Wybory prezydenckie 2010 przejdą do historii jako te, w których naród Polski musiał wybierać między dwoma fatalnymi kandydatami. Najgorsze jest to, że to właśnie tych dwóch najgorszych kandydatów ma największe szanse na zwycięstwo. Zamiast głosować na polityka z jajem, charyzmą, wizją, autorytetem, świetnym wizerunkiem, opinią, aparycją, polotem i własnym pomysłem na prezydenturę, przyjdzie nam wybierać między psujem i awanturnikiem, a politykiem cichym, układnym i niewyrazistym jak cukier w wodzie.

Ciesząca się wciąż bardzo dużym poparciem Platforma Obywatelska wciska na siłę kandydata, który w normalnej sytuacji nie miałby większych szans na wygraną. Sytuacja jednak nie jest normalna, bowiem ów blady kandydat jest najbliżej prezydentury. Jego największymi atutami są cechy, których brak głównemu kontrkandydatowi. Mowa o spokoju, opanowaniu, kulturze wypowiedzi i spokojnym, ugodowym stylu uprawiania polityki. Takiego prezydenta będziemy mieli, bo na takiego zagłosujemy ze strachu, że stanie się nieszczęście na miarę tego z 2005, kiedy to Kaczyńscy przejęli władzę. PiS w rządzie + partyjny prezydent. Z resztą nie ma co do tego wracać, bo „Nie będę premierem, jeśli brat będzie prezydentem” i obłęd budowy IV RP wszyscy znamy.

Po niespełna pięciu latach ponownie Polska pójdzie do urn, by po demokratycznemu wybrać swojego prezydenta. Zamiast wyłaniać męża stanu z prawdziwego zdarzenia, znów, jak przed trzema laty, przyjdzie głosować „przeciw”. Bronisław Komorowski nie jest kandydatem, na jakiego chciałbym zagłosować, ale będę musiał nań głos swój oddać, bowiem chroń Boże Polskę przed Kaczyńskim! Nie chcę Jarosława u władzy; popisy jego politycznego kunsztu miałem okazję w pełnej krasie obserwować przez ostatnie lata. Widziałem, przeżywałem i dziś mówię stanowcze NIE! Nigdy więcej Jarosława Kaczyńskiego u władzy. Nawet PiS pod jego dowództwem marnie przędzie, a przecież nikt mu w rządzeniu partią nie śmie przeszkadzać.

To niedobrze, jeśli los kraju spoczywa w rękach jednej partii. Czym to grozi, widzieliśmy w latach 2005-2007. Obecny rząd zupełnie inny styl preferuje; jest niesamowity spokój, cholerna stabilność i kultura, ale mimo wszystko wolałbym w fotelu prezydenta widzieć człowieka nie spowinowaconego z partią rządzącą, nawet tą najlepszą. Po prostu: dla równowagi i pewności, że ktoś komuś będzie patrzył na ręce pragnę prezydenta spoza rządzącej frakcji, z jednym małym "ale": nie może nim być Jarosław Kaczyński, bo w przypadku jego prezydentury bardziej od patrzenia na ręce spodziewam się podkładania nóg, a nie o to przecież chodzi. Wspólnie trzeba budować, a nie przeszkadzać sobie i niszczyć. Dlatego zamierzam głosować przeciwko Kaczyńskiemu. Dość wstydu, awantur, niesmaku, żenady, haków i ciosów poniżej pasa.

Fakt jest smutny: w 2010 roku nie mamy porządnego kandydata z szansami na wygraną. Jest paru łebków z sensem gadających, którym przy normalnych wyborach bliżej bym się przyjrzał, ale stanowią oni jedynie blade tło dla dwóch kiepskich kandydatur, między którymi rozegra się czerwcowa batalia. Wzdychający o spuściźnie po bliźniaku, żałobie i tragedii, którą trzeba wyjaśnić (teorie spiskowe były, są i będą, trzeba więc umiejętnie korzystać) Jarosław Kaczyński kontra Bronisław Komorowski - kandydat partii rządzącej, której wszystkie najlepsze cechy (kultura, spokój, opanowanie itd) on sam uosabia. Kogo wybierze Polska? Na kogo zagłosują Polacy? Czy może raczej: przeciw komu?

