Wrażeniami z oglądania tego filmu najlepiej byłoby się w ogóle nie dzielić. Potrójne dno i kilometr mułu, żenada totalna i chujnia do nieskończoności. To nie komedia. To depresyjny dramat dla obleśnych kretynów. Maksymalnie gówniana produkcja i totalna padaka, o której piszę tylko dlatego, aby ostrzec! Ostrzegam przed oglądaniem tego filmu! Wiele kinowego dziadostwa widziałem, ale nie potrafię sobie przypomnieć gorszego. Odszkodowania powinni płacić każdemu, kto nie spał i do końcowych napisów dotrwał.

Zamiast półtoragodzinnego seansu lepiej zapętlić sobie reklamę podpasek, oglądać ją tyle samo, ile trwa „Fatso” i przez cały czas rozkminiać o zastosowaniu tychże. Wyjdzie na to samo, a przynajmniej w środkowoeuropejskim guście. Osoba, która mi ten film poleciła ma niebywałe szczęście, bo zrobiła to tak dawno temu, że zdążyłem zapomnieć, kim ona była. Dzięki temu ktoś uniknął wybuchu złości maksymalnie rozczarowanego mnie. Ów ktoś zmarnował mój czas i nerwy.

Bardziej frustrującego filmu od „Fatso” nie jestem w stanie wskazać. Przykro mi, że ten film obejrzałem: miała być komedia, dość lekka i w sam raz na nudę, ale ten komentarz, to chyba jednak został podpieprzony innemu filmowi. Potrójne dno i kilometr mułu!

Jednak nie byłbym sobą, gdybym nawet w takiej miernocie, w takiej krotnie żenującej padace, nie próbował doszukać się pozytywów. Waga plusów tego filmu może świadczyć o jego poziomie.

Pozytyw pierwszy: uroda aktorów
Typ urody Skandynawów może się podobać, lub nie, ale nie można odmówić mu charakterystyczności. Jasna cera, jasne oczy i jasne włosy to chyba najłatwiejsze do określenia cechy mieszkańców tej części naszego kontynentu. Niektórzy jednak mają cholernie specyficzne rysy twarzy, np. kasjer i kasjerka z marketu, czy też odtwórczyni głównej roli żeńskiej (Josefin Ljungman jako Malin) - kształt jej oczu zaiste oryginalny.

Pozytyw drugi: Norwegii smak
Nie trzeba z domu się ruszać i po necie grzebać, by poczuć delikatny, ale za to prawdziwy smak Norwegii. Film „Fatso” z napisami = końska dawka norweskiego szwergiolotania. A do tego krajobrazy przeciętnego, norweskiego miasteczka - mam tu na myśli cholernie fajną ichniejszą architekturę - i można zapragnąć poznać Norwegię z bliska. Osiedle, podwórka kamienic i ryneczek (bądź placyk) jakiegoś miasta - super!

Pozytyw trzeci: można pokochać amerykańskie komedie dla debili
Poziom „Fatso” jest tak depresyjny, że nawet najbardziej żygliwa, niskobudżetowa komedia dla amerykańskiej młodzieży może stać się obiektem tęsknoty.

Bohaterem tego wpisu będzie blog filmowy - nie mój, niestety. Co prawda ongiś pisałem dość często o obejrzanych przeze mnie filmach, płodziłem subiektywne recenzje jedna za drugą i właśnie wtedy krążyła mi po głowie myśl stworzenia własnego bloga o filmach. Nie zdążyłem ostatecznej decyzji podjąć, bo sytuacja w moim życiu dość znacznie się zmieniła i czasu przestało wystarczać nawet na pisanie tego bloga. A co z drugim filmowym i co z podstawą mojego pisania, czyli oglądaniem filmów? Pomysł z filmowym blogiem wylądował w szufladzie i pewno tam już zostanie.

Wczoraj, bynajmniej nie w poszukiwaniu wieści ze świata filmów, wparowałem na stronę CoZaFilm.pl. Zdziwiłem się: toć to blog! Może nie taki, do jakiego przywykłem i nie z tych, które lubię komentować, ale jednak blog.


