Buddy, pięcioletni owczarek niemiecki, sprowadził pomoc na miejsce pożaru. Historia miała miejsce w USA, w stanie Alaska, a pożar wybuchł w warsztacie niejakiego Bena Heinrichsa. Benowi, właścicielowi Buddyego, od ognia zajęło się ubranie; poparzony powiedział psu, że trzeba sprowadzić pomoc. I pies ruszył przed siebie, by po drodze natknąć się na policyjny radiowóz.

Pies zwrócił na siebie uwagę policjanta swoim zachowaniem - Buddy zdawał się eskortować radiowóz biegnąc przed nim, po każdym zakręcie oglądając się za siebie, jakby sprawdzając, czy wóz policyjny nadal za nim podąża. Tym sposobem doprowadził policjanta na miejsce pożaru, dzięki czemu udało się uratować dom, który - jak widać na poniższym filmiku - stoi tuż obok płonącego warsztatu. W radiowozie zepsuty był GPS, przez co komunikat alarmowy do policjanta nie dotarł.Pies za swoją postawę został nagrodzony przez policję stalową kością z wygrawerowanym na niej słowami „za pomoc i pracowitość”, a ja zastanawiam się nad paroma maleńkimi szczegółami, które zdają się podważać autentyczność tej historii.

Niektórzy z Was pewnie pamiętają, jak swego czasu narzekałem na Jej Upierdliwą Mość Pocztę Polską, beznadziejną obsługę i bezczelność okienkowych pań. Po tamtym wpisie przy każdej okazji starałem się unikać dostarczania przesyłek przez PP, lub korzystać z paczek pocztowych miast listów. Paczka lepsza niż koperta, bowiem koperty zawsze były i są u mnie problemem, natomiast paczki - także w soboty - rozwozi sympatyczny pan. Sfoszony na pocztowe listy polecone, dostawę drobiazgów kupionych na Allegro starałem się zamawiać InPostem, w przypadku bardziej wartościowych nabytków kurierem (korzystniejszy stosunek cen zakupu do transportu), a w ostateczności paczką pocztową.

Pech chciał, że na pohybel mojej strategii unikania listów poleconych, akurat parę podmiotów wymyśliło sobie wysłać do mnie tą właśnie drogą rozmaite pisemka; a to umowa, a to fakturka, a to ZUS, a to OFE. Pewnego razu, stojąc przed drzwiami z kolejnym poleconym do mnie listem, listonoszka wręczyła mi taki oto formularz:Widząc moje zaskoczenie naprędce wyjaśniła, że jak to wypełnię i złożę w urzędzie pocztowym, to ona nie będzie mi listów poleconych awizować, tylko razem ze zwykłą korespondencją pakować je będzie do skrzynki. Bo polecone często przychodzą i miałbym problem z głowy. Ehmm i cóż... nie chcę być uszczypliwy, czy według niektórych chamski, ale problemem jest sama pani listonoszka, a raczej jej podejście do tematu.

Awiza pozostawia się w przypadku nieobecności adresata lub kogokolwiek uprawnionego do odbioru przesyłki - po to właśnie awizo jest. Tak się akurat składa, że u mnie w domu zawsze ktoś z domowników jest, bo tak fajnie nam się nasze sprawy zazębiają. Problem z awizami tkwi więc nie w nieobecności osoby upoważnionej do odbioru listu poleconego, ale w sposobie pracy listonosza. Pani doręczycielka ma bowiem w zwyczaju w biegu dwa razy (bez odstępu) zadzwonić do drzwi, odetchnąć pewnie ze dwa razy i na dół lecieć z awizem do skrzynki.

Kilka razy musiałem gonić za nią, choć przecież w ogóle nie ociągałem się po usłyszeniu pocztowego dzwonienia do drzwi. Nie wymagam wystawania przed drzwiami przez kwadrans, ale naprawdę takie dodatkowe 15 sekund cierpliwości uratowałoby sprawę przynajmniej kilku awizów.

O północy dobiegła końca tygodniowa żałoba narodowa. Tak ją Komorowski zarządził i tak obowiązywała, choć osobiście uważam, że ta jej szczera wersja tak naprawdę skończyła się drugiego dnia po katastrofie. 10 kwietnia szok, 11 szok i prawdziwe przygnębienie, a od poniedziałku kirem przepasany spektakl medialny pt. „Nasz kochany pan prezydent...”.

Niektórym od tego szoku we łbach klepki musiały się poprzestawiać, skoro nagle takim szacunkiem i uwielbieniem zapałali do tych, których jeszcze przed paroma dniami gównem obrzucali. Z dnia na dzień ideałami stali się ci, którzy jeszcze kilkadziesiąt godzin wcześniej byli powodem do wstydu i obiektem drwin.

Ja bym chyba zmartwychwstał dla tych wszystkich oddanych przyjaciół, którzy ujawniliby się dopiero po mojej śmierci. Ale czy tak nie jest, że niektórzy życie oddać by byli skorzy za tych, którzy już umarli w sposób wstrząsający? Kochają współczuć, kochają żałować, kochają „wieczne odpoczywanie” śpiewać.

