Pamiętam dokładnie: słoneczny, majowy dzień i okolice godziny dwunastej - wtedy to wsuwałem zupę. Kuchenny stół jedną z krawędzi dotykał parapetu, a ja siedziałem prawym bokiem do okna. Zupa była wyśmienita i, co najważniejsze, świeża! Bo ja odgrzewanego nie lubię - każdy posiłek podgrzany wtórnie jest dla mnie stary i nie ma znaczenia to, czy został ugotowany tego samego dnia, dnia poprzedniego, czy też może przed tygodniem. Nie lubię odgrzewanego i kropka. A zupka była pierwszorzędnej świeżości i taka gorąca: dmuchałem w łyżkę, ale tak leciutko, żeby nie zdmuchnąć ziemniaczka.

Pochylony nad talerzem, kątem oka dostrzegłem jakieś duże coś sunące po niebie. Podniosłem wzrok w ostatnim momencie, by w rogu okna zobaczyć kawał wielkiego, białego skrzydła samolotu z namalowanym nań pasem koloru pomarańczowego albo brzoskwiniowego. Nie wiem, nie jestem kobietą, by sprawnie nazywać kolory. Jakby w zwolnionym tempie zobaczyłem sunącego tuż nad dachami budynków. Z kuchni już go oglądać nie mogłem, więc pobiegłem do pokoju gościnnego, którego jedno z okien znajduje się na przyprostokątnej ściany z kuchennym oknem. Biegnąc do tego pokoju już wiedziałem co się zaraz stanie i na co się przygotować. Podbiegłem do okna i zobaczyłem, jak znika gdzieś nad centrum miasta.

Po chwili trwającej kilka sekund poczułem, jak moimi flakami zatrząsł potężny wybuch, a nad miastem wzniósł się obłok ognistego dymu. Nie zastanawiałem się nad tym, ile budynków zostało zburzonych, ilu przechodniów zginęło, ile osób było na pokładzie. Wyjąłem z kiszeni Nokię 6610i, zrobiłem zdjęcie widokowi z okna i wysłałem je do koleżanki z sąsiedniego miasta.

Nie wiedziałem, co dalej robić. Siedzieć w domu i słuchać wiadomości? Pójść do miasta i jak pieprzony gap stać i lipić na tę wielką katastrofę? Nie wytrzymałem jednak i wyszedłem z domu. Nie chciałem do miasta - pragnąłem po prostu trochę się przejść. A nuż spotkam kogoś znajomego, kto widział więcej i zechce się tym ze mną podzielić?

Kierowałem się w stronę centrum, ale nie tam, gdzie według mnie mógł się rozbić samolot. Chciałem jakoś tak obok, by nie pchać się w centrum wydarzeń, a jedynie blisko być na tyle, aby w razie czego nie mieć tam za daleko. Pokrętne to „daleko, ale blisko”, ale straciło na znaczeniu dokładnie w chwili, w której zza rogu kamienicy wyłonił się widok zamkniętej uliczki, na końcu której pracowały służby ratownicze. Stojąc w oknie i obserwując, jak samolot spada, źle oceniłem miejsce, w którym maszyna zakończy swój lot. Chcąc nie chcąc znalazłem się w miejscu katastrofy.

A teraz o tym, co uszom swoich użytkowników oferuje Nokia 2700 Classic. Nabywca tego modelu Nokii, razem z aparatem wyposażonym w głośnik zewnętrzny, dostaje zestaw słuchawkowy i kartę pamięci firmy „Made in Taiwan” o pojemności 1 GB. Wszystko to czyni z zestawu zgrabny i niedrogi komplet do przenośnego odtwarzania ulubionej muzyki.