Blogi z wpisami jeden po drugim i długimi zajawkami są dla mnie łatwiejsze w odbiorze, a kwestia mojego komentowania w dużej mierze uzależniona jest od możliwości pozostawienia adresu swojego bloga przy komentarzu. Niech ma właściciel bloga mojego linka i niech da upust swojej ciekawości i przylezie do mnie - a nuż mu się spodoba i zostaniemy kolegami? :)

W blogu filmowym CoZaFilm.pl stronę główną stanowią grafiki przedstawiające plakaty/okładki z tytułem filmu pod spodem. Jak dla mnie okładka również mogłaby być klikalna - nie musiałbym tak celować moim turbodymokursorem. Chyba tyle moich sugestii, podsumuję:

• zrobić okładki klikalne
• do danych komentującego dorzucić pole na adres strony

Co mi się cholernie spodobało w tym blogu, to zwiastuny filmów, które można sobie obejrzeć po wejściu w informacje o danym tytule. Player z trailerem znajduje się w topie strony, bezpośrednio nad wpisem, na przyciemnionym tle. Ujęło mnie to rozwiązanie: praktyczne i bardzo miłe dla oka :)

Długo o filmach nie pisałem: ostatni wpis - recenzja - datowany jest na 13 maja, a więc na ponad pół roku temu. Powód błahy: nie było czasu na taśmowe konsumowanie filmów, a kiedy już zdarzyło się jakiś obejrzeć, to nie było kiedy o tym napisać. Hm, może gdyby któraś z obejrzanych kinowych produkcji była dziełem ponadprzeciętnym i wartym obgadania na forum publicznym, to i czas na skrobnięcie chociaż kilku słów na jego temat pewnie by się znalazł.

Thrillery - za filmami tego gatunku przepadam najbardziej. Lubię napięcie i lubię się wczuć w akcję, a trudno o bardziej rzeczywiste oddanie świata, jakie ma miejsce w thrillerze. Horrory i sensacja, to bajki do kwadratu, za którymi już nie przepadam. Teraz najchętniej sięgam po dreszczowce i po dramaty, które z definicji gatunku winny być jak najmniej odcięte od świata normalnego.

Po półrocznej posusze w filmów oglądaniu przyszedł czas na przerwanie tego postu i obejrzenie czegoś z jajem. Polecono mi „Telefon”, więc posłuchałem. Przed obejrzeniem filmu jeszcze zapytałem brata, czy ten film oglądał, na co on, z miną wyrażającą najwyższe uznanie, tylko pokiwał głową. Ucieszyłem się, bo brader doskonale zna mój filmowy gust :)

Z filmem poczekałem na kobietę mą zapracowaną i na jej kilkugodzinną przerwę między zajęciami. Przybyła, toteż herbatka, chipsy, paluszki i do wyrka - 3, 2, 1, 0 cyk - rakieta DVD wystartowała. Oglądamy.

Początek jak początek: średnio nijaki, ale też nie trwał zbyt długo. Zresztą sam film musiałby być chyba trylogią, aby jako całość pod względem czasu trwania móc się równać z jedną częścią „Piratów z Karaibów” :) „Telefon” trwa godzinę z maleńkim haczykiem, czyli przynajmniej o kilkanaście minut krócej od przeciętnych produkcji.

Film „Telefon” opowiada o pewnym pijarowcu - takim cwanym skurczybyku o imieniu Stu, który sprawnie żonglując różnymi obietnicami odnoszącymi się do pomyślnego rozwoju kariery, zagania laski do hotelu, bym tam... się z nimi spotkać :) Gość ma żonkę, więc kombinuje jak może, aby nie dowiedziała się o nieoficjalnych aspektach jego pracy. Do aktualnie maglowanego lachona wydzwania z telefonicznej budki. Posiada on sumienie, dla którego spokoju, na czas skokobocznych pogawędek, zdejmuje z palca ślubną obrączkę.

Pewnego dnia dzwoni do tej lewej laski: robi to o tej samej, co zwykle porze i tyrka z budki - jak zwykle. Niechaj bilingi groźne mu nie będą. I tego owego dnia pod budkę telefoniczną podbija do niego facet z pizzą dlań zamówioną: żarło opłacone i nic, tylko wziąć je i zjeść. Ten jednak nie zamierza się skusić i dostawcę razem z tą pizzą wysyła do wszystkich diabłów.

Nieoczekiwanie ktoś do budki dzwoni. Gościu odbiera i zaczyna się jazda: jego rozmówcą jest oszołom, który trzyma go w tej budce na laserowym celowniku i nie waha się strzelać. Snajper wczuwa się w rolę sumienia w wersji prawej i sprawiedliwej i terroryzując faceta w budce, robi mu jazdy o jego niewierność wobec żony i o zakłamanie wobec wszystkich innych ludzi i całego świata.