Doprawdy nie wiem od czego polecanie tej płyty zacząć mam. Jestem urzeczony, jestem zjedzony i jeszcze krążę gdzieś po orbicie świata, do którego dałem się tej muzyce przenieść. Poetycko, lirycznie, klimatycznie, szumanistycznie, z pomysłem i na znakomitych bitach - ambitny rap dla ambitnych słuchaczy. Respekt dla twórców!!!Się, do cholery, dawno już nie zdarzyła taka historia, żebym tak zajarał dupę podziemnie wydaną epką. „Pandemonium” Klimatu, a później dopiero „Gorączka w parku igieł” Jimsona i długo, długo nic - aż zwątpiłem, że jeszcze coś mnie tak mocno trafi i z butów wydrze. I oto wydarło, słucham w te i wewte, po kolei i nie po kolei, po kawałku, w całości, cofam, wracam i się jaram! Dziw bierze, że tak młodym ludziom chciało się siąść, pomyśleć, przemyśleć i stworzyć tak dojrzałą i ambitną płytkę.Uwielbiam takie klimaty, kocham taką poezję na bitach w czarnym rytmie, okraszoną samplami, winylowych płyt trzaskiem i soczystą stopą w bitach, o których większość podziemia morze sobie marzyć. I dobrze, bo ta większość w całości by te bity zmarnowała na swoje nawijki o dupie niczyjej. Wybór kawałków do playera był trudny, ostatecznie wybrałem trzy (wszystkich tracklista liczy 7 sztuk), posłuchajcie:

Powered by eSnips.com

Myślałem: „Nie daj Boże, żeby Jarosław został kandydatem w wyborach prezydenckich”. Stało się, więc teraz większe „nie daj Boże”: nie daj Boże, aby te wybory wygrał! A szanse na wygraną może mieć znacznie większe, niż jego tragicznie zmarły brat na reelekcję.

Pochowany wraz z małżonką na Wawelu Lech Kaczyński stał się bohaterem narodowym, obiektem czci i wielkiego współczucie. Po jego śmierci miliony obywateli wybaczyło mu jego prezydenturę, na którą tylko narzekali. „Hamulcowy”, „kula u nogi”, „marionetka w rękach brata”, „żałobnik” i pewnie inne, których nie słyszałem lub po prostu zapomniałem. Tak czy owak przed tragedią pod Smoleńskiem Lech Kaczyński nie cieszył się popularnością, w sondażach wybory prezydenckie przegrywając z kretesem. Jego tragiczna śmierć wszystko zmieniła i cała miłość i ckliwość drzemiąca w sercach rodaków spłynęła na niego wodospadem.

Lech Kaczyński miał ubiegać się o reelekcję, do czego namawiała go partia jego brata, Jarosława. Mimo marnych szans na ponowną kadencję, był najmocniejszym kandydatem. Po jego śmierci nastała pustka; nie tylko w sercach narodu i pałacu prezydenckim, ale też puste miejsce na pozycji kandydata PiS-u w wyścigu o prezydenturę.

Prawo i Sprawiedliwość straciło jednego z najważniejszych polityków. W partii zdominowanej przez Jarosława Kaczyńskiego nie było miejsca dla innych graczy, którzy mogliby się rozwijać i rosnąć w siłę w świadomości narodu na tyle, aby teraz stać się rezerwowymi, silnymi kandydatami do wyścigu o urząd prezydenta. Wybijający się z szeregu Zbigniew Ziobro oddelegowany został do Brukseli, bo tu, na miejscu, za dużo go wszędzie było i zagrażać mógł popularności prezesa partii. Jakieś tam jeszcze zawirowania w PiS były, ale przyznaję, że nie śledzę specjalnie tego, co się tam dzieje, ani nie mam ochoty teraz brakującej wiedzy uzupełniać. Opieram się na tym, do mojej głowy wpłynęło razem z innymi informacjami z pierwszych stron portali informacyjnych.

Dziś, kiedy Lech Kaczyński nie żyje, partia nie miała mocnego kandydata. Właściwie nie miała nawet kandydata na kandydata. Z partyjnych wyrazistości był Lech, jest Jarosław, Zbych się zbył, a pomysł ewentualnego wystawienia w wyborach tego trzeciego został ubity w zarodku. Pozostał jedynie Jarek. Jarek, o którym wielu z opłakujących jego brata mówiło, że z dwójki bliźniaków to Lech był sympatyczniejszy, a brat jego zupełnym przeciwieństwem.

