Lubię brać ze sobą aparat, gdy mam coś do załatwienia na mieście. Czasem trzeba na coś poczekać, a nic czasu lepiej nie zabija, niż fotografia dla przyjemności. Poza tym można być świadkiem niepowtarzalnej sceny, którą należy zauważyć z wyprzedzeniem i odpowiednio szybko zareagować. Jeśli „ten moment” zauważa się w czasie rzeczywistym, to pozostaje jedynie obserwować go, bo na zdjęcie jest już za późno.

Taką jedną sytuację w pełni świadomie przegapiłem. Stałem obok skrzyżowania i wymieniałem obiektyw, kiedy zobaczyłem, że z podporządkowanej będzie wyjeżdżał kurier. Skręcał w prawo i obydwa pasy w tym kierunku miał wolne, bo od lewej mieli czerwone światło. Wiedziałem, że młody skręcając nie omieszka sobie mocniej przycisnąć, a że Ford Transit napęd ma na tylną oś, to gościa jak nic zarzuci. Ładny miałbym kadr, bo w świetnym miejscu sobie stanąłem, a gościa wywinęło o ponad 30 stopni. Ale odpuściłem sobie i ze stoickim spokojem wkręcałem 40-150mm. Żal mi było tego ujęcia, ale aparat brałem z mocnym postanowieniem „zero reporterki” i zdecydowany byłem w nim wytrwać.

Kilka dni wcześniej u Darka Tyrpina pojawił się wpis ze zdjęciami kolorowych obiektów w zimowej scenerii. Kozacki pomysł zajebiście mi się spodobał; zabierając ze sobą aparat na miasto myślałem o tym, że sam się mogę z takim tematem zmierzyć. Śnieg akurat świeżutki był, a w dodatku co jakiś dosypywało go jeszcze. Szybko przekonałem się, że nic z tego jednak nie będzie; takie zdjęcia, to robić nie w mieście, gdzie samochodów, ludzi, budynków i innych obiektów pełno, ale gdzieś na jakiś końcach świata, tudzież jego początkach. Tylko tam można znaleźć piękne, czyste, białe kadry.

Tak więc polowanie na kolory odpuściłem sobie i koncepcja nowa brzmiała: jak coś trafię w kolorze na bieli, to będzie miło, ale dzień nie będzie stracony, jeśli na karcie przyniosę do domu inny temat. Zatem luz i spontan aka. pstrykanie bez pełnego zaangażowania. Zresztą cel mojego z domu dupy ruszenia był zupełnie inny i ewentualne zdjęcia, to tylko tak przy okazji.

Wrócę jeszcze do wymiany obiektywu, której nie planowałem. Krótki spełniał swoją powinność, ale tylko do momentu, w którym zauważyłem dzikie kaczki pluskające się w jednym z potoków płynących przez centrum miasta. Dokładnie w tym potoku płynącym między Bankiem Spółdzielczym a ZUiRT-em po południowej stronie ulicy. Kaczki jak kaczki, ale niecodziennym wydało mi się miejsce ich pływania. Ten potok to przecież jeden śmierdzący ściek! Syf do entej – po drugiej stornie ulicy jest plac z ławeczkami i latem bywają takie dni, że nie da się tam wysiedzieć, bo tak z tego potoku trąci. Zaskoczyły mnie rosoły i nim względnie się do nich ustawiłem, to odleciały. Wyczaiłem je jeszcze jakieś 200 metrów dalej, ale odpuściłem sobie, bo musiałbym się przedzierać przez jakieś chaszcze i na bank bym je spłoszył. Poniżej parę zdjęć – właściwie wszystkie, jakie zrobiłem.

Jaki powinien być idealny antywirus? Lekki, szybki, skuteczny, bezobsługowy i darmowy. Niniejszym stwierdzam, że taki nie istnieje. Przez kilka miesięcy trwania w zauroczeniu Avastem łudziłem się, że to właśnie on jest najlepszym rozwiązaniem - a miałem ku temu podstawy. Niestety, po paru miesiącach bezproblemowej współpracy wziął i przyświrował uznając moją oryginalną grę za niebezpieczną. Może to takie wychowawcze instynkty gdzieś tam w nim drzemały i obudziły się z chwilą uruchomienia przeze mnie NFS; zobaczył grę i stwierdził, że nie pozwoli mi mojej energii i czasu marnować na bzdety.


