko taneczne „Adept i mistrz”, zorganizowane przy okazji obchodów Światowego Dnia Tańca. Światowy Dzień Tańca wypada w kwietniu, ale z powodu żałoby narodowej po katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem, imprezę „Adept i mistrz” przełożono na inny termin.

Pogoda była fatalna, bo już prawie dobę nieustannie padał deszcz; najchętniej to bym z domu dupska nie ruszał, ale... ktoś tam musiał robić zdjęcia i tym kimś miałem być ja. Właściwie zamierzałem skupić się jedynie na występie grupy tanecznej ARA, ale jak mawiają (albo mawiać dopiero zaczną) „okazja czyni zdjęcie” i jeśli użyć liczby mnogiej, to okazji powodujących powstawanie zdjęć miałem pod dostatkiem. Nie ja jeden z resztą, bo aparatów z ludźmi było sporo, ale w tym wpisie skupiam się na sobie. Może poza jednym wyjątkiem: pozdrowienia i wyrazy szacunku dla pana, który cholernie mnie zagiął - niemalże zawstydził. Pan ów, no cóż... spójrzcie na aparat, którym pracował:Wyrazy uznania! Choć sam nie kadruję via LCD i staram się ograniczać rolę automatyki do minimum, to ze swoją cyfrową lustrzanką i tak czułem się przy Panu jak uczniak. Bardzo chciałbym zobaczyć te zdjęcia. Ehh.. tak wziąć i wdrepnąć w świat negatywów... może kiedyś, gdy do tego dojrzeję - albo wcale.

Wróćmy jednak do głównego tematu tego wpisu :) Widowisko podzielone było na dwie części. W pierwszej odsłonie wystąpiły zespoły początkujące, ze skromnym portfolio występów. W części drugiej natomiast zatańczyły grupy bardziej doświadczone, które miasta, w jakich dotąd występowały, lepiej poznają po deskach scen i garderobach, niż np. po zabytkach :)

Najbardziej podobał mi się występ rzeszowskiego Teatru Ulicznego „ZONE”, któremu poświęciłem sporą część fotorelacji. Najbardziej wkurzał mnie reflektor, obok którego siedziałem.

W poniższej galerii zdjęć nie znajdziecie wszystkich zespołów, które wzięły udział w widowisku "Adept i mistrz". Nie byłem tam dla organizatora lub mediów, więc mogłem i pozwoliłem sobie fotografować tylko to, na co miałem ochotę, lub też na co sprzęt mi pozwolił. Dobry sprawdzian był to dla mnie i dla moich fotoklamotów; prądu starczyło, miejsca na kartach brakło (trza dokupić), brakło również jasności obiektywom - tu półśrodkiem mogłaby być łaska producenta sprzętu, gdyby ten raczył udostępnić wyższą maksymalną czułość. Jasny, najlepiej uniwersalny obiektyw na takie okazje trza będzie kiedyś kupić. Grunt, że wyszedłem obronną ręką, zdjęć zrobiłem więcej niż chciałem i teraz mam przyjemność zaprosić do ich obejrzenia. Malutkie są, bo dużo ich (121 sztuk).