Sympatie i antypatie na bok (przynajmniej chwilowo) i z zupełnie innej beczki teraz zapytam o pierwszą damę Polski? Kto miałby nią zostać, skoro Jarosław jest kawalerem? Dla mnie prezydent, jako głowa narodu, powinien być żonaty. Prezydent, głowa narodu, mąż stanu. Kobieta u boku mężczyzny jest jego lepszą stroną, stanowi równowagę i ociepla wizerunek. Wracając teraz do wizerunku: Jarosław nie budzi mojej sympatii: podejrzliwe spojrzenia, wyraz zaciętości na twarzy, dyktatorski styl, ostry ton przemówień - przeto wątpię, by jakaś kobieta była w stanie ocieplić ten imidż. Obawiam się, że ożenienie Jarosława na potrzeby prezydentury przyniosłoby skutek odwrotny do zamierzonego i kobieta jeszcze bardziej podkreśliłaby negatywne cechy prezesa PiS. Często też, pytając o żonę Jarosława, której on nie posiada, mawiano „prezes nie ma żony, ma kota”. Jak to teraz rozumieć i czego ewentualnie się spodziewać? Alik - pierwszy kot kraju?

Co za walka!!! Tomasz Adamek z Chrisem Arreolą dali fantastyczny pojedynek! Coś pięknego, klasyk pełną gębą! Może knockdownów tylko zabrakło, ale z ich wytrzymałością o takie niebywale trudno. Jednak brak liczenia nadrobili niesamowitym zaangażowaniem walcząc z sercem i dając siebie tyle, ile się dało. Po takim pojedynku, po takiej walce obaj mogą czuć się zwycięzcami! Szacunek Tomaszu, szacunek Chris! Coś pięknego, aż chciałoby się rzec: zwiastun renesansu w wadze ciężkiej!Brak słów w gorącej głowie, trzeba ochłonąć, by móc na spokojnie przeanalizować przebieg pojedynku i w miarę sensownie pogdybać. Dla zasady, bo gdybać tak naprawdę nie ma nad czym. Panowie A dali fantastyczną walkę i niech żałują ci, którzy nie oglądali jej na żywo. O mały włos, a słowa te trafiałyby również w moją osobę, bo były chwile, kiedy kusiło mnie, aby odpuścić sobie siedzenie z oczami na zapałkach i czekanie w niesamowitym napięciu na początek pojedynku. Po 4 zamierzałem tak zrobić, ale przez cały czas przeglądałem różne strony o boksie, oglądałem fragmenty walk jednego i drugiego analizując ich słabe i mocne strony, by jakiś w miarę własny scenariusz zbliżającej się walki w głowie sobie ułożyć. Tak zleciało do 5:30 - gdy zobaczyłem na zegarku, że to już ta godzina, dostałem takiego energetycznego kopa, jakby mi ktoś jakiegoś speeda zaaplikował. Bez kawy, do 6:15, a później już mnie duchem na tym świecie nie było. Co za emocje!!!

Buddy, pięcioletni owczarek niemiecki, sprowadził pomoc na miejsce pożaru. Historia miała miejsce w USA, w stanie Alaska, a pożar wybuchł w warsztacie niejakiego Bena Heinrichsa. Benowi, właścicielowi Buddyego, od ognia zajęło się ubranie; poparzony powiedział psu, że trzeba sprowadzić pomoc. I pies ruszył przed siebie, by po drodze natknąć się na policyjny radiowóz.

Pies zwrócił na siebie uwagę policjanta swoim zachowaniem - Buddy zdawał się eskortować radiowóz biegnąc przed nim, po każdym zakręcie oglądając się za siebie, jakby sprawdzając, czy wóz policyjny nadal za nim podąża. Tym sposobem doprowadził policjanta na miejsce pożaru, dzięki czemu udało się uratować dom, który - jak widać na poniższym filmiku - stoi tuż obok płonącego warsztatu. W radiowozie zepsuty był GPS, przez co komunikat alarmowy do policjanta nie dotarł.Pies za swoją postawę został nagrodzony przez policję stalową kością z wygrawerowanym na niej słowami „za pomoc i pracowitość”, a ja zastanawiam się nad paroma maleńkimi szczegółami, które zdają się podważać autentyczność tej historii.