Pierwsze moje spotkanie z Avastem miało miejsce jakieś 4-5 lat temu. Wówczas nie spodobał mi się ten program: lekki nie był i przepuścić co nieco lubił. Miałem wówczas licencję na Nortona 2004 IS, a po zakończeniu subskrypcji zmieniałem antywirusy jak laski w szkole średniej. Dopiero w ciągu ostatnich dwóch lat nieco się ustatkowałem i dość wiernie trwałem w związku z NOD32 v 2.7. Było mi z nim dobrze. Szkoda tylko, że nazwa NOD jest rodzaju męskiego, bo przez to poprzednie zdanie brzmi trochę głupio :)

Latem 2009 roku pojawiła się beta Windows 7, którą to postanowiłem stestować. Obawiałem się problemów z leciwym NOD32 (wtedy Eset wypuszczał już „czwórkę”, a ja uparcie tkwiłem przy „dwójce”), więc postanowiłem poszukać czegoś aktualnego. Avast jak znalazł: silnik zawsze na bieżąco w zgodności z najnowszymi platformami, do tego darmocha... Zainstalowałem i byłem wniebowzięty tym, co zastałem. Przez tych kilka lat Avast pięknie ewoluował: nabrał żwawości i ogłady, a tego właśnie mi poprzednio brakowało. Skutecznością jego sobie już głowy nie trułem - jeśli tylko poradzi sobie z pendrajwowymi syfami, to będzie git.

Rydwanem, co się Asus P4P800-VM zowie, wróciłem do świata żywych, ale póki co padam na pysk. Padaka ze mnie, lecz zmęczenie moje jest z natury tych fajnych - polanych soskiem satysfakcji i pewności zebrania obfitego plonu za czas jakiś. Cały dzień ślęczałem nad przywracaniem w pełni urządzonego środowiska pracy po przymusowej reinstalacji systemu. Bo wymieniłem płytę główną. Bo stara zdechła. I dobrze.

Sam już nie wiem, czy lepiej jest, gdy sprzęt pada powoli, wręcz niezauważalnie, czy może jednak od razu. Jak by nie patrzeć, jedno i drugie ma swoje zalety i wady. Powolna agonia daje czas na przygotowanie się na najgorsze, ale jeśli jest zbyt powolna, można jej nie zauważyć, co też stać się może bezpośrednią przyczyną gonienia trupa, miast pochowania go i zastąpienia żywym i zdrowym okazem. Z drugiej strony jednak trudny do przeoczenia, natychmiastowy krach nie daje czasu na zorganizowanie zastępstwa i tym samym na zapewnienie ciągłości pracy. Tak źle i tak niedobrze.

GA-8S661FXM zdychała chyba ze trzy lata. Zaczęło się od tego, że pod obciążeniem CPU większym, niż kilka procent, zaczęła wydawać piski. Ponoć cewki piszczały i ponoć takie niezamawiane dźwięki są charakterystyczne dla wielu modeli płyt Gigabyte. Olałem te piski - do wszystkiego człek jest się w stanie przyzwyczaić. Jednak po pewnym czasie owym piskom zaczęły towarzyszyć zamuły. Właściwie pod dużym obciążeniem procesor przestawał liczyć, a dziurę w obliczeniach wypełniał pisk. Świergoliło, ćwierkało, piskało, czym wkurwiało mnie coraz bardziej.W końcu wziąłem się na sposób i skróciłem łańcuch Celeronowi. Z 2,26 GHz zrobiłem mu 1,6 lub 1,7 GHz. Było wolniej, ale już nie świergoliło - no, czasem tylko, ale bardzo, bardzo rzadko. Po pewnym czasie znowu zaczęły się zaczynać zamuły procka - wtedy to uznałem (słusznie), że procesorowi brakuje mocy i całą winę za to zwaliłem (już mniej słusznie) na zasilacz. Kitowego 350W zastąpiłem markowym 400W. Efekt: zestaw dostał kopa i to takiego, że nawet wiatraczki przestały zwalniać podczas grubszych zadań. Bo zwalniały, tylko jakoś nie zwracałem na to wcześniej uwagi.

Procesor na 1,6-1,7 GHz pracował równiutko, natomiast na swojej nominalnej częstotliwości 2,26 GHz przy 100% obciążeniu przypuszczalnie chyba raczej i prawdopodobnie minimalnie się jąkał. Płyta główna jednak nie zapomniała dźwięków, od których za wszelką cenę chciałem się uwolnić i cicho siedziała tylko wtedy, gdy mnożnik Celerona miał wartość minimalną.