Telefon komórkowy to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim rozmowy. Te, z Nokią 2700 Classic, można przeprowadzać na trzy sposoby:

• tradycyjnie, z telefonem przy uchu
• z telefonem w zasięgu wzroku z włączonym trybem głośnomówiącym
• przez zestaw słuchawkowy dołączany w komplecie

Nigdy nie korzystam z trybu głośnomówiącego, z zestawu słuchawkowego gadam okazjonalnie i w ten sposób prowadzę rozmowy właściwie tylko wtedy, gdy dzwoniący złapie mnie na słuchaniu muzyki. Pewnie pod względem sposobu korzystania z telefonu nie odbiegam od przeciętności, za to jestem bardzo wrażliwy na jakość dźwięku. Czy brzmienie Nokii 2700 Classic jest dla mnie satysfakcjonujące? O tym w niniejszym wpisie.
Dźwięk słuchawki
Miniaturowy głośniczek Nokii 2700 Classic, mający za zadanie dostarczanie paplania rozmówcy do ucha swojego właściciela, jest dobrej jakości. Największą jego zaletą jest to, że nie skrzeczy właściwie na żadnym poziomie głośności. Nie ma dla mnie nic gorszego, od raniącego uszy, ostrego brzmienia. Widać, podobne gusta mają osoby odpowiedzialne w Nokii za sprawy dźwiękowe, jednak wydaje mi się, że w Nokii 2700 Classic nieco przesadzono w tej kwestii i z brzmieniem słuchawki za bardzo zjechano w barwy basowe. Nieznaczne podbicie tonów wysokich na pewno by nie zaszkodziło, a wręcz przeciwnie: sprawiłoby, że słowa rozmówcy brzmiałyby nieco wyraźniej. Tragedii jednak nie ma i do wszystkiego można się przyzwyczaić, a moje wrażliwe ucho po prostu bardziej woli niskie brzmienia z obniżonymi średnio-wysokimi częstotliwościami. Dźwięk słuchawki Nokii 2700 Classic oceniam umiarkowanie pozytywnie, tak na 4 (skala ocen szkolna, tj. 1-6).

Potrzeba matką wynalazków, rzekł ktoś kiedyś i rację w tym miał całkowitą. Dopóki człowiekowi dostatek, dopóty nie szuka sposobu na ponowny brak braków.

Idzie zima. Prognozy pogody na najbliższych kilka tygodni optymizmem nie napawają. Synoptycy straszą 20 stopniowym mrozem, a ja dziś już przy -6 st.C dygotałem z zimna; stopy wręcz mnie bolały. Nie dość, że z soboty na niedzielę zawsze słabiej grzeją, to jeszcze temperaturę grzania nastawili chyba w piątek, kiedy mrozu jeszcze nie było. W końcu nie wytrzymałem, wziąłem i napełniłem wrzątkiem termofor, wlazłem z nim pod kołdrę i tam rozpocząłem wymyślanie jakiegoś domowego patentu na zmarznięte łapy.

Punktem wyjścia było nieznośne zimno w stopy z uwzględnieniem faktu, iż nie uznaję kapci. "Gdybym tylko miał zapewnioną optymalną temperaturę dolnych kończyn, nie musiałbym uciekać do wyra" - skupiłem się więc na czymś do grzania stóp. Myślałem, że fajnie byłoby sobie zmarznięte kulasy wymoczyć w cieplutkiej wodzie, ale to rozwiązanie zapewnia jedynie doraźną ulgę. Poza tym skutki moczenia stóp na zimnie mogą być jeszcze gorsze: wyjęte z wody nogi są bardzo wrażliwe na temperaturę i wszelkie, nawet najmniejsze podmuchy, przez co ryzyko przeziębienia drastycznie wzrasta. "Gdyby tak mieć kalosze, można by siedzieć z nogami w misce i jednocześnie w każdej chwili móc wyjąć suchutką, a jednocześnie wygrzaną w wodzie stopę..." Kaloszy nie mam, ale...Pomysł doskonały w swej prostocie i z ogromnym potencjałem do dalszego udoskonalania! Już mam kilka nowych pomysłów, ale zanim się nimi podzielę, chcę je wcześniej samodzielnie przetestować :)

I stało się: super tajna i zarazem genialna strategia Tadeusza Rydzyka, mająca na celu młodzież i przeciwników rydzykowej rozgłośni przed odbiorniki przyciągnąć, wzięła i działać zaczęła. Jakkolwiek bym się z Rydzykiem nie zgadzał i jak mocno bym go nie trawił, tak z biegiem czasu coraz większą ochotę mam na to, by grzecznie zasiąść przed odbiornikiem radiowym, nastawić go na częstotliwość Katolickiego Głosu w Moim Domu i słuchać z rozdziawioną paszczą tego, co najpopularniejszy w Polsce redemptorysta do mnie gada.