Kraj nasz zwariował. Kraj nasz okrył się żałobą, a następnie tłustą obłudą. Każdy do obiektywu łezkę ronił, każdy pieprzył o pojednaniu, każdy coś deklarował i co się okazuje? Niemal każdy z tych każdych pierdolił od rzeczy. Gdy tylko opadły te faktyczne, najszczersze emocje, górę wzięły populistyczne gierki. Durne, puste gierki pod publikę i dla własnego interesu. Na półmetku żałoby festiwal lansu i autopromocja kręciły się w najlepsze.

A te cymbały z flagami z nazwami miejscowości, to do Krakowa pojechały w żałobie żegnać ukochaną parę prezydencką, czy raczej stać z chorągiewką z nazwą swojej dziury, by zobaczyć się na telebimie i pomachać do kamery znajomym? Na Małysza wypierdalać z tymi machajkami, a nie na pogrzeb prezydenta i jego małżonki!!! Gwoli ścisłości: ten akapit nie jest adresowany do wszystkich przybyłych do Krakowa na pogrzeb, a jedynie do tych turystów, którzy bez flagi z nazwą swojej miejscowości nie ruszają się nigdzie, gdzie są kamery i można pomachać. Przybyli żegnać prezydenta, czy pokazać się w telewizji?

Przez dwa pierwsze dni autentycznie byłem przybity, ale w końcu ogarnąłem to, co się stało, przełknąłem i po cichu trawiłem. Wraz z poniedziałkiem wróciłem do codziennych spraw, a w mediach z płaczem dopiero się rozkręcali, co rusz podkładając mi ziarna grochu i tłuczone szkła pod kolana, jakby mało było tego, że w duchu szczerze przyklęknąłem - co w sumie nieczęsto mi się zdarza. Niemal na każdym kanale ten sam spektakl; nie dało się oderwać od przygnębienia oglądając w tv jakiś film lub coś niezwiązanego z Katyniem. Przecież tylu przyjaciół zabitych nagle się ujawniło i każdy z nich musiał przed kamerami łezkę uronić... Nie ważne, czy się w sercu czuje, bo ważne, co się pokazuje. Rzygać mi się chciało tym lukrem, jakim polewano trumny Kaczyńskich, których za życia najchętniej oblano by szambem. A jeden taki, z Torunia zaiste, to już swego czasu osobiście w kierunku prezydentowej z szambem wyjechał.

I jak tu nie kojarzyć Chin z tandetą, skoro nigdzie indziej, jak właśnie w państwie środka doszło do bodaj najbardziej kuriozalnej kraksy w historii Formuły 1? Podczas dzisiejszej pierwszej sesji treningowej przed niedzielnym Grand Prix Chin, Sebastien Buemi, jeżdżący bolidem Toro Rosso, musiał przeżyć nie lada szok, kiedy to podczas dohamowania przed jednym z zakrętów odpadły mu przednie koła :)

Sobota rano, godzina 9:30. Obudziliśmy się po pierwszej nocy spędzonej u szwagierki; w kuchni rzęził radiobudzik, ale żadnej informacji o katastrofie prezydenckiego samolotu nie było. Przed śniadaniem Tomek usiadł przed komputerem, wszedł na jakiś portal internetowy i mechanicznie przekazał nam wiadomość o tragedii, jakby to nie on mówił, a jedynie robił za lektora. Do niego też to nie docierało.

Śniadanie jedliśmy w milczeniu, śledząc w TV najświeższe doniesienia ze Smoleńska. Nie docierało do nas to, co pokazywały telewizyjne kamery i co mówiły do nas głośniki. To było tak nierealne, tak niewiarygodne i brzmiało tak niedorzecznie... Żeby jedna osoba, to jakoś łatwiej ogarnąć, ale prawie setka ludzi, z których część każdego dnia dbała o to, aby o niej nie zapomnieć? Wymieniane przez dziennikarzy nazwiska brzmiały tak znajomo, jak by należały do sąsiadów, z którymi mijało się każdego dnia.

Można było tych ludzi nie lubić, można się było z nimi nie zgadzać, ale bez względu na to w którą stronę, budzili oni moje emocje, bez których nie ma przywiązania. Na swój sposób lubiłem prezydenta Kaczyńskiego - jego prezydentura zupełnie mi się nie podobała, ale na tle negatywów jego urzędu było też kilka przebłysków, które szczerze mnie rozbawiły, m.in. wyśmianie kulawego angielskiego Tuska, czy też cięta riposta podczas wizyty w jakimś mieście (wyleciało mi z głowy w jakim), kiedy zapraszany do ponownej wizyty w tym mieście przy okazji różnych lokalnych świąt, na spontanie wypalił coś w stylu „skoro tyle świętujecie, to kiedy pracujecie?” O zmarłych mówi się dobrze, a o ofiarach katastrofy takiej, jak ta, mówi się jak o bohaterach, męczennikach, popadając w patos należny chyba tylko świętym. To magia chwili; po tak niespodziewanym ciosie naród, z pomocą telewizyjnych spektakli informacyjnych, nie może dojść do siebie. Na trzeźwe myślenie jest jeszcze za wcześnie - trzeba się rozwodzić nad tym, co się stało, aż ktoś powie „dość” i jako pierwszy uczyni krok, aby powrócić do normalności.

Co za ironia losu! Lech Kaczyński - na jego temat mawiano złośliwie, że najlepiej wychodzi mu zarządzanie żałób narodowych, sam teraz jest jednym z tych, za którym Polska płacze.