Używane procesory na Allegro chodzą za grosze - postanowiłem więc sprawdzić, jaki efekt da zamiana chudego Celerona na bardziej przypakowanego Pentium 4. Kupiłem z demobilu P4 2,4 GHz 512/533, ale cudów nie było. Przestał się dławić (pewnie to zasługa dwukrotnie większej pamięci L2), ale płyta dalej robiła swoje i piskała. Aż w końcu nadszedł miniony tydzień i weekend go poprzedzający, kiedy to szanowna Gigabyte GA-8S661FXM raczyła wziąć i na ostro zacząć się psuć.

Efekt tego psucia był wręcz porażający: przy GeForce 6200, 1,5 GB RAM i P4 2,4/1,8 nie dało się oglądać ponad połowy filmów z Youtube. Mało tego! Na flashowej gierce, którą dawno temu na Linuksie z kulawym FlashPlayerem przechodziłem z maksymalną płynnością, teraz osiągałem na oko kilka klatek na sekundę (z pewnością poniżej dziesięciu). Mało tego! Początkiem tego tygodnia kompa zaczęły wieszać strony z większą ilością JS, np. strona Helion, strona z komentarzami na Wykopie czy Gmail. Mało tego! Jednocześnie działający komunikator WTW i Foobar2000 potrafiły tak zmulić sprawę, że Opera, która jest jedną z najszybciej startujących przeglądarek, u mnie uruchamiała się ponad 40 sekund! Z dnia na dzień, albo nie: z pory dnia na porę dnia było coraz gorzej. Wziąłem i wygrzebałem na Allegro aukcję z używanymi płytami Asus P4P800-VM. Ktoś mi Gigabyta polecał, ale z płytami tej firmy nie chcę mieć już do czynienia. W piątek w nocy kupiłem P4P800-VM i w poniedziałek po południu już ją miałem :) Rozpakowałem i od razu wymieniłem.

Na rodzimej scenie politycznej debiutuje nowa partia: „Polska Plus”. Fakt ten nie byłby godzien odnotowania na moim blogu, gdyby nie tajemnicza nazwa partii. „Polska Plus” - kto to w ogóle wymyślił? Nic głupszego do głów pomysłodawców nie wpadło? To już „Samoobrona” brzmi konkretniej. Albo i nie.

„Prawo i Sprawiedliwość”, „Platforma Obywatelska”, „Sojusz Lewicy Demokratycznej”, „Liga Polskich Rodzin”, „Akcja Wyborcza Solidarność”, „Unia Polityki Realnej”... te nazwy coś mówią i pozwalają człowiekowi na w miarę łatwe określenie charakteru partii i jej priorytetów. A „Polska Plus”? Nijak nie przyswajam tej nazwy. Partia matematyków? Licząca się partia? Partia zliczająca? Konserwatyści kalkulatorom wierni?

„Polska Plus”. Mam wrażenie, że nazwa tej partii powstała na tym samym szablonie, co kultowe „Masło Extra”. Może ja też skorzystam z tej foremki i wymyślę, zastrzegę, a następnie spieniężę prawa do „Ziemniaka Pro”? Ziemniaków hodować nie zamierzam, ale jakiś rolnik mógłby chcieć produkować i sprzedawać kartofle pod taką lanserską nazwą. „Ziemniak Pro” - czyż nie brzmi zajebiście?

No rozwala mnie nazwa nowej partii. Naprawdę, nie wiem, skąd ten pomysł na „Polskę Plus” się wziął. Może ktoś z Was jest w tym temacie ogarnięty i mnie oświeci, bo ja nijak wydedukować nie mogę. Chyba za dużo możliwości mi do głowy przychodzi i na uzasadnienie słuszności każdej z nich mam argumenty, bo gubię się w tym. „Polska Plus” mnie skołowała.

Może jej założyciele doszli do wniosku, że nazwa ich ugrupowania nie ma najmniejszego znaczenia, bo tak naprawdę liczą się slogany? I wymyślili sobie oto, że wygłówkują super nazwę, na bazie której będzie można hurtem trzaskać chwytliwe hasła. Taka koncepcja miałaby sens! Wyobraźmy sobie: na wielkim bilbordzie znajduje się podobizna jednego z liderów partii, obok wielki napis „Polska Plus”, a pod nim wymienione „uczciwość”, „sprawiedliwość”, „prawo”, „brak korupcji”, „wolność słowa”, „masło extra”...