Te kwieciste mowy Rydzyka, ta jego ciągła interakcja ze słuchaczami i otoczeniem, błyskotliwe nawiązania do okoliczności i bieżącego „tu i teraz”, ten szacunek do adresatów wypowiedzi i ta życiowa mądrość... To wszystko jest elementem genialnej i prawdopodobnie najskuteczniejszej z możliwych metody trafienia do młodych i krnąbrnych.

Od zażenowania, przez pusty śmiech, aż po dobrowolne słuchanie z zainteresowaniem

Tadeusz Rydzyk swoją gawędą jest w stanie skruszyć głaz obojętności - wrogości wręcz - tych, którzy do tej pory nie ulegli jedynej i najprawdziwszej prawdzie płynącej z jego ust. Jego teksty stają się być tak zabawne, tak w naiwności swej rozbrajające, że kilka już razy złapałem się na oczekiwaniu na kolejne takie kwiatki! To musi być ten tajny plan i siła tadeuszowych modlitw o kolejne pary uszów otwarte na Radio Maryja. On wie, jak zagadać, by jego słowa, na ustach przeciwników, poleciały daleko hen w cholerę pańską amen.

Radio Maryja jest dorosłe - właśnie skończyło lat 18. Z tej okazji, po mszy w intencji toruńskiej rozgłośni, odbyła się pogadanka Rydzyka na temat alkoholu (poniżej fragment, więcej o mszy i o tym, co po mszy było, znajdziecie tutaj).

Patrzmy na fakty! Gdzieś, kiedyś zdarzyło się, że ksiądz, duchowny, no wypił kieliszek koniaku. No, podnieście rękę, kto w życiu nie wypił kieliszka koniaku, czy jakiegoś tam piwa? No? Nie widzę nikogo! Jak by wam dali to, by tu połowa wypiła zaraz! I co, pojechał, lekka stłuczka i wszyscy wrzeszczą na cały świat!

Oczarował mnie! Tak bezpośrednio, tak po ludzku i w tak tolerancyjnym tonie wypowiada się na temat tabu! *Tabu w odniesieniu do wielu bogobojnych rezydentów pierwszych rzędów ławek w kościele.

Wszedłem na Onet i zaniemówiłem: tłustą czcionką tytuł „Sejm obronił krzyże”. Przed kim bronił?

Jakby tak streścić temat, to sejm krzyży bronił dla jednych oszołomów przed drugimi oszołomami, a sam przy okazji wyszedł na bandę oszołomów. Sezon ogórkowy jeszcze trwa, czy ki czort?

Bo...

Bo gdzieś tam niedawno w świecie jedna nawiedzona w swych poglądach baba bulwers strzeliła o to, że krucyfiks w szkole musi oglądać jej córka, która w innej wierze jest wychowywana. Krzyż w szkole wisi zapewne za sprawą innych oszołomów, którzy nawet świeckie miejsca chcą czynić świętymi. A dalej zapadła decyzja dla jednej ze stron niekorzystna i się zaczęło. Jak to w życiu: pieprznij w stół, to taborety zatańczą.

Polski kler nie mógł nie skorzystać z pretekstu do zrobienia z małej kupy szamba. Z różnych stron dochodziły do mnie słuchy o niezłej jeździe bez trzymanki na niedzielnych kazaniach: grzmieli wielebni o tym, że (!) „oni” atakują, mordują, trują i grabią nas, nasze dziedzictwo, ojców, dziadków, wnuki i sami jeszcze nie wiedzą kogo! Na śmierć pójdziem, ale krzyża nie zdejmiem!