W Polsce jest negatywnie, a negatywnie z ujemnością lubi się kojarzyć. Może więc chodzi o skontrastowanie „plusa” z „minusem”? Nowo powstałe partie zwykle powstają dlatego, że zdaniem ich założycieli w kraju jest źle i na minusie, a skoro jest na minusie, to trzeba wyjść na plus! „Polska Plus” - to by wiele tłumaczyło. „Polska Plus” i w Polsce więcej wszystkiego - oto misja nowej partii. Jeśli powstawaniu nazwy miało przyświecać matematyczne światło, to ja postawiłbym na inny tok rozumowania: wykorzystałbym minus i na jego bazie zbudował przesłanie do ludu. „Polityka i Biurokracja Minus” - w skrócie PBM. Jak to brzmi! Na pewno lepiej, niż „Polska Plus”.

WTW2 jest bardzo przyjemnym narzędziem: prostym, lekkim, szybkim i stabilnym multikomunikatorem, łączącym w sobie cechy dwóch poprzednich ulubieńców moich: Konnekta i Pidgina. Konnekt umarł, więc zastąpiłem go Pidginem. Pidgin miał tę jedną wadę, że wymagał zainstalowania bibliotek GTK. Dla zgrabnego i prostego programu stanowiło to spory balast, ale podczas codziennego użytkowania nie miało to znaczenia; żyjemy wszak w czasach, w których pamięć komputera liczy się w gigabajtach, a nie co 32 mega.

Wierzycie w reinkarnację?

Ja tak. Mam tu WTW2 i nie potrafię pozbyć się wrażenia, że oto zmarły ongiś Konnekt powrócił pod nową postacią. Lekko, zgrabnie, multi i z wtyczkami. Zauroczył mnie ten WTW2 do tego stopnia, że to właśnie w jego towarzystwie postanowiłem zerwać z Gadu-Gadu. Maszyna ruszyła i nie zatrzymasz jej już :)

Kobieta Ma Oblubienica, zdaje się, przywykła do moich komputerowych jazd, toteż zbytnio nie zdziwił jej widok nowego komunikatora zainstalowanego i używanego w miejscu oryginalnego Nowego Gadu-Gadu. Swoje uwagi ograniczyła jedynie do braku emotikonek: WTW2 nie posiada natywnej obsługi tychże; trzeba je sobie samemu zorganizować. Mnie tam brak emotek nie przeszkadzał - potrafię bez nich żyć. Jednak moja Kobieta już nie; ona jest uzależniona od zestawu z GG7 i to do tego stopnia, że gdy po upgrade z Visty do Windows 7 zmieniłem jej GG7 na GG8, musiałem mieszać w emotach (lol i parę innych ikonek różniło się od jej ulubionych). Strawiła wszystkie inne „wypasione” nowości z Nowego Gadu-Gadu, ale emotkom nie popuściła.

Mam cichą nadzieję, że kiedyś uda mi się skusić Ją do przesiadki z tego gadugadowego wesołego miasteczka na coś normalnego, np. WTW2 :) Wiem jednak, że jeśli będzie miała zmienić swoje GG na coś innego, to to coś obowiązkowo będzie musiało mieć obsługę emotikon w zestawie GG7. Nieważne, że to ja będę tym chirurgiem, który dokona transplantacji, ponosząc z tego tytułu wszelkie koszty. Biorę to na klatę i zgadzam się. Żeby czasu nie marnować, zacząłem już przygotowania i pierwsza próbna operacja zakończyła się sukcesem. Co prawda, przeszczepiłem zestaw „ósmy”, ale postarzenie go o jedną wersję to już kosmetyczna pestka.

Na Forum WTW2 jest sporo wątków poświęconych zestawom emotikon, wtyczkom i konfiguracji, ale nie zamierzam nikogo po emoty odsyłać, bo panuje tam spory burdel w działach i tematach. Trzeba trochę czasu poświęcić na znalezienie i ogarnięcie tych wszystkich informacji. Jeśli ktoś ma taką ochotę, to odsyłam do forum, natomiast dla tych wszystkich, którzy chcą mieć całość w jednej pigułce, przygotowałem takową - ściągnij ją (zip, 4,46 MB).